บทที่ 290 ท่านเป็นอิสระแล้ว

เขานอนหลับได้อย่างปลอดภัยกว่าเดิม ไม่ร้องอย่างหนาวอีกต่อไป ใบหน้าของเขาซีดและโครงร่างที่ผอมลงเป็นพิเศษของเขา

คราวนี้เฉินเสียนกำลังจะเตรียมยาให้กับเขา ทันใดนั้นเขาก็ลืมตาขึ้นอย่างแผ่วเบา มีแสงเทียนส่องประกายในดวงตาของเขา แต่เขาไม่สามารถกลั่นกรองได้เป็นเวลานาน เขาเพียงเหลือบมองเฉินเสียนอย่างสับสน แล้วจากนั้นปิดตาอย่างช้าๆ

เฉินเสียนหยุดมือชั่วครู่ ในที่สุดก็ใช้วิธีที่อ่อนโยนกว่านั้นโดยป้อนทีละช้อน

คราวนี้ฉินหรูเหลียงเริ่มมีสติและไม่ขบฟันเพื่อต่อต้านอีกต่อไป เขาขยับปาก ลูกกระเดือกขยับลง และเขาเริ่มกินยาเอง

จนกระทั่งจิบยาคำสุดท้ายหมด เฉินเสียนถาม "อยากดื่มน้ำไหม?"

ฉินหรูเหลียงพยักหน้า เฉินเสียนเอาน้ำสะอาดไปป้อนเขา

ฉินหรูเหลียงลืมตาขึ้นและมองไปที่เฉินเสียน เป็นเรื่องยากสำหรับเธอที่จะสงบศึกกับเขาได้ เมื่อค่อย ๆ มองดูเป็นเวลานาน เขาก็อดไม่ได้ที่จะละสายตาจากไป

เขากล่าวเสียงแหบแห้ง "ตอนท่านดูแลซูเจ๋อ ก็เอาใจใส่มากเช่นนี้ไหม?"

เฉินเสียนพูดช้าๆ "ข้าดูแลเขาอย่างเต็มที่ และพยายามดูแลท่านอย่างเต็มที่"

ความขมขื่นในปากของฉินหรูเหลียงแพร่กระจายไปยังหัวใจของเขา

เฉินเสียนกล่าวอีกครั้ง "ตัวเองทำลายร่างกายของตัวเอง ยังอยากให้คนอื่นหวงแหนท่านอยู่ไหม?"

ฉินหรูเหลียงถามอย่างใจเย็น "แล้วท่านคิดว่าร่างกายของข้าที่แยกจากคนตายไม่ออก มีประโยชน์อะไร? ข้าปกป้องท่านไม่ได้ แม้ว่าข้าจะปกป้องท่านจากฝนข้าก็ไม่สบาย ข้ารู้ว่าข้าไม่มีประโยชน์อะไร”

เฉินเสียนขมวดคิ้วและมองเขาอย่างแน่วแน่กล่าวว่า “ถ้าท่านยังมีชีวิตอยู่ ต้องมีเหตุผลที่ท่านจะมีชีวิตอยู่ มีคนไร้ประโยชน์มากมายในโลกนี้ พวกเขาไม่ควรถนอมร่างกายหรือ ทุกคนควรตายหรือ?"

ฉินหรูเหลียงยิ้มอย่างขมขื่นและกล่าวว่า "ข้าไม่สามารถเป็นแม่ทัพที่ยิ่งใหญ่ของต้าฉู่ได้และข้าก็ไม่สามารถควบม้าในสนามรบได้อีกต่อไป ข้าไม่สามารถจับดาบของข้าได้แน่น บางทีสิ่งเดียวที่ข้าทำได้คือ มีชีวิต พยายามปกป้องท่าน"

เขากล่าวว่า "มีทั้งชื่อเสียงและโชคลาภ แต่เบาหวิวหายวับไปในพริบตา"

