บทที่ 184 ให้ทุกคนเห็นธาตุแท้นางจริงๆ

ฉินหรูเหลียงผงะไป จับมือหลิ่วเหมยอู่และกล่าวว่า "อย่าคิดอะไรมั่วๆ มันไม่มีอะไร"

หลิ่วเหมยอู่โน้มตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเขาและกล่าวว่า "ท่านแม่ทัพ เหมยอู่ก็เป็นผู้หญิง แน่นอนว่าสามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของผู้ชายที่มีต่อผู้หญิงโดยธรรมชาติ ไม่เป็นไร เหมยอู่ไม่ได้โทษท่านแม่ทัพ องค์หญิงก็ทุ่มเทอะไรมากมาย ถ้าท่านแม่ทัพไม่หวั่นไหวเลยจริงๆ นะ นั่นก็ใจแข็งไปแล้ว"

"เหมยอู่ต้องการอยู่กับองค์หญิงอย่างสงบ หมายความว่าเหมยอู่ไม่คิดอะไรไม่ดีกับองค์หญิง ตราบใดที่ท่านแม่ทัพคิดถึงข้าบ้าง เหมยอู่ก็จะพอใจแล้ว นั่นเป็นเหตุผลที่เหมยอู่ต้องการให้ท่านแม่ทัพจัดงานเลี้ยงครบร้อยวันให้ท่านชายน้อย ซึ่งแสดงให้เห็นความตั้งใจในก้าวแรกของเหมยอู่ และท่านแม่ทัพก็ตั้งใจเพื่อก้าวแรกด้วยดีไหมเจ้าคะ?"

"ท่านแม่ทัพและองค์หญิงแต่งงานกันมาหนึ่งปีแล้ว อีกทั้งเป็นงานเลี้ยฉลองร้อยวันลูก จัดงานให้คึกคัก บางทีมันอาจจะค่อยๆ ละลายหัวใจที่เย็นชาขององค์หญิงก็ได้"

ฉินหรูเหลียงรู้สึกประหลาดใจจริงๆ หลิ่วเหมยอู่โอบอ้อมอารีถึงขั้นนี้

เขาและเฉินเสียนสามารถค่อยๆ เข้ามาใกล้ชิดกันได้จริงหรือไม่?

ฉินหรูเหลียงรู้สึกว่าความหวังไม่สามารถคาดเดาได้

เฉินเสียนเป็นผู้หญิงที่กล้าที่จะรักและเกลียด ด้วยเหตุนี้ จึงค่อยๆ ดึงดูดเขา

เพียงแต่ในขณะที่ดึงดูดเขา เขาได้ทำร้ายเธออย่างที่สุด

ฉินหรูเหลียงไม่อยากฝืนเจตนาดีของหลิ่วเหมยอู่ ถ้าด้วยเหตุนี้ให้เฉินเสียนและหลิ่วเหมยอู่แก้ปัญหาความคับข้องใจสักหน่อย ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดี

เขากับเฉินเสียนจะสามารถดีกันได้หรือไม่นั่นเป็นเรื่องรอง

แม้ว่าเขาจะคิดอย่างนั้น แต่ฉินหรูเหลียงยังคงมีความหวังในใจ

ด้วยเหตุนี้ฉินหรูเหลียงจึงตกลง ในจวนแม่ทัพวางแผนที่จะเตรียมเลี้ยงฉลองเจ้าน่องน้อยเกิดครบร้อยวัน งานเลี้ยงฉลองก็ควรเชิญมิตรสหาย คึกคึกคักคักถึงจะดี

ในวันที่สอง ฉินหรูเหลียงสั่งให้พ่อบ้านไปเตรียม

ข่าวเล่าต่อๆ กันมาถึงสวนสระวสันตฤดูแล้ว

ทั้งจวนแม่ทัพกำลังเตรียมการสำหรับเรื่องน่ายินดีนี้ แต่อวี้เยี่ยนและแม่นมซุยในเรือนต่างก็หน้าตาโศกเศร้าและไม่ได้ยินดีด้วย

ใบหน้าของเฉินเสียนไม่แสดงอารมณ์ และไม่ได้แสดงออกอะไร

เพราะพวกเขาได้ยินมาว่าหลิ่วเหมยอู่เริ่มที่จะพูดกับฉินหรูเหลียง

หลิ่วเหมยอู่สามารถทำอะไรดีๆ ด้วยหรือ?

