บทที่ 185 ดูสิว่าสุดท้ายแล้วใครกันแน่ที่จะต้องร้อง

เซียงหลิงยังคงไม่รู้ว่าหลิ่วเหมยอู่วางแผนอะไรไว้ จนกระทั่งหลิ่วเหมยอู่สั่งให้เซียงหลิงเข้าไปในร้านขายยา และภายใต้การจ้องมองที่ไม่เป็นมิตรของเจ้าของร้านขายยา ซื้อยาปลุกกำหนัด นางถึงจะเพิ่งเข้าใจว่าหลิ่วเหมยอู่คิดจะทำอะไร

หลิ่วเหมยอู่ตั้งใจเมื่อผู้คนเริ่มเยอะจะให้เฉินเสียนถูกจับข่มขืน

ไม่รู้ว่าฉินหรูเหลียงจะรู้สึกอย่างไรเมื่อเขาเห็นเฉินเสียนถูกทำให้เป็นมลทินด้วยตาของเขาเอง

แค่คิดเกี่ยวกับมัน หัวใจของหลิ่วเหมยอู่ก็มีความสุขอย่างมาก บางทีทั้งชีวิตหลังจากนี้ หากฉินหรูเหลียงต้องการพบเฉินเสียนอีกครั้ง เขาจะรู้สึกคลื่นไส้อยากจะอ้วก!

ระหว่างทางกลับหลิ่วเหมยอู่เตือนว่า "เซียงหลิง เจ้าห้ามให้ใครรู้เรื่องนี้เด็ดขาด มิฉะนั้นเจ้าก็มีส่วนเกี่ยวข้อง มีเพียงแต่จะต้องตายเท่านั้น อย่าลืมว่าเจ้าซื้อยานี้มา"

ใบหน้าของเซียงหลิงซีดและกล่าวว่า "บ่าวเชื่อฟังคำสั่งของนายหญิงเจ้าค่ะ"

แต่นางรู้ว่าถ้านางปิดปากแน่นไม่พูด เมื่อเหตุการณ์เกิดขึ้นจริง นางจะตายเร็วที่สุด

ยังมีเวลาอีกสองวันก่อนงานเลี้ยงอายุร้อยวันของเจ้าน่องน้อย

ในช่วงครึ่งหลังของคืนเซียงหลิงปรากฏตัวต่อหน้าเฉินเสียนและกล่าวว่า "วันงานเลี้ยงอายุหนึ่งร้อยวันองค์หญิงจะต้องระวังให้มากนะเพคะ"

เฉินเสียนพูดอย่างสบายๆ "ชัดว่าเหมยอู่ต้องการทำอะไร?"

เซียงหลิงเอาเรื่องสถานที่ที่หลังจากหลิ่วเหมยอู่ออกจากจวนแม่ทัพมาบอก

นางสามารถเดาได้ว่าหลิ่วเหมยอู่ต้องการทำอะไรต่อไป ไม่จำเป็นต้องพูดอะไรให้มาก เฉินเสียนก็สามารถเดาได้เช่นกัน

เฉินเสียนกล่าวว่า "เจ้ากลับไปเถอะ ทำตามที่นางสั่ง"

เซียงหลิงจากไปด้วยความกระวนกระวาย เฉินเสียนพูดข้างหลังเธออีกครั้ง "อย่ากลัว ข้าจะรับผิดชอบเจ้าถ้ามีอะไรเกิดขึ้น"

เซียงหลิงถึงจะรู้สึกสบายใจขึ้น

แม่นมซุยส่งเซียงหลิงออกไป อวี้เยี่ยนกล่าวว่า "องค์หญิง พระองค์ปล่อยให้เซียงหลิงช่วยนางหลิ่วทำชั่ว พระองค์ยังไปรับผิดชอบอีก นี่ไม่ใช่การทำร้ายตัวเองหรือเพคะ"

แม่นมซุยกล่าวเมื่อเข้าประตูไป "เห็นได้ชัดว่า เซียงหลิงกลัวจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นองค์หญิงหรือนางหลิ่วมีเรื่อง นางก็ไม่สามารถประจบได้ นี่องค์หญิงกำลังให้ความมั่นใจกับนาง"

อวี้เยี่ยนเข้าใจ พูดอย่างโกรธเคือง "นางหลิ่วนั่นชั่วร้ายจริงๆ! เรื่องน่ารังเกียจเช่นนี้ นางก็ยังทำได้ลง! องค์หญิง ตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไรหรือเพคะ?"

อวี้เยี่ยนกล่าวแนะนำ "หรือมะรืนนี้จะให้บ่าวส่งคนไปเฝ้าประตูหลังมากขึ้น อย่าปล่อยให้พวกเลวเข้ามา"

"ไม่จำเป็น" เฉินเสียนกล่าว "ถ้าเช่นนั้น เหมยอู่ก็จะรู้ว่าเซียงหลิงทรยศนาง ข้ายังต้องการให้เซียงหลิงปรนนิบัติเหมยอู่สักพักหนึ่ง”

พูดไปก็ยกริมฝีปากยิ้มแล้วกล่าวว่า "อยากเล่นหรือ ข้าจะเล่นเป็นเพื่อนนาง เพียงแต่ถึงตอนจบ อย่าร้องไห้ซะล่ะ"

ไม่มีการเคลื่อนไหวในสวนสระวสันตฤดู และเฉินเสียนไม่เคยขอให้อวี้เยี่ยนดำเนินการป้องกันใด ๆ

ในที่สุดงานเลี้ยงอายุหนึ่งร้อยวันที่ดูสงบก็มาถึง

เช้าตรู่ เฉินเสียนกับแม่นมซุยลุกขึ้นและแต่งตัวให้เจ้าน่องน้อย

อาบน้ำหอมๆ ใส่เสื้อผ้าใหม่เอี่ยม สีขาวนุ่มที่ถูกใจมาก

แต่ทว่ากลับยิ้มไม่ออก

เฉินเสียนยืนอยู่ในเรือน ยกเจ้าน่องน้อยขึ้นสูง แล้วกล่าวด้วยรอยยิ้มตาหยีว่า "ยิ้มหน่อย ยิ้มหน่อยแม่จะวางเจ้าลง"

ดูเหมือนเจ้าน่องน้อยจะกลัวเล็กน้อย ยื่นมือเล็กๆ ออกมาเพื่อจับมือของเฉินเสียน และเตะขาไม่หยุด

เขาค่อยๆ รู้สึกสนใจเล็กน้อย ด้วยมือของเฉินเสียนที่พยุงอยู่ดูเหมือนว่าเขากำลังจะบิน ร่างเล็ก ๆ ของเขาก็ยิ้มออกมาในที่สุด

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินเสียนมองเห็นเด็กชายตัวน้อยยิ้มได้อย่างชัดเจน

เจ้าน่องน้อยยิ้มอยู่นาน

เธอรู้สึกเพียงว่าหัวใจของเธอเหลวเป็นโคลน และต่อหน้ารอยยิ้มอันบริสุทธิ์นั้น เธอเต็มใจที่จะมอบสิ่งดีๆ ทั้งหมดให้เขา

ทั้งอวี้เยี่ยนและแม่นมซุยมอบของขวัญให้กับเจ้าน่องน้อย

อวี้เยี่ยนปักกระเป๋าที่ดูละเอียดอ่อน ซึ่งสามารถเติมเครื่องหอมในฤดูหนาว และถุงยาเพื่อไล่ยุงในฤดูร้อน มีประโยชน์มาก