บทที่ 258 ซ้ำแล้วซ้ำเล่า อ่อนโยนมาก

ซูเจ๋อวางมือทั้งสองข้างบนร่างกายเธอ ลุกขึ้นเล็กน้อย มองดูท่าทางเฉื่อยชาของเธอ ลูกกระเดือกขยับและกล่าวว่า "ข้าอาจจะควบคุมไม่ได้เหมือนเมื่อก่อน"

เฉินเสียนเชยคางขึ้นและแสงไฟจาง ๆ ข้างนอกกระทบดวงตาของเขา

เขาเคร่งขรึมลงเล็กน้อย คำพูดของเขาดังก้องอยู่ในหูทุ้มต่ำและเอ้อระเหย "มารที่อยู่ในใจข้าเติบโตขึ้นทุกวัน เรียกร้อง ให้ท่านไปยึดครอง"

ในขณะนั้น เธอยังรู้สึกว่าคำพูดของเขาวนเวียนอยู่ในหัวใจของเธอ สะเทือนใจที่สุด

ผมเย็นๆ ของซูเจ๋อตกลงบนแก้มของเธอ ดวงตาของเธอสั่น และเธอมองดูซูเจ๋อค่อยๆ ก้มศีรษะลง

จ้องมองไปที่ริมฝีปากของเขา แล้วก็จูบเบา ๆ

เฉินเสียนรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง และเธอก็สั่นจนเจ็บปวด ไม่สามารถบอกได้ว่ามันสบายหรืออึดอัด

แต่นั่นก็คือหัวใจที่กำลังเต้น

ลมหายใจของเขาอยู่ใกล้มาก เขาก็อยู่ใกล้มาก

ไม่ลึกซึ้งเท่าครั้งที่แล้ว และไม่ได้เกิดเรื่องที่เก็บกวาดไม่ได้ และเรียนรู้วิธีที่จะก้าวเข้าไปและถอยกลับ ลิ้มรส และถอยออกมาเล็กน้อย ไม่รู้ว่าจะเจออะไรแล้วจูบมันอีกครั้ง

ซ้ำแล้วซ้ำเล่า อย่างอ่อนโยน

เฉินเสียนลืมตาและเห็นทหารในชุดเกราะเดินผ่านกระโจมในช่องว่างระหว่างม่าน

เวลาค่อยๆช้าลงต่อหน้าต่อตาเธอ

สัมผัสที่ชัดเจนนั้นขยายใหญ่ขึ้นนับครั้งไม่ถ้วนด้วยประสาทสัมผัสที่ไวของเธอ และการหายใจที่รดกันก็ดังขึ้นข้างหู สิ่งที่เธอจมอยู่ในนั้นเต็มไปด้วยลมหายใจของเขา

เธอกำลังถูกซูเจ๋อจูบ

เดิมทีการจุมพิตดังกล่าวสามารถทำให้ร่างกายของเธอทุกตารางนิ้วชัดเจนในความอ่อนโยนของเขา

ต่อมา เธอก็บ่นเหมือนยุง "ซูเจ๋อ...อย่าทำแบบนี้...นี่คือค่ายทหารเย่เหลียง…"

เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้แล้ว... เธอรู้สึกเหมือนกับกำแพงเมืองที่มีรอยแตกกำลังพังทลายลงทีละชิ้น จากนั้นเธอก็เปิดเผยว่าเธอไม่สามารถต้านทานท่าทางอ่อนโยนของซูเจ๋อได้

เธอไม่ได้ป้องกันและจริงใจ เป็นผลให้ความอ่อนโยนในใจของเธอปรากฏขึ้นต่อหน้าซูเจ๋อโดยไม่หลือ

แต่ที่ซูเจ๋อจูบเธอในคืนนี้ ทั้งคู่ก็เสี่ยงอย่างมาก

ถ้าจู่ๆ มีคนมาสังเกตเห็น มันคงประมาณการไม่ได้

ซูเจ๋อคลายเธอ การหายใจที่ยุ่งเหยิงไม่สม่ำเสมอ ลึกและตื้น และเสียงของเขาก็ดูน่าดึงดูดและทุ้มต่ำ "ขอโทษ ข้าไม่ได้บังคับตัวเองไว้"

หน้าอกของเฉินเสียนกระเพื่อม และมันก็ยุ่งเหยิงเล็กน้อย หายใจไม่ออกเล็กน้อย

ขณะที่ซูเจ๋อลุกขึ้น ผมเย็นๆ ที่ด้านข้างใบหน้าของเธอก็ยกขึ้นไปด้วย

เธอเปิดปากเธอ พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว เพียงแค่มองมาที่เขาตาเยิ้ม

จู่ๆ ซูเจ๋อก็ยกมือขึ้น ปิดตาของเธอ และพูดเบา ๆ ว่า “อาเสียน อย่ามองมาที่ข้าเช่นนี้”

ดูเหมือนเธอจะเห็นว่าซูเจ๋อมีอารมณ์

ไม่ได้มองก็ดี เธอก็หลับตาลง มีมือของเขาปิดตาอยู่ ซูเจ๋อก็มองไม่เห็นเธอเช่นกัน

ไม่เห็นเธอจมดิ่งและความรู้สึกที่ควบคุมไม่ได้

ทั้งคู่พยายามอย่างเต็มที่ที่จะสงบสติอารมณ์ลง และพื้นที่อันเงียบสงบนั้นเต็มไปด้วยลมหายใจที่แผ่วเบา

เฉินเสียนไม่รู้ว่าตัวเธอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ บางทีอาจจะเป็นตอนกลางดึกเงียบๆ หรือเมื่อท้องฟ้าสว่างไสวในยามรุ่งสาง

ในค่ายทหารที่เงียบสงบเริ่มตื่นขึ้นอย่างช้าๆ ทหารเรียงแถวและใช้ไฟปรุงอาหาร