ตอนนี้ความหวังสูงสุดของอวี้เยี่ยนและแม่นมซุยก็คือเจ้าน่องน้อยของพวกเขาจะเติบโตอย่างสงบสุข และไม่มีเรื่องแทรกเข้ามาอีกต่อไป

เฉินเสียนครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะหรี่ตาลงและกล่าวว่า "เจ้าน่องน้อยของเราโตขึ้น เข้าสู่ช่วงวัยใหม่แล้ว คงจะดีถ้าได้จัดเลี้ยงฉลองร้อยวัน"

"องค์หญิง นางหลิ่วริเริ่มที่จะหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมา ต้องมีแผนร้ายแน่ๆ..." อวี้เยี่ยนกล่าวอย่างกังวล

ปฏิกิริยาของแม่นมซุยก็สงบมาก กล่าวว่า "ทุกคนก็รู้ องค์หญิงจะไม่รู้ได้อย่างไร?"

นับตั้งแต่เหตุการณ์การวางยาครั้งที่แล้ว นี่เป็นการพบกันครั้งแรกของฉินหรูเหลียงกับเฉินเสียน

ทั้งสองพูดคุยเกี่ยวกับรายละเอียดเฉพาะของงานเลี้ยงเจ้าน่องน้อยอายุครบหนึ่งร้อยวัน และพวกเขาไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องครั้งที่แล้ว

คำขอของเฉินเสียนนั้นเรียบง่ายมาก มันต้องมีคึกคักและยิ่งใหญ่สมเกียรติ

เมื่อฉินหรูเหลียงกำลังจะออกไป เฉินเสียนก็ถามทันที "ข้าได้ยินมาว่า เหมยอู่เริ่มที่จะยกเรื่องนี้ขึ้นมา"

ฉินหรูเหลียงหยุดเท้าลง

เธอยิ้มและกล่าวว่า "แปลกนะที่นางมีใจเช่นนี้ ข้าจะต้องกลับไปขอบคุณนางอย่างแน่นอน ข้าคิดไม่ถึงว่าท่านจะเห็นด้วยจริงๆ"

ฉินหรูเหลียงหันกลับไปที่เธอ

เธอเกลี้ยกล่อมเจ้าน่องน้อยในอ้อมแขนของเธออย่างไม่รู้ไม่ชี้ เธอกล่าวว่า "อย่างไรซะนี่คือการเลี้ยงลูกให้ผู้อื่น และท่านก็เลี้ยงได้อย่างดีมาก ไม่เพียงแต่ทำเสื้อผ้าใหม่สำหรับเจ้าน่องน้อย แต่ตอนนี้กำลังจัดงานเลี้ยงอายุครบหนึ่งร้อยวันให้เขา ข้ายังได้ยินมาว่า เมื่อเซียงซั่นถูกออกจากจวนแม่ทัพก่อนหน้านี้ เด็กที่นางอุ้มอยู่ในครรภ์ไม่ใช่ลูกของท่าน ดูเหมือนว่าเขาที่ถูกสวมอยู่จะมั่นคงและน่าคุ้นเคยเสียจริง มีประสบการณ์เลี้ยงลูกคนอื่นเยอะเลยสิ"

ฉินหรูเหลียงกำลังโมโหสุดขีด และสิ่งที่เธอกำลังบีบเค้นนี้ล้วนเป็นแผลของเขา

ฉินหรูเหลียงระงับความโกรธของเขาและกล่าวว่า "ท่านคิดว่าถ้าท่านกล่าวเช่นนั้น ข้าจะไม่จัดงานเลี้ยงฉลองอายุครบหนึ่งร้อยวันหรือ ข้าจะทำตามที่ท่านปรารถนา จัดแบบยิ่งใหญ่ยิ่งดี แม้ว่าจะไม่ใช่ลูกชายของข้า แล้วยังไงล่ะ อยู่ในสายตาคนทั้งโลกเขาใช่ และเขาจะต้องใช้แซ่ฉินของข้าต่อจากนี้ ตราบใดที่ใช้แซ่ของข้า ข้าคิดว่าท่านจะรู้สึกไม่ค่อยสบายใจสินะ"