เฉินเสียนกล่าวว่า "ดีที่ท่านคิดแบบนี้ ข้าไม่ต้องการการปกป้องจากท่าน ข้าหวังว่าท่านจะสามารถป้องกันตัวเองได้"

เฉินเสียนลุกขึ้นวางชาม ฉินหรูเหลียงจับข้อมือของเฉินเสียนอย่างรวดเร็ว

เขาขยับเบา ๆ ไม่แรงมาก เฉินเสียนเพียงแค่ใช้แรงดิ้นเล็กน้อย ก็สามารถหลุดพ้นได้

แต่เธอฟังฉินหรูเหลียงกล่าวว่า "เฉินเสียน ช่วงนี้ข้าคิดมาเยอะมาก และข้าก็คิดได้แล้ว"

"นั่นควรจะเป็นสิ่งที่ดี ตราบใดที่ท่านคิดได้”

ฉินหรูเหลียงกล่าวด้วยเสียงแหบ "แม้ตอนนี้ ข้าก็ยังหวังว่าจะช่วยท่านได้ แต่ข้ารู้ว่ายิ่งข้าทำเช่นนี้ ท่านจะยิ่งห่างจากข้ามากขึ้นเท่านั้น

เฉินเสียน ข้าจะไม่รบกวนท่านอีกต่อไป และข้าจะไม่จำกัดใช้คำว่าสามีภรรยามาพันธนาการท่าน เรื่องเป็นสามีภรรยาของท่านและข้า ในตอนแรกข้าไม่ได้จริงจัง ตอนนี้ท่านละเลย คิดให้ดีๆ ไม่ผิดที่ท่านหรอก เป็นความผิดข้าเอง"

ฉินหรูเหลียงหยุดชั่วคราวแล้วกล่าวว่า "ดังนั้นระหว่างตั้งแต่นี้และกลับไปที่เมืองหลวงต้าฉู่ เราไม่ใช่แม้แต่คู่สามีภรรยาในนาม ท่านเป็นอิสระ ท่านสามารถทำสิ่งที่ท่านต้องการ ข้าก็จะทำในสิ่งที่ข้าต้องการเช่นกัน

ข้าอยากจะเริ่มทำดีกับท่าน ท่านไม่จำเป็นต้องรู้สึกติดค้าง เพราะนี่เป็นเรื่องของข้าและไม่เกี่ยวอะไรกับท่าน เมื่อถึงเมืองหลวง หากท่านยังคงบังคับตัวเองไม่ได้ กลับไปเป็นภรรยา ข้าจะปกป้องท่านอย่างสุดกำลังแน่นอน

ถ้าสุดท้ายท่านยังเลือกที่จะจากไป ข้าจะไม่บังคับ "

เฉินเสียนรู้สึกตกใจเล็กน้อย

เธอนึกไม่ถึงว่าคำพูดเหล่านี้จะมาจากปากของฉินหรูเหลียงที่ดื้อรั้น

ใช่หรือไม่ว่าคนจะค่อยๆ เปลี่ยนไปตามกาลเวลา

ความดื้อรั้นทำร้ายผู้อื่นและตนเองในตอนแรกค่อย ๆ อ่อนลง ด้วยวิธีนี้เท่านั้นที่เราจะหลีกเลี่ยงการทำร้ายผู้อื่นได้มากที่สุดและในขณะเดียวกันก็ปล่อยตัวเองไป

เฉินเสียนไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน

ในช่วงเวลาที่เธอและฉินหรูเหลียงเผชิญหน้ากัน เธอหวังว่าวันหนึ่งฉินหรูเหลียงจะร้องไห้และคุกเข่าต่อหน้าเธอเพื่อขอความเมตตา แต่ตอนนี้เมื่อเขารู้สึกแย่จริงๆ เธอรู้สึกว่าเธอไม่มีอารมณ์ที่จะสนใจคิดเล็กคิดน้อยอีกต่อไป

อาจเป็นเพราะพวกเขาล้วนมีการเปลี่ยนแปลง