บทที่ 218 ท่านจะรู้ได้อย่างไร ไม่ใช่ว่าข้าคิดจนแทบบ้าหรือ

เฉินเสียนกล่าวว่า "เรื่องมาถึงตอนนี้ ข้าเข้าใจว่าท่านไม่ได้ตั้งใจ ดังนั้นไม่ต้องแล้วล่ะ"

ทันทีที่เสียงออกไป ข้อมือของเฉินเสียนก็แน่นขึ้นทันที

จากนั้นซูเจ๋อดึงเธอกลับมาและกดหลังของเธอเข้ากับผนังข้างประตู

ซูเจ๋อเดินเข้ามาใกล้แล้วกล่าว "แต่ถ้าต้องให้ข้าดูท่านจากไป ข้าคิดว่าข้ายังต้องอธิบาย"

"ข้าบอกว่าไม่!" เฉินเสียนจ้องมาที่เขา พยายามดิ้นรนที่จะคว้าข้อมือ แต่ฝ่ามือของเขามีแรงมหาศาล และก็กดเธอราวกับล็อกไว้

เธอดิ้นรนจนหายใจหอบถี่ขึ้นเล็กน้อย "คำอธิบายของท่านจะมีประโยชน์อะไร สามารถทำให้ย้อนเวลา ทำให้ทุกอย่างไม่เคยเกิดขึ้น แน่นอนว่าไม่ได้ ข้าพูดทุกอย่างชัดเจนแล้ว ข้าไม่ได้หยิ่งยโสเหมือนในวันนั้น ข้าจัดการความสัมพันธ์กับท่านอย่างใจเย็น ท่านจับข้าไว้แบบนี้เพื่ออะไรกันล่ะ?"

"ข้าจูบท่านในวันส่งท้ายปีเก่า ถ้าท่านต้องการที่จะปฏิเสธท่านก็ควรปฏิเสธข้าในตอนนั้น” ซูเจ๋อกล่าวอย่างชัดเจนทีละคำ

"ตั้งแต่วันที่สองของวันปีใหม่ถึงเทศกาลโคมไฟสิบห้าค่ำ ทำไมข้าถึงต้องปิดบังท่านไว้เป็นความลับ นั่นเป็นเพราะข้าไม่ต้องการเอาความไม่ตั้งใจของข้าให้ท่านเห็น"

เฉินเสียนหยุดหายใจ จากนั้นมองใบหน้าใกล้ๆ และถอนหายใจยาว

"ข้าแค่อยากให้ท่านเห็นว่าสิ่งดีๆ สิ่งที่ทำให้ใจเต้น ไม่ใช่สิ่งที่ไม่ดีและน่าขยะแขยง ข้าก็เบื่อตัวเองเช่นนี้ จะทำให้ท่านชอบได้ยังไง”

เฉินเสียนตัวสั่น "ท่านรู้สึกขยะแขยง?"

ซูเจ๋อจ้องตาเธอแน่น "ไม่ใช่ผู้หญิงทุกคนที่ข้าอยากพากลับเรือน แม้ว่านางจะสวยดุจเทพ ผู้หญิงที่ข้ายอมพามา เข้าเรือนของข้า กินอาหารเรือนของข้า และนอนในห้องข้า แต่ทุกวันข้าต้องเจอสตรีอื่น ทำไมข้าจะขยะแขยงไม่ได้?"

เขากล่าวว่า "ท่านบอกว่าข้ามีสตรีล้อมรอบ แต่ไม่ได้เสวยสุข ทุกวันกลับจากวังก็เข้ามาเรือนหลังนี้ สิ่งที่ข้าทำได้คือห้ามใจไม่ให้ตามหาท่าน แต่ท่านรู้ไหมว่าข้าอ่านเขียนทุกวัน พัฒนาตัวเอง ความคิดถึงที่อยู่ในใจ ไม่ใช่ท่านหรือ"

