บทที่ 260 รักขุนนางเช่นนี้ ขุนนางมีประโยชน์จริงๆ

เฉินเสียนกินอย่างใจกว่าง และไม่ทิ้งภาพลักษณ์ของเธอเลย

ราวกับว่าเห็นเธอกินอย่างหอมกรุ่น รู้สึกว่าอาหารในเย่เหลียงเหล่านี้ดูอร่อยมากเป็นพิเศษ

จักรพรรดิยิ้มและกล่าวว่า "ข้าชอบคนที่สดใสร่าเริงเช่นองค์หญิง"

จักรพรรดิเย่เหลียงเป็นชายวัยกลางคนและดูหล่อมาก แต่ถึงแม้เขาจะหัวเราะขึ้นมา เขาก็ไม่สามารถซ่อนความคิดลึกๆ รอบคอบของเขาในฐานะจักรพรรดิได้

ต่อมาจักรพรรดิเชิญซูเจ๋อดื่มด้วยกัน

บนโต๊ะซูเจ๋อมีเพียงจอกเหล้าเท่านั้น ไม่มีถ้วยชา

ซูเจ๋อไม่ชอบงานเลี้ยงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เหล่านี้ ในโอกาสนี้ เขาจะลดความรู้สึกที่มีอยู่ให้อยู่ในระดับที่ต่ำมากเท่านั้น

นอกจากนี้ การเจรจาระหว่างสองประเทศไม่สามารถเจรจาที่โต๊ะเหล้านี้ได้

แม้ว่าจะไม่ดื่ม แต่ตอนนี้เมื่อเขาไปถึงที่ของคนอื่น จักรพรรดิได้ทรงริเริ่มที่จะดื่มกับเขา เขาต้องเป็นแขกที่ตามใจเจ้าภาพ

นางกำนัลเติมเหล้าให้เขาตั้งแต่ตอนงานเลี้ยงเริ่ม จักรพรรดิสังเกตว่าซูเจ๋อไม่ดื่มเลยแม้แต่น้อย ดังนั้นพระองค์จึงริเริ่มพูดถึงเรื่องนี้

เมื่อเห็นว่าจักรพรรดิกำลังจะดื่มสุรากับซู่เจ๋อ จึงรีบทำให้นางสนมก็เติมเหล้าให้เต็ม

ราวกับว่าเมื่อซูเจ๋อและจักรพรรดิเย่เหลียงดื่มเสร็จ คนเหล่านี้จะมาดื่มกับซู่เจ๋อทีละคน

สิ่งนี้จะดำเนินต่อไปตลอดไปไม่สิ้นสุด

เธอรู้ว่าซูเจ๋อจะไม่ดื่มสุราในวันธรรมดา

ด้วยเหตุนี้ซูเจ๋อต้องไปถือจอกเหล้า เขากำลังจะตอบรับจักรพรรดิ ไม่คาดคิดในเวลานี้เฉินเสียนก็เอื้อมมือออกไปและกดจอกเหล้าของเขาไว้

เธอไม่ต้องการให้โอกาสคนเหล่านี้มอมเหล้าซูเจ๋อ

เฉินเสียนพูดกับจักรพรรดิอย่างไม่รู้ต่ำไม่รู้สูง “ทูตของเราไม่ดื่ม ข้าจะดื่มแทนเขา ขอบคุณสำหรับความกรุณา”

หลังจากนั้น เฉินเสียนหยิบจอกเหล้าของเขาขึ้นมาดื่มในจิบเดียว และกล่าวชมเชย "ข้าคิดว่าเหล้าสับปะรดที่ข้าดื่มในเมืองเสวียนเป็นของแท้มากแล้ว แต่ข้าไม่ได้คาดหวังว่าเหล้าที่นี่จะหอมและละเอียดอ่อนกว่า"

จักรพรรดิกล่าวอย่างยิ้มเยาะ "องค์หญิงจิ้งเสียน ถ้าท่านชอบ จะดื่มอีกกี่แก้วก็ได้"

เฉินเสียนยิ้มและกล่าวว่า "แม้ว่าจะเป็นเหล้าชั้นดี แต่จิ้งเสียนก็ยังตระหนักเกี่ยวกับการไม่โลภ"

จักรพรรดิหันมองและก้มลงมองซูเจ๋อ และตรัสว่า “ให้องค์หญิงดื่มเหล้าแทนทูต นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้พบ”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้ออกมา ขุนนางเย่เหลียงฝั่งตรงข้ามก็เริ่มตอบโต้

หลังจากกลั้นเอาไว้อยู่นาน ในที่สุดกลั้นไม่อยู่ก็เริ่มจับผิด

ซูเจ๋อช้อนตาขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นท่าทางที่อ่อนโยนไม่เป็นอันตราย และกล่าวว่า "กระหม่อมไม่สามารถดื่มสุราได้จริงๆ ฝ่าบาทโปรดอภัยด้วย"

แม้ว่าใบหน้าจะจริงจัง แต่ดวงตายาวก็ยกขึ้นอย่างมีความสุขเล็กน้อย

ขุนนางบางคนมองซูเจ๋อด้วยสีหน้าดูหมิ่นและกล่าวว่า "จักรพรรดิของข้ามีความคิดริเริ่มที่จะให้เกียรติท่านทูตด้วยเหล้าชั้นดี แต่ท่านทูตไม่ได้แตะต้องเหล้าสักหยดเลย และขอให้องค์หญิงจิ้งเสียนดื่มเหล้าแทนท่าน องค์หญิงคือเชื้อสายกษัตริย์ ท่านคือขุนนาง เช่นนี้มันไม่สมเหตุสมผลเลย"

เฉินเสียนเลิกคิ้วขึ้นและกล่าวว่า “ในเมื่อยังมีกษัตริย์และขุนนาง กษัตริย์ยังรักประชาชนเหมือนโอรส ทำไมกษัตริย์จะรักขุนนางเช่นนี้ไม่ได้ ท่านคิดว่านี่ไม่สมเหตุสมผล บางทีเย่เหลียงและต้าฉู่ของข้าระหว่างกษัตริย์และขุนนางอาจจะแตกต่างกัน นอกจากนี้ ทูตกำลังปฏิบัติภารกิจที่เย่เหลียง ครั้งนี้เขามีความรับผิดชอบอันหนักหน่วงและล่าช้าไม่ได้ สำหรับสถานการณ์โดยรวม ข้าดื่มเหล้าแทนเขาก็ไม่เห็นเป็นอะไรเลย"

เฉินเสียนช่วยซูเจ๋อดื่ม ขุนนางเย่เหลียงเหล่านี้ไม่สามารถออกมาดื่มได้ แน่นอนว่าพวกเขาไม่พอใจ

ถ้าคืนนี้ซูเจ๋อเมา ซูเจ๋อจะต้องจิตใจไม่ดีอย่างแน่นอนเมื่อต้องเจรจาในวันรุ่งขึ้น ตราบใดที่เขาไม่สบาย ทุกคนในเย่เหลียงก็จะสบายดี

ขุนนางบางคนพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า "ในเมื่อท่านยังดื่มเหล้าไม่ได้ ท่านทำหน้าที่อะไรอยู่? ต้าฉู่ก็น่าจะหาคนใช้การได้มานะ จะหาคนที่ใช้ไม่ได้มาเพื่อสิ่งใด?"

บรรดาขุนนางยิ้ม