บทที่ 219 ข้าถือตัวดั่งหยก

เฉินเสียนเห็นก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ กำจัดคน ภายในพริบตา

เฉินเสียนไม่มีปฏิกิริยาอยู่นาน ผู้หญิงสองคนที่เธอกังวลมากก่อนหน้านี้ได้เสียชีวิตลงต่อหน้าเธอในพริบตา

ซูเจ๋อไม่รีบร้อน หันหลังกลับและปิดประตูหลังอย่างสบายๆ

ดูเหมือนว่าสิ่งที่เขาเพิ่งทำไป เป็นเพียงเรื่องธรรมดาเหมือนการทำความสะอาดสวนหลังบ้าน

เฉินเสียนกล่าวว่า "จู่ๆ ข้าก็รู้สึกว่าข้าไม่สามารถยั่วยุท่านมากเกินไป ไม่อย่างนั้นข้าก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะตายอย่างไร"

ซูเจ๋อกล่าว "ท่านยั่วยุข้าไม่เป็นไร ข้าอารมณ์ดี แต่คราวนี้พวกนางเห็นหน้าท่านแล้ว ใช้ชีวิตต่อไปไม่ดีนัก"

เขาหันกลับมามอง "ท่านกลัวเหรอ?"

เฉินเสียนกล่าวว่า "ไม่ใช่ว่าข้าไม่เคยเห็นคนตาย แค่ข้าไม่ได้คาดคิดว่า พวกนางอาศัยอยู่ในเรือนของท่านมาเป็นเวลานาน ท่านสามารถฆ่าคนโดยไม่ทันกะพริบตา ท่านไม่มีความรู้สึกต่อพวกนางเลยเหรอ?"

"ความรู้สึก ความรู้สึกแบบไหน?” ซูเจ๋อถาม "ท่านหึงหวงรุนแรงขนาดนี้ ยังอยากให้ข้ามีความรู้สึกอะไรกับพวกนางอีกหรือ"

เฉินเสียนพูดไม่ออก

ซูเจ๋อกล่าวอีกครั้ง “อาเสียน ่ทานกลัวข้าที่เป็นแบบนี้เหรอ?”

เฉินเสียนกล่าวออกมา "ข้าก็อยากกลัวเหมือนกัน สิ่งที่ท่านทำน่ากลัวจริงๆ แต่ข้ากลัวไม่ลงให้ทำอย่างไรล่ะ"

ซูเจ๋อยิ้ม

"ถึงเวลานี้แล้ว ท่านยังมีอารมณ์ยิ้มอีกหรือ” เฉินเสียนเหล่มองซากศพทั้งสองบนพื้น "พวกนางเป็นหูตาของจักรพรรดิที่อยู่ข้างๆ ท่านไม่ใช่หรือ ตอนนี้นางถูกท่านฆ่า ท่านบอกสิว่าจะทำอย่างไร?"

อันที่จริงเธอน่าจะเดาได้ว่าจักรพรรดิไม่ต้องการส่งผู้หญิงสวยไปหาซูเจ๋อจริงๆ แต่ต้องการติดตามควบคุมเขา

แต่ตัวเองคิดว่าเป็นเรื่องเดียวกัน ได้ยินซูเจ๋อพูดกับหูของตัวเองกลับเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

แม้ว่าจะเป็นหูเป็นตา เป็นพวกสอดแนม ตราบใดที่เป็นสตรี เธอจะสนใจมันมาก

ซูเจ๋อกล่าวว่า "ข้ารู้ลายมือของพวกนางแล้ว และนกพิราบส่งจดหมายก็ถูกสกัดกั้นแล้วด้วย การเก็บพวกนางไว้ก็ไม่มีประโยชน์"

แม้ว่าทั้งสองคนนั้นจะได้รับพระราชทานจากจักรพรรดิ พวกนางเป็นนางสนม สถานะต่ำต้อย จักรพรรดิจึงไม่สามารถมาที่บ้านของซูเจ๋อเพื่อเจอด้วยตนเอง

