ตอนที่ 140
บทที่ 140 ข้าจะช่วยให้ท่านบรรลุผลเอง
October 21, 2026
ไม่รู้ทำไม เฉินเสียนถึงรู้สึกว่าในจิตใจของเขาแบกรับน้ำหนักสิ่งต่างๆ ไว้มากเกินไป ถ้าหากเป็นไปตามที่เข้าใจ แรงกดดันจะทำให้ผู้คนหายใจไม่ออกเอาได้
ซูเจ๋อปกปิดความลับไว้มากมาย เขาเป็นเหมือนความไม่ชัดเจน
เฉินเสียนกล่าว: “ข้าเคยเป็นองค์หญิงมาก่อนถึงกลัวสิ่งเหล่านี้แต่ก็ยังอภัยให้ได้ ท่านกลัวอะไร? องค์จักรพรรดิก็ปกป้องท่านมากอยู่แล้ว? ซูเจ๋อ ตกลงแล้วท่านมีเหตุผลอันใด? ”
ซูเจ๋อถอนสายตากลับคืนมาแล้วเอียงมองเฉินเสียน
เขายกมือยีผมเธอ ชายเสื้อถูกลมพัดพลิ้วไหวและกล่าวว่า: “อาเสียน ฟังคำพูดของอาจารย์นะ หลังจากนี้เขลาสักนิดก็ดี ทั้งท่านและเจ้าน่องน้อยเขลาสักนิด ชีวิตนี้จะได้ยืนยาว”
เมื่อเจ้าน่องน้อยถูกเอ่ยขึ้นมา จิตใจของเฉินเสียนก็ถูกเจ้าน่องน้อยดูดซับเอาไว้
สีหน้าหม่นหมองและซึมลงเล็กน้อย
นางฝืนยิ้มแล้วเอ่ยว่า: “ให้โง่ให้ซื่อสัตย์ไปเพื่ออะไร จะมัวรอให้โจรมาจวนท่านแล้วขโมยเอาทุกอย่างไป และกลัวว่าท่านจะไปแก้แค้นดังนั้นจึงได้เอาท่านมาเป็นเครื่องป้องกัน”
“เมื่อถึงจุดหนึ่งแล้ว สุดท้ายจวนแม่ทัพย่อมปลอดภัยกว่าในพระราชวัง” ซูเจ๋อเอ่ยเสียงเบา “ช่วงนี้ ท่านเป็นอย่างไรบ้าง? ”
เฉินเสียนเอ่ย: “เจ้าน่องน้อยถูกเอาตัวไป ข้าไม่รู้ว่าเขาจะเป็นตายร้ายดียังไง ข้าเป็นแม่ของเขา ท่านคิดว่าข้าจะสบายดีอยู่หรือไม่? ” เธอเอามือข้างหนึ่งประคองที่คางไว้แล้วหันศีรษะให้มองไปอีกด้านหนึ่ง “น่าแปลก ข้าจะเอ่ยสิ่งเหล่านี้กับท่านอย่างไรดี”
ซูเจ๋อกระแอมไอ “ตอนข้าอยู่ในวังได้ไปแอบดูมาแล้ว”
เฉินเสียนรีบหันกลับมาจ้องมองเขา “เป็นเช่นไรบ้าง? ”
“ตอนนี้ยังไม่มีปัญหาอะไรมาก” เขาเอียงศีรษะเข้ามาใกล้ใบหูของนางเล็กน้อย “หากเทพพระเจ้าไม่อาจช่วยให้ความปรารถนาของท่านบรรลุผลได้ ข้าจะช่วยให้ท่านบรรลุผลเอง”
เฉินเสียนตกใจกับการที่ไม่ได้คำนึงถึงระยะห่างที่ใกล้กันมากของทั้งสองจึงเอ่ยถามว่า: “ท่านมีวิธีทำให้เขากลับมา? ”
ซูเจ๋อลูบผมที่อยู่ข้างใบหูนางให้เรียบแล้วกระซิบด้วยเสียงทุ้ม: “ลูกจะหนีห่างแม่ได้อย่างไร รอข้าอีกสักสองสามวันแล้วกัน”
