บทที่ 220 ใจเป็นทุกข์

เฉินเสียนไม่ค่อยเข้าใจจึงกล่าวว่า "ท่านพูดอะไร"

ซูเจ๋อกล่าวว่า "ข้าหมายความว่า ถ้ารักษาตัวเองได้ก่อน ท่านถึงจะสามารถรักษาเจ้าน่องน้อยได้"

"ไม่ได้ ข้าเป็นแม่เขา มีเพียงแค่รับรองความปลอดภัยของเขาเท่านั้น ข้าถึงจะไม่กังวลอะไร”

เฉินเสียนมองไปยังตรอกอันเงียบสงบภายใต้แสงจันทร์ และกล่าวว่า "อันที่จริงตอนที่ข้าตั้งท้องเจ้าน่องน้อย ข้าก็คิดไม่ถึง ว่าข้าจะผูกกับเขาขนาดนี้ อาจเป็นเพราะว่านี่คือความเชื่อมโยงระหว่างเนื้อหนังและสายเลือด”

ซูเจ๋อกล่าวอย่างไม่รู้รสชาติ "บางทีข้าอาจประเมินพลังของการเชื่อมโยงระหว่างเนื้อกับสายเลือดผิดไป"

เฉินเสียนพูดถูก การปล่อยให้เธอแสร้งทำเป็นป่วยเพื่อหนีนั้นถือเป็นการแผนที่โง่เขลาจริงๆ

ซูเจ๋อหยุดที่ตรอกของจวนแม่ทัพและเฝ้าดูเฉินเสียนเดินไป

เขากล่าวอย่างประนีประนอมอยู่ข้างหลังเธอ "รุ่งขึ้นเดินทาง จะต้องระวังทุกอย่าง ดูแลตัวเองดีๆ"

เฉินเสียนหยุดเท้า และตอบว่า "ข้ารู้"

"นอกจากนี้ แม้ว่าท่านจะเจอใครที่ดีกว่าข้า ท่านก็ไม่สามารถลืมข้าได้"

เฉินเสียนหลับตาลง ริมฝีปากยกยิ้ม น้ำเสียงของเธอจริงจัง "ถ้าเจอแล้วค่อยว่ากัน ข้าจะเขียนถึงท่านเมื่อถึงเวลานั้น"

เมื่อกลับมาที่สวนสระวสันตฤดู อวี้เยี่ยนรู้สึกชัดเจนว่าเฉินเสียนไม่มีภาวะซึมเศร้าก่อนหน้านี้แล้ว

เธอนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง อวี้เยี่ยนปล่อยผมเธอลงและถามว่า "องค์หญิงคืนของให้ใต้เท้าซูแล้วหรือเพคะ?"

เฉินเสียนกล่าวว่า "คืนแล้ว"

"อารมณ์ขององค์หญิงดูแล้วก็ไม่แย่นะเพคะ"

เฉินเสียนลูบใบหน้าของเธอหน้ากระจกและพูดอย่างจริงจัง "มีไหม?"

เมื่ออวี้เยี่ยนกถอดผ้าโพกศีรษะของเฉินเสียนออก นางก็แปลกใจเล็กน้อยและกล่าวว่า "เอ๊ะ บ่าวจำได้ว่าตอนหวีผมสวมปิ่นสีเงินให้องค์หญิงเพคะ ทำไมตอนนี้ถึงเป็นปิ่นปักผมหยกล่ะเพคะ?"

เฉินเสียนก็ตกตะลึง "เอามันลงมาและให้ข้าดู"

อวี้เยี่ยนส่งปิ่นหยกให้เฉินเสียน และกล่าวว่า "นอกจากนี้บ่าวก็จำไม่ได้ มีปิ่นหยกเช่นนั้นอยู่ในเครื่องประดับขององค์หญิงเพคะ"

เฉินเสียนถือปิ่นหยก สัมผัสในมือเย็น ทั้งอันเป็นผลึกและเนื้อสัมผัสละเอียดไร้ที่ติ

ปิ่นหยกนั้นเรียบง่ายและสง่างาม ไม่มีการปรุงแต่งและตกแต่งมากเกินไป มีเพียงปลายด้านเดียวเท่านั้นที่สลักด้วยลวดลายที่สวยงามและมีรายละเอียด ซึ่งค่อนข้างน่าดึงดูดใจ

นี่เป็นครั้งแรกที่เฉินเสียนได้เห็น แต่เธอก็เข้าใจในทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น

ซูเจ๋ออาศัยการคืนปิ่นปักผมให้เธอ แต่กลับคืนให้ที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

เฉินเสียนไม่ได้สังเกต และพบว่าตกหลุมพรางของซูเจ๋อเมื่อกลับถึงบ้านแล้ว

"นี่มาจากใต้เท้าซูเหรอเพคะ?" อวี้เยี่ยนถาม

"ไม่รู้สิ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครนอกจากเขา”

อวี้เยี่ยนรู้สึกเศร้า "ดีเสียจริง องค์หญิงไปคืนขลุ่ยไม้ไผ่แล้ว และตอนนี้เขาก็มอบปิ่นหยก เป็นการยากสำหรับองค์หญิงที่จะกำจัดเขาแล้วเพคะ"

เป็นไปไม่ได้ที่ปิ่นหยกนี้จะคืนให้ซูเจ๋อในตอนนี้ และเธอกลัวว่าจะไม่มีโอกาสได้พบเขาอีกเมื่อเธอออกจากเรือนในวันรุ่งขึ้น

เฉินเสียนไม่ต้องการใช้ปิ่นของซูเจ๋อปักผมตัวเอง และไม่คิดเลยว่าไม่เพียงแค่ไม่ได้หยิบปิ่นของตัวเองมา แต่ยังเก็บปิ่นของเขาไว้ด้วย

ซูเจ๋อเจ้าเล่ห์ที่สุด

เฉินเสียนทั้งโกรธทั้งตลก วางปิ่นหยกไว้บนโต๊ะ ลุกขึ้นแล้วกล่าวว่า "อาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเข้านอน"

ซูเจ๋อกลับบ้าน ตรงไปที่ห้องตำรา กางกระดาษจุ่มหมึก และเขียนจดหมาย

ลายมือในจดหมายไม่ใช่ลายมือปกติของเขา

หลังจากหมึกแห้ง เขาพับกระดาษจดหมายลงในซอง ใส่ตราประทับขี้ผึ้ง และเรียกพ่อบ้านให้เข้ามาโดยกล่าวว่า "ส่งคนไปส่งจดหมายนี้ไปยังเป่ยเจียงในชั่วข้ามคืน และจะต้องส่งให้จักรพรรดิเป่ยเซี่ย โดยเร็วที่สุด"