เสียงของซูเจ๋อเป็นเหมือนคำสาป แต่ละคำย้ำชัดในหัวใจของเฉินเสียน

มันทำให้เธอใจเต็มไปด้วยความทุกข์ทน

ซูเจ๋อก้มศีรษะลง หน้าผากของเขาค่อยๆ สัมผัสเธอ เสียงของเขาก็แผ่วเบาและก้องกังวาน "ท่านรู้ได้อย่างไรว่าท่านกำลังคาดหวังไว้คนเดียว ท่านจะรู้ได้อย่างไรว่าข้าไม่มีความสุขและเศร้าเพราะคิดถึงท่าน ท่านจะรู้ได้อย่างไร ตั้งแต่สองวันหลังวันส่งท้ายปีเก่าจนถึงตอนนี้ ข้าคิดแทบบ้าทุกวัน"

เฉินเสียนกลัว ขาของเธออ่อนแรง เธอจะตกลงไปในวังวนของเขาอีกครั้ง

เธออดทนและพยายามกล่าวอย่างใจเย็น "แต่เรื่องได้เกิดขึ้นแล้ว พูดถึงเรื่องนี้ไปเพื่ออะไร"

ซูเจ๋อสูดลมหายใจก่อกวนนาง และกล่าวว่า "หากคืนนั้น ข้าไม่เคยส่งท่านกลับบ้าน ไม่เคยจูบท่านที่ถนน บางทีมันอาจจะไม่ใช่เช่นนี้ แต่ถ้าต้องทำอีกครั้ง ข้าจะเลือกพาท่านกลับบ้าน ยังจะจูบท่าน"

เฉินเสียนเปิดตาของเธอและมองที่ใบหน้าของเขาใกล้ๆ

หัวใจก็ร้อนรนและเจ็บปวด

ซูเจ๋อกล่าวว่า "ข้อแตกต่างเพียงอย่างเดียวคือข้าอาจจะใช้แรงมาก กอดให้แน่นขึ้น ข้ารู้ว่าในวันรุ่งขึ้นมันจะแพร่กระจายไปทุกสารทิศ แล้วอย่างไรล่ะ ชื่อเสียงของข้าจะถูกทำลายโดยท่าน ข้าก็เต็มใจ

ข้ารู้ว่าเพราะเรื่องนี้จะทำให้ท่านมีปัญหา ข้าขอรบกวนท่านรอข้าสักครู่ และรอให้ข้าจัดการเรื่องนี้ก่อนที่จะมาหาท่าน ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากเจอท่าน แต่หูตาอยู่ข้างๆ ข้าจึงไม่สามารถ"

ซูเจ๋อพยายามคลายสองมือของเธอเล็กน้อย

เธอไม่ได้หลบ

เฉินเสียนเอียงศีรษะเพื่อหลบหน้าผากของซูเจ๋อ มือด้านข้างแอบพิงกำแพง ร่างกายอ่อนลงเล็กน้อย

ราวกับว่ากลับมาในคืนวันส่งท้ายปีเก่า และทุกคำพูดของเขาทำให้เธอรู้สึกหมดหนทางแม้แต่ยืนก็ยืนไม่ตรง

"หูตาอยู่ข้างๆ ท่านจึงไม่สามารถ" เฉินเสียนพึมพำเบา ๆ "ทำไมเพิ่งบอกข้าตอนนี้"

"เพราะข้ากำลังอธิบายให้ท่านฟัง"

ซูเจ๋อมองดูร่างของเฉินเสียนไหลไปตามผนังเล็กน้อย เขาเอื้อมมือไปโอบเธอและยกเธอขึ้น จากนั้นกระซิบเสียงต่ำว่า "ทำไมล่ะ ไม่มีแรงหรือ?"

เฉินเสียนเอื้อมมือออกไปผลักหน้าอกของเขา กล่าวตำหนิ "ท่านเข้ามาใกล้เกินไป ขาของข้าไม่มีแรง"

"แล้วจะทำอย่างไร ถ้าข้าปล่อยท่านไป ข้าเกรงว่าท่านจะล้ม ถ้าเช่นนั้นเอาขาอ่อนแรงของท่านมาพิงข้าไว้สิ”