บทที่ 139: คาดไม่ถึงว่าจะจำนางได้

เฉินเสียนหยิบตะเกียบขึ้นมาเขี่ยในชามอยู่สองสามครั้ง จากนั้นประกบลงไปที่ไข่ต้ม ไข่ถูกแบ่งออกเป็นสองซีก ครึ่งหนึ่งวางไว้ในชามของซูเจ๋อ ซูเจ๋อประหลาดใจ

เธอกล่าวว่า “ท่านก็คงไม่รู้ว่ามีเหรียญเท่าไหร่ เช่นนี้คงทำให้ท่านกับข้าได้ไข่กันคนละลูก?”

ซูเจ๋อกระซิบเบาๆ “ข้าไม่ทันคิดให้รอบคอบ คราวหน้าจะระวังแน่นอน”

หน้ากากที่ทั้งสองใส่ยังมีมนุษยธรรม ปากและคางโผล่พ้นออกมาด้านนอก จึงไม่จำเป็นต้องถอดหน้ากากออกแม้ตอนที่รับประทานอาหาร

เพียงแค่เมื่อเฉินเสียนและซูเจ๋อเริ่มรับประทาน ทั้งสองต้องก้มศีรษะลงอย่างเลี่ยงไม่ได้

การกระทำเกิดขึ้นพร้อมกันโดยบังเอิญ พวกเขาจึงต้องหยุดชะงักอีกครั้ง

หน้ากากของเฉินเสียนและปลายจมูกของเขาชนกัน เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา เห็นเขากำลังจ้องมองที่มาตนเองเช่นกัน

ตอนที่ลมหายใจแลกเปลี่ยนซึ่งกันและกัน เฉินเสียนถูกดึงดูดเข้าสู่ดวงตาที่เย้ายวนลึกล้ำของเขาอย่างใกล้ชิด

เฉินเสียนรู้สึกตัวในทันใด การรับประทานบะหมี่เช่นนี้ช่างร้ายกาจเสียจริง

เดิมทีพวกเขาทั้งสองไม่ได้มีความคิดว่าจะถูกมัดไว้ด้วยกันเช่นนี้ ช่างทรมาน

“เช่นนี้ท่านทำให้ข้าทานดีๆ ไม่ได้” เฉินเสียนกล่าว “เหตุใดท่านไม่ถอยไปเสียหน่อย ไม่ต้องมาใกล้เช่นนี้”

ซูเจ๋อ “ข้าก็ไม่อยากเข้าใกล้ ข้าก็ทานดีๆ ไม่ได้เช่นเดียวกับท่าน”

ไม่มีทางเลือก ด้ายแดงบนตะเกียบนั้นสั้นมาก

หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสองจึงตัดใจว่าจะให้ใครสักคนทานก่อน ท่านทานหนึ่งคำข้าทานหนึ่งคำสลับกันไป

ในที่สุดก็รับประทานบะหมี่หมดชาม

ตอนที่เฉินเสียนและซูเจ๋อออกไป เถ้าแก่ที่อยู่ยืนด้านหลังยิ้มแล้วกล่าวว่า “ท่านทั้งสองเดินช้าๆ นะขอรับ ยินดีต้อนรับกลับมาครั้งหน้า”

บะหมี่ที่รับประทานยากเย็นขนาดนี้ เธอไม่ได้โง่ จะให้กลับมาอีกงั้นหรือ?

ตอนที่เดินมาตามริมแม่น้ำกลับมายังถนน บนถนนมีแสงไฟสลัว ยิ่งดึก ผู้คนบนท้องถนนยิ่งเบาบางลง

เฉินเสียนไม่เห็นอวี้เยี่ยนและแม่นมซุยตลอดทาง ไม่รู้ว่ากลับไปจวนแล้วหรือยัง

เฉินเสียนกล่าวลาซูเจ๋อที่ถนน “คืนนี้พอเท่านี้ ข้ากลับล่ะ”

ซูเจ๋อไม่ได้เอ่ยคำใด เพียงแค่ยืนมองเธอ

เธอกล่าวอีกครั้ง “ท่านก็รีบกลับไปพักผ่อนเถิด”

ภายใต้หน้ากากนั้น เขายิ้มจางๆ “ท่านเป็นเช่นตอนนี้ ดียิ่งนัก”

“หือ? ” เฉินเสียนเหล่มอง มองย้อนกลับที่เขาอย่างไม่เข้าใจ

เขาทอดมองผ่านไหล่ของเฉินเสียนออกไป “ท่านมองดูด้านหลังสิ ผู้ใดกลับมา? ”

เมื่อได้ยินเช่นนั้นเฉินเสียนจึงหันหลังกลับไป บังเอิญเห็นเงาของใครบางคนเดินข้ามถนนมา

แสงไฟสลัวตกกระทบลงบนตัวเขา ทำให้เงาสูงยาวราวกับต้นสน ย่างก้าวที่ดูสงบทอดยาว

เขาไม่ได้สวมหน้าหน้ากาก มองเพียงแวบเดียวก็รู้ได้ชัดเจน ฉินหรูเหลียง

เวลานี้ยังมาเดินตามท้องถนน สัมผัสได้ว่าเพิ่งกลับมาจากงานเลี้ยงในวัง เพียงแค่ไม่ได้คาดคิดว่าเขาจะไม่นั่งรถม้า แต่เลือกที่จะเดินแทน

หรือว่าอยากชื่นชมวิถีชีวิตยามค่ำคืนในสารทฤดูที่แสนมีชีวิตชีวางั้นหรือ?

ฉินหรูเหลียงรับรู้ถึงสายตาที่จ้องมองมาบนถนน จึงเงยหน้าขึ้นมอง

เวลานั้นเขาจำเฉินเสียนไม่ได้ เพียงแค่รู้สึกว่าหญิงสาวผู้นี้ช่างดูคุ้นเคยนัก

ซูเจ๋อลดเสียงลงแล้วเอ่ยว่า “ท่านอยากกลับไปกับเขาเวลานี้งั้นหรือ? ”

เฉินเสียนหลับตาลง พลางยิ้มเบาๆ “ยังไม่อยากกลับทันที พาข้าไปชมพระจันทร์บนที่สูงหน่อย”

“ดี ข้าก็มีความตั้งใจเช่นนั้นเหมือนกัน”

ซูเจ๋อจับมือเฉินเสียน ทั้งสองเดินไปตามถนนอีกครั้ง

สายลมพัดมา ถนนทอดยาวเต็มไปด้วยแสงไฟระยิบระยับ

ตอนที่เดินผ่านไปข้างๆ ฉินหรูเหลียง ทันใดนั้นผมยาวสลวยที่ขมับของเธอก็ลุกซู่ ปลิวไสวลอยไปที่ใบหน้าของฉินหรูเหลียงอย่างควบคุมไม่ได้