บทที่ 120 พ่อของเด็กเป็นใคร

ฉินหรูเหลียงสีหน้าอ่อนลง กล่าว "ถ้าหากไม่ใช่ว่าเหมยอู่กำลังอยู่ในอันตราย ข้าก็ไม่คิดจะมาหาท่าหรอกนะ ข้าก็ไม่อยากจะเพิ่มบุญคุณหรือความแค้นอะไรกับท่าน จิ้งเสียน ข้าหมดหนทางแล้วจริงๆ "

ฉินหรูเหลียงเงยหน้าขึ้นมองตาของนาง จู่ๆ ก็ยื่นมือไปจับไหล่ของนาง กล่าว "จิ้งเสียน ข้าต้องการให้ท่านช่วยนาง เพียงแค่ท่านยอมช่วยนาง บุญคุณและความแค้นของพวกเราก็เป็นอันจบกัน ต่อไปข้าจะพยายามดีกับเจ้าให้มากๆ ดีหรือไม่?"

สีหน้าของเฉินเสียนเปลี่ยนไป สะบัดไหล่ พบว่าสองมือของฉินหรูเหลียงราวกับลวด บีบเธอจนเจ็บไปหมด

เฉินเสียนกล่าว "ปล่อยข้านะ!"

"ข้าต้องการให้ท่านช่วยนาง" ฉินหรูเหลียงกล่าว

"ท่านต้องการให้ข้าช่วยนาง? จะผ่าท้องข้าแล้วเอารกไปหรือไง?" เฉินเสียนกัดฟันกล่าว "ฉินหรูเหลียง ลูกของข้ายังไม่ครบเดือน ข้าไม่มีรกให้ท่านหรอก!"

ฉินหรูเหลียงมองท้องของนาง กล่าวว่า "ตอนกลับมาข้าถามหมอแล้ว เด็กเก้าเดือน คลอดก่อนกำหนดหนึ่งเดือนก็ไม่เป็นไรหรอก"

เฉินเสียนสูดหายใจเย็น

สายตาของฉินหรูเหลียงค่อยๆ ขยับ มองไปที่นางอีกครั้ง "ถึงแม้ว่าจะไม่มีเด็กคนนี้แล้ว ข้าให้สัญญากับท่าน จะทำให้ท่านตั้งครรภ์อีกครั้ง"

"ท่านอย่าคิดอะไรเพ้อเจ้อเถอะ"

เฉินเสียนยกมือขึ้นปัดแขนของเขาออกไปอย่างแรงแต่เขาก็ไม่ขยับเลยสักนิด ทันใดนั้นก็ชกหมัดเข้าที่ท้องของเขา

ฉินหรูเหลียงพ่นเสียงอู้อี้ และเฉินเสียนยังคงพยายามต่อไปและเตะเขาเข้าใต้เป้า เขาต้องถอยสองก้าวด้วยความเจ็บปวดและปล่อยเฉินเสียน

เฉินเสียนโงนเงน และเธอก็เดินเซถอยหลังไปสองสามก้าว เกือบจะล้มลงกับพื้น และไม่ง่ายเลยที่จะสามารถทรงตัวยืนนิ่งได้

เธอมองใบหน้าที่ไม่อาจะคาดเดาได้ของฉินหรูเหลียงและกล่าวว่า "ข้าพูดผิด ท่านไม่เพียงแต่ไม่มีจิตใจจนบ้าเท่านั้น ท่านยังขาดสติอีกด้วย!"

กล่าวจบ เธอก็หันศีรษะและอยากจะออกจากสวนสระวสันตฤดู ตะโกนเรียก "แม่นมจ้าว! แม่นมจ้าว! มีใครอยู่ข้างนอกไหม ทุกคนมาที่นี่หน่อย!"

น่าเสียดายที่ทุกอย่างที่เธอพูดถูกเสียงฟ้าร้องกลบ ไม่มีใครได้ยินเธอ

ก่อนที่เฉินเสียนจะเดินออกจากประตูเรือนสวนสระวสันตฤดู ก็เห็นเพียงแต่เงาคนที่อยู่ตรงหน้าเธอ ฉินหรูเหลียงขวางทางเธอไว้

ใบหน้าของเฉินเสียนค่อยๆ ซีดเผือด

นานมากแล้ว ที่เธอไม่เคยรู้สึกหมดแรงเช่นนี้

เธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฉินหรูเหลียง เธอไม่สามารถแม้แต่จะเดินอย่างมั่นคงได้ เธอจะใช้อะไรต่อสู้กับฉินหรูเหลียง!

ฉินหรูเหลียงเข้ามาทีละก้าว เฉินเสียนก้าวถอยหลังทีละก้าว

เฉินเสียนพูดด้วยน้ำเสียงที่เข้ม "พวกเขาทั้งหมดบอกว่าท่านเปลี่ยนไปและไม่ไร้ความปราณีเหมือนเมื่อก่อน ข้าไม่อยากจะเชื่อเลย แต่ทว่าข้าก็เห็นท่านเปลี่ยนไปเล็กน้อยด้วยตาของข้าเอง คิดไม่ถึง ท่านไม่เคยเปลี่ยนแปลงไปเลย ยังเหมือนเมื่อก่อนทุกอย่าง ทำทุกอย่างที่ท่านต้องการไม่ได้ด้วยเล่ห์ก็เอาด้วยกล"

หน้าของฉินหรูเหลียงปรากฏความสับสน "จิ้งเสียน อันที่จริงข้าไม่ต้องการเปลี่ยนแปลงตัวเองเลย ข้าอยากจะเกลียดท่านเช่นนั้นเหมือนเมื่อก่อน เมินเฉยท่าน แต่ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่เริ่มสนใจท่าน และเริ่มดูแลท่าน ถึงกับเริ่มเป็นห่วงท่านด้วยซ้ำ”

เฉินเสียนหัวเราะอย่างประชดประชัน "เป็นเช่นนี้เอง ตอนนี้ท่านกลับต้องการทำร้ายข้าและลูกในท้องข้า ฉินหรูเหลียง ถ้าท่านกล้าทำเช่นนี้ งั้นถ้าวันนี้ข้าจะต้องตายทั้งกลม ถ้าเช่นนั้นท่านจะต้องชดใช้ด้วยเลือดของท่าน!”

ฉินหรูเหลียงหยุดเท้าลงและกล่าวว่า "จิ้งเสียน ท่านเชื่อข้าอีกครั้งได้ไหม ข้าไม่ต้องการฆ่าท่าน ข้าแค่ต้องการให้เด็กคนนี้เกิดก่อนกำหนดหนึ่งเดือน"

"เกิดก่อนกำหนดหนึ่งเดือน ท่านพูดง่ายจริงๆ” เฉินเสียนรู้สึกว่ามันช่างน่าขันเสียจริง "หลิ่วเหมยอู่คือหัวใจของท่าน แน่นอนว่าท่านจึงไม่สนใจความเป็นความตายของผู้อื่น แต่เด็กคนนี้คือเนื้อหนังของข้า ข้าทนไม่ได้ที่จะให้ท่านมาตัดสินชะตากรรมของเขา!"

เมื่อคำพูดนั้นออกมา จู่ๆ ฝนเม็ดใหญ่ตกลงมาจากท้องฟ้าสีเทา

ในช่วงเวลาสั้นๆ ฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก

เสื้อผ้าของเฉินเสียนเปียกในทันที เธอหายใจเข้าเล็กน้อย พยายามหาอาวุธที่สามารถขับไล่ฉินหรูเหลียงออกไปได้