แม้แต่จักรพรรดิก็อาจจะลืมไปแล้วว่าสตรีสองคนนี้หน้าตาเป็นอย่างไร จักรพรรดิสนใจเพียงการรับรายงานเกี่ยวกับซูเจ๋อจากพวกนางเท่านั้น

ซูเจ๋อเก็บพวกนางในช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมาเพื่อให้ง่ายต่อการรู้ลายมือของพวกนาง ทำความเข้าใจกับนิสัยการรายงานของพวกนาง จากนั้นจึงทำให้นกพิราบส่งจดหมายที่รายงานไปเชื่อง และพวกนางจะไม่มีประโยชน์อีกต่อไป

ซูเจ๋อกล่าวอีกครั้ง "ตอนนี้ท่านเห็นข้าฆ่าพวกนางด้วยตาตัวเอง ต่อจากนี้เราอยู่บนเรือลำเดียวกันแล้ว"

เฉินเสียนเปิดปาก ถามเบาๆ "ท่านเคยสัมผัสพวกนางหรือยัง?"

ซูเจ๋อก้มลง บิดปิ่นปักผมระหว่างลำคอของนางสนมด้วยนิ้วของเขา และดึงมันออกมาเบาๆ เลือดเปื้อนเป็นรอย

เขามองดูเธออย่างลึกซึ้ง ยิ้มแล้วกล่าวว่า "ท่านวางใจเถอะ ข้าถือตัวดั่งหยกเลยล่ะ"

เฉินเสียนเม้มริมฝีปาก เปิดตากล่าวอย่างอึมครึมว่า "สตรีสองนางสวยขนาดนี้อยู่ในเรือนของท่าน ท่านจะถือตัวดั่งหยก จะไปรายงานจักรพรรดิได้อย่างไร? ข้าไม่เชื่อ"

ซูเจ๋อพูดอย่างสบายๆ "ข้าบอกพวกนางว่าข้าทำไม่ได้"

เฉินเสียนกล่าวว่า "พวกนางก็เชื่อหรือ?"

"เชื่อหรือไม่ก็ไม่มีทางอื่น ไม่สนใจก็ไม่สามารถบังคับได้"

เฉินเสียนหรี่ตาและเอ่ยถามอีกว่า "แล้วต่อมาทำไมท่านถึงยังมีความสัมพันธ์กับหอฉู่อวี้ ข่าวเผยแพร่ออกไปต่างๆ นานา โดยบอกว่าท่านชอบบุรุษ"

"ทำไมข้าถึงไปที่หอฉู่อวี้ ท่านยังไม่รู้หรือ?" ซู่เจ๋อกล่าว "แต่หลังจากนั้นข้าก็ไปหลายครั้งจริงๆ”

เขาชี้นิ้วไปที่คอแล้วกล่าวว่า "คืนนั้น ท่านกัดข้าตรงนี้นิดหน่อย กัดเก่งมาก มันยืนยันหลักฐานว่าข้าชอบบุรุษ"

เฉินเสียนจ้องมองเขา ไม่รู้จะพูดอะไร แต่กล่าวอย่างขุ่นเคือง "ท่านชอบให้คนอื่นกระจายข่าวท่านออกไปเช่นนี้หรือ?”

คืนนั้นเธอโกรธเขาจริงๆ และเธอไม่รู้ว่าจะจัดการเขาอย่างไร เธอจึงกัดฟันลง

ซูเจ๋อกล่าวว่า "ถ้าข้าไม่ชอบผู้ชาย จักรพรรดิต้องให้ข้าแต่งงานกับองค์หญิงของเขาในอนาคตอันใกล้ ถ้ารอให้ถึงเวลาคลุมถุงชน ตอนนั้นจะไม่มีทางเลยจริงๆ"