บทที่259 สามารถเสพสุขได้จริงๆ

หลิ่วเฉียนเฮ้อกระแทกมือของเขาบนเสาของคุกไม้ แต่เขาก็ยังไม่มีแรงทำลายให้ออกมาได้

หลังจากนั้นเฉินเสียนและซูเจ๋อขี่ม้าของพวกเขา แม่ทัพเย่เหลียงก็เดินไปข้างหน้าและกลุ่มคนก็มุ่งไปที่เมืองชายแดนของเย่เหลียง

เมืองชายแดนของเย่เหลียงชื่อว่าเย่เฉิง

ก่อนหน้านี้ ทหารและพลเรือนในเย่เฉิงได้รับข่าวว่าวันนี้ทูตของต้าฉู่จะมาถึงเย่เฉิงเพื่อเจรจากับจักรพรรดิเย่เหลียง

หากการเจรจาประสบความสำเร็จ เย่เหลียงและต้าฉู่จะไม่มีสงครามอีกต่อไปในช่วงนี้ ตามหลักสันติภาพและมิตรภาพ ชาวเย่เหลียงก็สามารถเพาะปลูกเลี้ยงชีพ คงมีความสุขมากและพวกเขาทุกคนยินดีต้อนรับพวกเขา

ไม่คาดคิด หลังจากมาถึงเย่เฉิง เขาพบว่าจักรพรรดิเย่เหลียงไม่ได้อยู่ในเย่เฉิง ก็ต้องย้ายอีกครั้ง

ทางใต้ของเย่เฉิงมีภูเขาเย่ ซึ่งเป็นภูเขาที่สูงที่สุดในรัศมีหลายร้อยไมล์ บนยอดเขามีหิมะปกคลุมตลอดปี ยอดเป็นสีขาว

ราชนิเวศน์อากาศเย็นสบายในฤดูร้อนและเป็นสถานที่ที่เหมาะสำหรับการหลีกหนีจากความร้อนในฤดูร้อน ปีนขึ้นไปบนยอดเขา ยังสามารถเพลิดเพลินกับหิมะในเดือนมิถุนายน และสามารถชื่นชมภูเขา

ไม่จำเป็นต้องพูด จักรพรรดิเย่เหลียงเป็นคนที่ชอบเสพสุขอยู่แล้ว

เย่เฉิงเป็นเมืองเล็กๆ ไม่ใหญ่พอที่จะรองรับจักรพรรดิเย่เหลียงและขุนนางเพื่อเจรจากับต้าฉู่

พื้นที่ในราชนิเวศน์กว้างขวางและทำให้จิตใจสงบได้ง่ายขึ้น ที่สำคัญคือภูมิประเทศที่นี่ค่อนข้างอันตราย ขึ้นง่ายลงยาก

ถึงเชิงภูเขาเย่ ก็เป็นเวลาบ่ายครึ่งแล้ว

กลุ่มพวกเขายังต้องละทิ้งม้าและเกวียน เปลี่ยนเป็นเดินขึ้นภูเขา

ตอนที่อยู่เชิงเขา ทหารรักษาการณ์แน่นหนาและต้องผ่านอุปสรรคมากมาย อย่างไรก็ตามมีแม่ทัพคนหนึ่งที่เปิดทางข้างหน้า และการเดินทางก็ไม่มีอุปสรรค

การจะไปถึงพระราชวังบนไหล่เขาต้องผ่านแนวร่องน้ำ

ข้ามแนวร่องน้ำเป็นทางเดิน และใต้ทางเดินเป็นหน้าผาที่มองไม่เห็นก้นเหว

ทางเข้าและทางออกของทางเดินได้รับการปกป้องโดยทหารของเย่เหลียง แม่ทัพกล่าวอย่างภาคภูมิใจว่าในกรณีฉุกเฉินทางเดินสามารถตัดออกได้และทางเดียวที่จะไปพระราชวังจะถูกตัดเพื่อความปลอดภัยของพระราชวังอย่างสมบูรณ์

เฉินเสียนอดไม่ได้ที่จะชื่นชมและกล่าวว่า "ข้าไม่ได้คาดหวังว่าจักรพรรดิของพวกท่านจะมีความรู้สึกปลอดภัยจะเยอะเช่นนี้"

ไม่รู้ว่าเขาเคยคิดบ้างไหมว่าหลังจากตัดทางเดินนี้แล้ว ไม่เพียงแต่คนนอกจะเข้าไปไม่ได้ แต่คนในวังก็ออกไปไม่ได้ด้วย

หากพบคนร้าย และฝังระเบิดไว้ที่เชิงเขา วังจะยังนิ่งหลังจากโดนกระแทกจนสั่นสะเทือนไปสองสามครั้งได้อีกหรือ

นี่คือถ้าไม่ตายหนึ่งก็ไม่ตาย ถ้าตายก็ต้องตายทั้งหมดสินะ

เมื่อเขามาถึงที่ด้านข้างของร่องน้ำ แม่ทัพแสดงสัญลักษณ์ของเขา และเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ปล่อยเขาไปทีละคน

ท่านแม่ทัพเป็นคนแรกที่ผลักหลิ่วเฉียนเฮ้อซึ่งถูกมัดไว้แน่นบนทางเดินไม้ที่ผูกด้วยเชือกหนา ๆ ขึ้นไป ถอยหลังไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงไปที่ประตูหน้าเท่านั้น

ท่านแม่ทัพเดินตามหลังหลิ่วเฉียนเฮ้อ

จากนั้นเฉินเสียนและซูเจ๋อก็เดินไปตามทางเดินทีละคน

ทางไม้และเชือกลั่นดังเอี๊ยดเมื่อเท้าเหยียบมัน และทางไม้ก็สั่นเล็กน้อย ใต้เท้าที่ลอยสูงขึ้น ช่างน่ากลัวจริงๆ

เธอกลัวมากและกล่าวว่า "ทางนี้แข็งแกร่งพอจริงหรือ?"

ในการสั่นสะเทือน เธอรู้สึกว่าไม่รอบคอบนิดเดียวก็อาจจะตกลงไปได้ ถ้าตก ก็กลัวว่ากระดูกจะแตกเป็นเสี่ยงๆ

ใต้แขนเสื้อกว้างและเสื้อคลุมของเขาที่เชื่อมต่อเข้าด้วยกัน ซูเจ๋อเอื้อมมือออกไปอย่างเงียบ ๆ และจับมือของเฉินเสียน

ทั้งสองยืนอยู่ข้างหน้าและอีกคนหนึ่งอยู่ข้างหลัง ไม่มีใครมองเห็นพวกเขา

เพียงแต่ว่าเฉินเสียนยังคงใจสั่นเพราะการกระทำอย่างหุนหันพลันแล่นของเขา

เธอค่อยๆ กระตุกมือของเธอ นิ้วของซูเจ๋อหมุน แต่จับนิ้วของเธอไว้และไม่สามารถปล่อยให้เธอดึงมันออกไปได้ง่ายๆ