บทที่ 183 คนหนึ่งมีความผูกพัน อีกคนรู้สึกว่างเปล่า

เฉินเสียนไม่เห็นความขมขื่นในดวงตาของเขา และเธอคิดว่าเธอก็ทนเห็นมันไม่ได้เช่นกัน

พูดถึงอดีตเหล่านี้ รอยแผลจะไม่มีเลือดออกได้อย่างไร

ซูเจ๋อก้มศีรษะลง และยังคงใช้นิ้วถูขลุ่ยไม้ไผ่เล็กๆ และกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำว่า "ข้าอยากจะให้นางประสบความสำเร็จ แต่ข้าทำได้แค่ใช้วิธีคนในดวงใจของนางเท่านั้น บุ่มบ่ามหรือมุทะลุ และฟังนางเรียกชื่อคนอื่น มีเพียงแค่ข้าเปลี่ยนตัวเองเป็นคนอื่น ถึงจะไม่ต้องกลัวว่านางจะจำได้"

คำพูดสุดท้ายของซูเจ๋อ เฉินเสียนฟังแล้วก็เหมือนตัวเองจมอยู่ในหมอกควัน

เธอถามว่า "ต่อมาท่านสวมรอยเป็นคนที่นางชอบและไปหานาง?"

ซูเจ๋อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วขมวดคิ้วและพูดกับเฉินเสียนอย่างไม่รู้ไม่ชี้ "ไม่หรอก ข้าแค่คิดว่าถ้าคนที่ยืนอยู่ในสถานที่พิธีแต่งงานและไหว้ฟ้าดินกับนางคือข้า มันช่างดีเหลือเกิน แต่ข้าทำได้เพียงแค่ยืนดูไกลๆ ในฝูงชนและคิดว่าตัวเองเป็นคนในดวงใจของนาง"

บางทีตอนจบที่เขาพูด ไม่ถึงกับว่าทำให้เฉินเสียนเป็นเหมือนเดิม คิดว่าเขาเป็นคนไม่ดี

เฉินเสียนเป็นคนฉลาด หากเธอรู้ปมของเรื่องในเวลาที่ไม่เหมาะสม เธอคงจะไม่เคียดแค้นเขาเหมือนเมื่อก่อน

ดังนั้นเขาจึงโกหกเฉินเสียน

ซูเจ๋อสงบลง ตระหนักได้ว่า ในคืนนี้พูดคุยกันค่อนข้างเยอะมาก

คำพูดเหล่านี้ ความคิดเหล่านี้ ไม่เคยให้ใครรู้

เฉินเสียนตบไหล่เขาแล้วพูดว่า "ในเมื่อมันผ่านไปแล้ว ท่านไม่ควรที่จะเอามาใส่ใจซ้ำแล้วซ้ำเล่าหรอก นี่คือการทำให้ตัวเองแย่ คิดให้กว้าง มองไปข้างหน้า ทางข้างหน้ายังมีอีกยาวไกล"

ซูเจ๋อยกริมฝีปากยิ้มบางๆ และกล่าวว่า "ใช่ มองไปข้างหน้า ทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล อาเสียน ข้าบอกเรื่องของข้าแล้ว ท่านก็บอกเรื่องท่านให้ข้าฟังด้วยสิ"

เฉินเสียนรู้สึกลึกๆ ว่าการเปิดใจคุยกันจะเริ่มต้นขึ้นใน ณ บัดนี้

เธอควรจะพูดอะไรบางอย่าง

แต่หลังจากคิดอย่างถี่ถ้วนแล้ว เธอก็พบว่าไม่มีอะไรจะพูด เธอจึงถอนหายใจแล้วกล่าวว่า “เรื่องของข้าไม่ใช่ว่าท่านรู้หมดแล้วหรือ องค์หญิงผู้ให้กำเนิดทารกและกับแม่ทัพก็ผ่านกันไปไม่ดีนัก ส่วนความรู้สึก"

เธอยักไหล่ "ข้าพบว่าความรู้สึกของข้ามันว่างเปล่า ท่านรู้ดีว่าความตั้งใจของข้า ในอนาคตหลังจากเตะฉินหรูเหลียง ข้าตั้งใจแน่วแน่ที่จะรวบรวมความงามทั้งหมดในโลกนี้มาทำเป็นชายหนุ่มที่คอยปรนนิบัติข้า"

ซูเจ๋อยิ้มน้อยๆ และกล่าวว่า “หนาวไหม?”

เฉินเสียนส่ายหัว

ซูเจ๋อถอดเสื้อคลุมของเขาแล้วสวมให้เธอ เธอรู้สึกถึงความอบอุ่นจากซูเจ๋อ

ซูเจ๋อถามว่า "คืนนี้ท่านอยากกลับไปไหม?"

"อยากสิ มิเช่นนั้นอวี้เยี่ยนก็จะบ่นอีก"

ซูเจ๋อลุกขึ้นและยื่นมือให้เฉินเสียน "งั้นข้าจะไปส่งท่าน"

เฉินเสียนจับมือเขาอย่างไม่ประมาทลุกขึ้นจากทางเดินไม้ ปัดที่มุมเสื้อผ้า หมุนตัวเดินออกไปกับซูเจ๋อ

เธอดึงมือออกจากซูเจ๋อโดยธรรมชาติ และซูเจ๋อก็ปล่อยมือไปโดยธรรมชาติ

กลับไปก็ดึกแล้ว และอวี้เยี่ยนก็บ่นอีกพักหนึ่ง

เมื่อเฉินเสียนนอนอยู่บนเตียง เธอนึกถึงสระน้ำข้างป่าไผ่ แสงจันทร์ที่สาดส่องอยู่ในน้ำ และเรื่องราวของซูเจ๋อ

เธอนอนไม่หลับ

หลังจากคิดถึงเรื่องนี้ เฉินเสียนก็หันไปทางเจ้าน่องน้อยและกล่าวเบา ๆ ว่า "เช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน"

หลังจากนี้จะได้ไม่ต้องคิดอะไรไร้สาระอีก และก็ไม่ต้องถูกเขากวนจนโกรธอีก

คนหนึ่งมีความผูกพัน อีกคนรู้สึกว่างเปล่า ซูเจ๋อและเธอไม่ควรมีที่ว่างสำหรับการพัฒนาต่อไป

เป็นเพื่อนกันก็ดีอยู่แล้ว

ช่วงนี้เฉินเสียนว้าวุ่นใจมาก

ไม่ว่าอวี้เยี่ยนจะคิดอะไรใหม่ๆ ก็ไม่สามารถทำให้เธอมีความสุขได้

แม่นมซุยสังเกตเห็นบางอย่างและถามว่า "องค์หญิงมีอะไรให้กังวลหรือไม่เพคะ? มีเรื่องในใจลองพูดก็ไม่เสียหาย ดูว่าบ่าวจะสามารถช่วยอะไรได้บ้างไหม เก็บมันไว้ในใจก็จะแย่นะเพคะ"