บทที่ 217 ท่านลืมข้า แล้วข้าจะทำยังไงล่ะ?

ซูเจ๋อหลุบตาลง และมองไปที่ขลุ่ยไม้ไผ่ในฝ่ามือของเธอ “ไม่ชอบแล้วหรือ?”

"อืม ไม่ชอบแล้ว" เฉินเสียนกล่าวเบา ๆ "ข้าจำได้ว่าข้ายังมีหุ่นกระบอกอยู่กับท่าน ท่านเอามันมาคืนให้ข้าเถอะ"

"แต่ข้ายังชอบมันอยู่ เกรงว่าฉันจะให้ท่านไม่ได้"

"ของโง่ๆ เช่นนั้น มีอะไรให้น่าชอบหรือ?"

เสียงของซูเจ๋อเบามาก "เพราะนอกจากท่าน ข้าก็ไม่เคยได้รับของจากใครอีก"

เฉินเสียนกระตุกมุมริมฝีปาก เธออยากจะยิ้ม แต่ไม่ว่าเธอจะพยายามมากแค่ไหนเธอก็ยิ้มไม่ออก

เธอแสร้งทำเป็นผ่อนคลายและกล่าวว่า "คนอื่นจะไม่ให้สิ่งเหล่านี้แก่ท่านหรอก และสิ่งที่ท่านให้จะได้รับคืนเสมอ ต่อไปท่านยังต้องระมัดระวังเมื่อได้รับของขวัญและให้ของขวัญ"

นางส่งขลุ่ยไม้ไผ่ไปต่อหน้าเขา "งั้นสุดท้ายแล้วท่านอยากได้หรือไม่ ถ้าไม่ข้าจะโยนทิ้ง"

ซูเจ๋อกล่าวว่า "ช่างเถอะ ยังไงซะก็ไม่ใช่ครั้งแรกอยู่ดี"

เขาเอาขลุ่ยไม้ไผ่กลับจากฝ่ามือของเฉินเสียน ขลุ่ยไม้ไผ่เล็ก ๆ ถือความทรงจำเกี่ยวกับพวกเขาเป็นเวลานาน

ใครจะตัดใจโยนทิ้ง

เฉินเสียนลดมือลง เงียบไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "จากนี้ไป อย่าทำอะไรเพื่อข้าเลย"

"อาเสียน" เขาเรียกเธอ

เฉินเสียนยิ้มและตอบกลับด้วยใจที่จมลง "ข้าก็ไม่รีบ ถ้าท่านมีอะไรจะพูด ก็พูดมาเถอะ อย่างไรซะหลังจากนี้ อาจจะไม่ได้พบกันอีกและจะไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก"

ซูเจ๋อเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "รุ่งขึ้นท่านจะต้องไปแล้วหรือ?"

"อืม พระราชกฤษฎีกาออกมาแล้ว รุ่งขึ้นออกเดินทาง"

"ทำไมไม่ปฏิเสธ?"

"จักรพรรดิเอ่ยขอกับข้าเอง ให้ไปทางใต้เพื่อยืนยันการตายของฉินหรูเหลียง จะให้ข้าปฏิเสธได้หรือไม่?"

"ถึงจะไม่ปฏิเสธ แต่ก็มีอีกหลายวิธีที่ไม่ต้องให้ท่านไป" ซูเจ๋อมองตาเธอ "ท่านแกล้งป่วยได้ กลับไปคืนนี้ข้าจะทำให้ท่านป่วยหนัก ท่านเดินทางไม่ไหว พระองค์ก็จะไม่ให้ท่านไป"

ดวงตาของเขาไม่สามารถคาดเดาได้ ซึ่งทำให้เฉินเสียนรู้สึกหายใจไม่ออก

ซูเจ๋อกล่าวว่า "มีคนในโลกนี้ที่รู้จักฉินหรูเหลียงดีกว่าท่าน ไม่ว่าเขาจะตายหรือไม่ก็ตาม ท่านก็ไม่จำเป็นต้องไปถึงชายแดนเพื่อยืนยัน ข้าจะให้หลิ่วเชียนเสวี่ยไป ให้นางไปแทนท่าน"

เฉินเสียนกล่าวเสียงต่ำ "แม้ว่าข้าจะป่วย แต่จักรพรรดิก็ต้องรู้ว่ามันเป็นกลอุบาย คราวนี้เขาไม่สามารถทำอะไรกับข้าได้ ครั้งต่อไปเขาจะคิดวิธีอื่นในการจัดการกับข้า ข้าก็ยิ่งชนะไม่ได้มากขึ้น ตราบใดที่ข้าไป พระองค์ก็จะได้ไม่ต้องสนใจเจ้าน่องน้อยไปชั่วขณะ ดังนั้นข้าจึงไม่ไปไม่ได้"

เฉินเสียนก้าวถอยหลังไปสองก้าว มองไปที่ซูเจ๋ออย่างเบา ๆ แล้วกล่าวว่า "ซูเจ๋อ ท่านอย่าสนใจเรื่องเหล่านี้เลย ท่านไม่ต้องสนใจเรื่องของข้าต่อจากนี้แล้ว ดีไหม? ท่านจัดการเรื่องเรียนของท่านด้วยความอุ่นใจ ข้าจะดิ้นรนเพื่อชีวิตของตัวเอง พวกเราไม่เกี่ยวกัน ตกลงไหม?"

เพียงแต่เธอไม่ได้ถอยอย่างรวดเร็วนัก ซูเจ๋อก็จับแขนเธอไว้ และดึงเธอมาข้างหน้า

เฉินเสียนสูดหายใจเข้าลึก ๆ ตรงกันข้ามที่เขาหายใจออก

เขากล่าวว่า "ข้าจะไม่สนใจได้อย่างไร ท่านอยากให้ข้าดูท่านตายใช่หรือไม่?"

"แม้ว่าฉินหรูเหลียงจะตายจริงๆ แต่ก็ไม่ใช่เวลาที่ดีสำหรับท่านที่จะไปเก็บร่างของเขาในตอนนี้ การต่อสู้ระหว่างต้าฉู่และเย่เหลียงยังไม่สงบลงอย่างสมบูรณ์ และสนามรบก็อันตรายมาก"

เขาไม่ทันระวัง แผ่แรงกดดันออกมาจากทั่วทั้งร่างกาย