บทที่ 576 ยั่วยุ! ต้องเป็นการยั่วยุแน่ ๆ!

สีหน้าของเฉินเสียนเปลี่ยนอย่างเห็นได้ชัด ใครเป็นคนเล่าให้เขาฟังเกี่ยวกับเรื่องเมื่อคืนนี้ เธอมองไปที่สุดปลายพรมสีแดง และครู่หนึ่ง เธอเห็นร่างที่ค่อย ๆ เคลื่อนไหวขยับเข้ามาในตอนกลางคืน และสบตาเข้ากับเหล่าขุนนางที่มารวมตัวกัน

ภายใต้แสงนั้น เขาดูชัดเจนขึ้นเรื่อย ๆ ชุดเครื่องแบบขุนนางที่เรียบร้อยของเขา และสายลมที่พลิ้วไหว ใบหน้าของเขาซีดเล็กน้อย และหน้าผากของเขายังคงถูกพันแผลเอาไว้ ในดวงตาเรียวคู่นั้น ลึกราวกับแม่น้ำที่เต็มไปด้วยดวงดาว

เฉินเสียนได้ยินเสียงของตัวเธอกำลังถามเขาว่า "ท่านมาที่นี่ทำไม?"

ซูเจ๋อยืนอยู่บนพรมแดงและลมในตอนกลางคืนก็พัดปลายชุดเครื่องแบบขุนนางของเขาขึ้น เขาตอบว่า "องค์จักรพรรดิมีเรื่องน่ายินดี หม่อมฉันจึงเข้ามาแสดงความยินดีพ่ะย่ะค่ะ"

หัวใจของเฉินเสียนเต้นแรง เธอไม่ชอบให้เขาเรียกตัวเองว่าหม่อมฉันต่อหน้าของเธอ และไม่ต้องการความยินดีของเขา แต่เหล่าขุนนางที่อยู่ตรงหน้านั้น เขาจึงไม่สามารถก้าวข้ามกฎนี้ได้

เธอยิ่งกังวลมากขึ้นไปอีกว่าลมแรงในตอนกลางคืนจะทำให้เขาเป็นหวัด เธอยิ่งกังวลว่าแผลที่ศีรษะของเขาจะไม่หาย

เฉินเสียนพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "ใต้เท้าซูยังอยู่ในระยะพักฟื้นจากอาการบาดเจ็บ อันที่จริงไม่ต้องมาก็ได้"

ซูเจ๋อกล่าว "หม่อมฉันมาถึงที่นี่แล้ว องค์จักรพรรดิจะไล่หม่อมฉันกลับงั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ?"

ในที่สุด เฉินเสียนก็จ้องมาที่เขาและกล่าวว่า "เชิญใต้เท้าซูนั่งลงก่อน"

หลังจากนั้นงานเลี้ยงพระราชวัง อาจจะเป็นเพราะการปรากฏตัวของซูเจ๋อ ขุนนางทั้งหลายต่างก็รู้สึกว่าบรรยากาศแปลก ๆ ชอบกล

ใบหน้าของเฉินเสียนเคร่งขรึม และความสนใจของเธอทั้งหมดอยู่ที่ซูเจ๋อ และเธอแทบจะไม่ละสายตาจากเขาเลย ทุกกิริยาบถและทุกท่วงท่าของเขา อยู่ในสายตาของเธอทั้งหมด

เธอกลัวว่าร่างกายเขาจะไม่สบายและกลัวว่าเขาจะปรับตัวไม่ได้

ขุนนางทั้งหลายต่างก็คอยสังเกตเช่นกัน และกระซิบเตือนว่า "ฝ่าบาทผิดจริยาอย่าทอดพระเนตร"

ในเวลานี้ องค์ชายหกเทเหล้า หยิบแก้วแล้วลุกขึ้น ดวงตาที่เย็นชาและเฉียบคมของเฉินเสียนเพ่งตรงมาที่เขา แต่เขาเพิกเฉย และเดินไปทางซูเจ๋อโดยเฉพาะ

องค์ชายหกยืนอยู่ที่โต๊ะของซูเจ๋อและกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "ใต้เท้าซู ไม่เจอกันตั้งนาน คราวก่อนองค์จักรพรรดิโชคดีที่ได้ใต้เท้าซูมาช่วยไว้ได้ทันเวลา จึงรอดพ้นจากอันตราย สุขภาพร่างกายของใต้เท้าซูเป็นอย่างไรบ้างตอนนี้?"

