บทที่289 ท่านไม่ใช่ว่าไม่พอใจใช่ไหม?

หัวใจของเฉินเสียนอึมครึม เธอเห็นฉินหรูเหลียงเข้าประตูด้วยตาของเธอเองและไม่เห็นเขาออกมา

แต่ถ้าเขาอยู่ในห้องนี้ เขาจะไม่ตอบได้อย่างไร

เฉินเสียนไม่ชักช้า ผลักเปิดประตูทันที

มีคราบน้ำที่ประตูที่ลามไปถึงทั่วทั้งห้อง และเธอก็เดินตาม สีหน้าของเธอเปลี่ยนไป

ฉินหรูเหลียงกำลังนอนอยู่บนพื้น แต่เสื้อผ้าที่เปียกของเขายังไม่เปลี่ยน และพื้นก็เปียกด้วยคราบน้ำใต้ตัวเขา และมีสีแดงจางๆ

เฉินเสียนวางยาลงบนโต๊ะแล้ววิ่งไปช่วยพยุงเขา เขาทั้งเปียกทั้งหนักมากไม่ตอบสนองเลยสักนิด เฉินเสียนพยายามอุ้มเขาขึ้นมา และอดไม่ได้ที่จะกล่าวอย่างใส่อารมณ์ "ฉินหรูเหลียงฟื้นสิ!"

เธอลากฉินหรูเหลียงไปที่เตียงให้นอนลงอย่างยากลำบาก หลังจากแตะหน้าผากแล้ว เธอก็รู้ว่าเขามีไข้ขึ้น

เฉินเสียนเห็นว่ามีคราบเลือดอยู่ในน้ำฝน เธอจึงถลกเสื้อผ้าเปียกๆ ของเขาออก เธอเห็นว่าผ้าพันแผลที่เอวและหน้าท้องของเขาชุ่มไปด้วยเลือด ไม่รู้ว่ามันขาดเมื่อไหร่

เฉินเสียนโกรธเล็กน้อย กล่าวว่า "เป็นแบบนี้แล้วจะใช้กลอุบายอะไรได้! ท่านคิดว่าข้าจะซาบซึ้งในบุญคุณถ้าท่านล้มลงเพราะข้า?"

เธอรู้ว่าฉินหรูเหลียงไม่ได้ยิน

สิ่งสำคัญที่สุดคือการถอดเสื้อผ้าที่เปียก และทำแผลใหม่

เฉินเสียนไม่สามารถทำทุกอย่างให้เสร็จโดยลำพังได้ภายในชั่วครู่ เกรงว่าฉินหรูเหลียงจะมีอาการบาดเจ็บเก่าบวกกับไข้รากสาดน้อย ยิ่งยืดเวลามากเท่าไหร่ก็ยิ่งรุนแรง

ก่อนที่เธอจะคิดอะไรเธอรีบวิ่งออกจากเรือนท่ามกลางสายฝน และเรียกนางกำนัลให้เข้ามาเปลี่ยนเสื้อผ้าของฉินหรูเหลียงแล้วให้คนไปเชิญหมอหลวงมาช่วย

เรือนซึ่งเดิมว่างเปล่าและเงียบเหงา กลับคึกคักขึ้นมาทันที หมอและนางกำนัลถือร่มเดินผ่านเรือนทีละคน

ซูเจ๋อออกไปดูว่าเกิดอะไรขึ้น และเมื่อเขาไปถึงประตูเขาเกือบจะวิ่งเข้าไปหาเฉินเสียนทันที

ซูเจ๋อช่วยพยุงเธอ กล่าวด้วยเสียงที่อ่อนโยน "วิ่งช้าๆ"

เฉินเสียนเงยหน้าขึ้นมองเขา ขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า "ท่านออกมาทำไม”

"ข้าออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น"

เฉินเสียนอดไม่ได้ที่จะอัดหมัดใส่เขาเข้าไปแล้วกล่าวว่า "ท่านไม่สบาย อย่าออกไปเดินมั่วๆ แล้วถ้าเป็นไข้รากสาดน้อยอย่างฉินหรูเหลียงด้วยล่ะจะทำเยี่ยงไร?”

"เขาเป็นไข้รากสาดน้อย?"

"อาการบาดเจ็บกำเริบอีกแล้ว ไข้ขึ้นสูงก็ไม่ลด มันไม่ใช่ไข้รากสาดน้อยจะเป็นอะไรล่ะ" เฉินเสียนกล่าว "ข้ากลับมาเอายา"

ยารักษาบาดแผลที่เธอให้ซูเจ๋อก่อนหน้านี้ถูกทิ้งไว้ในห้องนี้ ยานี้น่าจะได้ผลดีกว่ายารักษาของหมอหลวง

เฉินเสียนหยิบยาและกำลังจะจากไป มองกลับมาที่ซูเจ๋ออีกครั้งและเห็นว่าท่าทางสงบนิ่งของเขา เอ่ยถามว่า "ท่านไม่ใช่ว่าไม่พอใจใช่ไหม?"

ซูเจ๋อเหล่และยิ้ม "จะเป็นอย่างนั้นได้อย่างไร อาการบาดเจ็บของท่านแม่ทัพฉินก็ยังสำคัญ”

"เช่นนั้นข้าไปห้องตรงข้ามได้ไหม?"

"อืม ท่านไปสิ"

เฉินเสียนรู้สึกแปลก ๆ แต่ในเวลานี้เธอก็พูดไม่ออก เธอส่ายหัว และวิ่งไปที่ประตูฝั่งตรงข้ามโดยไม่คิด

ต่อมาเมื่อเธอวิ่งออก เธอก็ตระหนักได้ว่าเกิดอะไรขึ้น รอยยิ้มของซูเจ๋อ อบอุ่นเกินไปหรือเปล่า?

ตอนนี้ฉินหรูเหลียงได้เปลี่ยนเป็นเสื้อผ้าสะอาดแล้ว และหมอหลวงก็ตรวจชีพจรและสั่งยาให้เขา

เมื่อเห็นเฉินเสียนเข้ามา หมอหลวงก็ถามความเห็นของเธอว่า "องค์หญิงจิ้งเสียนมาด้วยตนเอง หรือว่าให้หม่อมฉันใช้ยาพันผ้าพันแผลให้ท่านแม่ทัพ?"

เฉินเสียนกล่าวว่า "ข้าทำเอง"

เธอมีความรอบคอบมากกว่าหมอหลวง และซูเจ๋อฟื้นตัวได้ดีกว่าฉินหรูเหลียงภายใต้การดูแลของเธอ ให้หมอหลวงเหล่านี้กลับมาอีกครั้ง ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ฉินหรูเหลียงถึงจะดีขึ้น

เมื่อได้ยินคำตอบของเฉินเสียน หมอหลวงก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ฉินหรูเหลียงได้รับบาดเจ็บสาหัส และหากเขาไม่สามารถรักษาให้หายขาดได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า หมอหลวงก็จะตกอยู่ภายใต้แรงกดดันอย่างมากเช่นกัน ปล่อยให้เฉินเสียนดูแลดีกว่า ถ้าหายหรือไม่หายก็ไม่สำคัญสำหรับพวกเขา