ขณะนั้นรอบๆ ดวงตาของเฉินเสียนก็ร้อนผ่าวจึงเอ่ยไปว่า: “ซูเจ๋อ หากท่านทำให้เจ้าน่องน้อยกลับมาได้จริง ข้าเฉินเสียนจะจดจำหนี้บุญคุณของท่าน”
เขาถอนหายใจเบาๆ อย่างคลุมเครือ “ข้าต่างหากที่เป็นหนี้ท่าน”
“ท่านพูดอะไร? ”
ซูเจ๋อยกยิ้มที่ริมฝีปาก นิ้วเขี่ยเล่นขลุ่ยไม้ไผ่ที่เอวของเฉินเสียนแล้วเอ่ยว่า: “ท่านยังไม่ได้บอกข้าเลย ว่าขลุ่ยนี้ท่านชอบหรือไม่”
เฉินเสียนก้มลงไปมองแล้วถือขลุ่ยไม้ไผ่ไว้ในมือและใช้นิ้วลูบเล่นวนรอบไปมา “ท่านบอกว่าจะให้ของขวัญแก่ข้าโดยไม่มีเหตุผล ทำไมกัน? ”
“จะไม่มีเหตุผลได้อย่างไร นี่คือสัญลักษณ์แห่งความรักเชียวนะ”
คราวนี้เฉินเสียนควานหาจับใจความในสายตาของเขา เธอยกยิ้มแล้วเอ่ยว่า: “หากข้าเชื่อท่านจะเจอกับสิ่งที่ไม่ดี”
เธอแก้มัดขลุ่ยไผ่จากเอว ยกมือขึ้นกลางอากาศ หรี่ตามองแสงจันทร์ที่ลอดผ่านเข้ามาและเอ่ยว่า: “นี่ท่านแกะสลักเองเหรอ? ”
“ฝีมือใช้ได้หรือไม่? ”
“ท่านบอกข้าทีว่ายังมีอะไรที่ท่านยังทำไมได้? ” เฉินเสียนเอียงมองสองมือของเขา ปลายนิ้วทั้งสิบถูกตัดแต่งจนเรียวสวย เล็บก็เปล่งประกายราวแสงจันทร์”
มือคู่นี้ของเขาไม่รู้ว่าจะหนักกว่ามือฉินหรูเหลียงมากเท่าไร
ซูเจ๋อเอ่ย “นอกเมืองมีช่างไม้อยู่ท่านหนึ่ง เป็นช่างฝีมือมาหลายชั่วอายุคน เมื่อก่อนว่างๆ ได้ไปฝึกฝีมือกับเขาที่นั่น หากท่านชอบ ครั้งหน้าจะพาท่านไป”
เฉินเสียนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม: “การมีทักษะหรือความสามารถบางอย่าง ในอนาคตก็พอที่จะเลี้ยงชีพได้”
“ยังจำวิธีเป่าขลุ่ยได้หรือไม่? ” ซูเจ๋อค่อยๆ เอนหลังลงบนกระเบื้องหลังคา ใบหน้าขาวผ่องหันไปทางดวงดาวและพระจันทร์
คล้ายกับว่าท้องนภาที่กว้างใหญ่ไพศาลนั้นถูกสายตาเขาจับจ้องไว้หมด
“ท่านดูถูกข้า” ถึงเรื่องอื่นเฉินเสียนจะทำไม่ได้แต่การแสดงศิลปะนั้นไม่ได้ด้อยไปกว่าคำพูด
“งั้นท่านเป่าให้ข้าฟังสักบทเพลงสิ”
ใต้แสงจันทร์สายลมพัดก็ได้ทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง
ด้วยเหตุนี้เฉินเสียนก็จับเข้าที่กลางเลาขลุ่ยแล้ววางที่ริมฝีปากและเริ่มเป่า
เมื่อซูเจ๋อได้ฟังแล้วก็รู้สึกเคลิ้ม สองตาหรี่ลงเล็กน้อย ผมดำขลับแผ่กระจายอยู่ตามเสื้อผ้ามันสวยงามและดูไม่อันตราย
เฉินเสียนยังไม่ทันได้เป่าจบก็เห็นเขาเผลอยิ้มออกมา