ซูเจ๋อกล่าวอย่างเฉยเมย "ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง ขอบพระทัยองค์ชายหกที่ทรงเป็นห่วง"

รอยยิ้มที่โผล่ออกมาจากมุมปากขององค์ชายหกนั้นค่อนข้างเย็นชาเล็กน้อย และกล่าวว่า "ข้าก็ดีใจมากที่ใต้เท้าซูมาร่วมงานพิธีอภิเษกสมรสของข้ากับองค์จักรพรรดินี ข้าขอดื่มให้กับใต้เท้าซูหนึ่งแก้ว เหล้าในงานพิธีอภิเษกสมรสนี้ ใต้เท้าซูจะต้องดื่มให้ได้"

ร่างกายของเขายังไม่ค่อยจะดีนัก จะดื่มเหล้าได้อย่างไร อีกทั้งปกติเขาก็ไม่ดื่มเหล้า

เฉินเสียนระงับความโกรธของเธอ และเมื่อซูเจ๋อกำลังจะแตะแก้วเหล้า เธอก็พูดขึ้นมาทันที "ใต้เท้าซู ข้ามีคำสั่งห้ามท่านดื่มเหล้า วันนี้ดื่มไม่ได้ วันต่อไปก็ดื่มไม่ได้ ใครหน้าไหนกล้าเชิญชวนให้เขาดื่ม คนนั้นคือผู้ขัดคำสั่งของข้า!"

องค์ชายหกเผชิญหน้ากับซูเจ๋อ แสงไฟส่องเพียงเงาของเขา และสีหน้าของเขาค่อนข้างมืดมน

ซูเจ๋อยิ้มให้เขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และตอบว่า "พ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท"

ยั่วยุ! ต้องยั่วยุแน่ ๆ!

บรรยากาศภายในงานเสียบสงัด และทุกคนต่างก็นิ่งสงบ

ต่อมาเฉินเสียนสั่งให้อวี้เยี่ยนออกคำสั่งให้พาซูเจ๋อกลับไปที่พักผ่อนที่พระตำหนักไท่เหอก่อน และสั่งให้หมอหลวงไปตรวจดูอาการที่พระตำหรักไท่เหอ

ขุนนางชั้นผู้ใหญ่เพิ่งจะลุกขึ้นและชักชวน เฉินเสียนดื่มเหล้าไปหนึ่งแก้ว จึงทำให้คำพูดที่เขาจะพูดออกมานั้นเก็บกลับเข้าไป และกล่าวอย่างเศร้าโศกว่า "วันนี้เป็นงานอภิเษกสมรสของข้ากับองค์ชายหก จะไม่มีการพูดคุยเรื่องในราชสำนัก ไม่เช่นนั้นมันจะดูโหดร้ายกับข้าเกินไป และส่งผลกระทบต่อความสัมพันธ์ของข้ากับองค์ชายหกได้ อ้อ อ้ายชิงต้องการจะพูดอะไรหรือ?"

"หม่อมฉัน...หม่อมฉันจะบอกว่า..." ขุนนางชั้นผู้ใหญ่คนนั้นถอนหายใจและกล่าวว่า "ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ประทานเหล้าให้หม่อมฉัน!"

หลังจากงานเลี้ยงพระราชวังสิ้นสุดลง ขุนนางชั้นผู้ใหญ่ต่างดูไม่รีบร้อนที่จะกลับออกไป หัวหน้าขันทีฝ่ายในเข้ามาเชิญเฉินเสียนและองค์ชายหกกลับพระตำหนักเพื่อเสด็จไปพักผ่อน

พระตำหนักฉีเล่อขององค์ชายหกนั้นถูกจัดเตรียมไว้อย่างดี และตามความน่าจะเป็นแล้วคืนนี้เฉินเสียนจะต้องอยู่ร่วมหอกับองค์ชายหก