บทที่575 งานเลี้ยงในวังนี้เป็นงานอภิเษกสมรสของข้ากับฝ่าบาท

ซูเจ๋อซ่อนรอยยิ้มในดวงตาของเขาไม่ได้ และพูดว่า "ขอข้าดูขาของท่านหน่อย กระแทกตรงไหน หากท่านยังไม่พูด ข้าก็ต้องดูขาทั้งสองข้าง"

"ข้าโกหกท่าน"

"ข้าไม่เชื่อ"

เฉินเสียนทำหนทางจริงๆ ดังนั้นนางจึงค่อยๆ กดมือของเขาไปที่บริเวณต้นขาของนางและพูดว่า "ตรงนี่ อย่าดูเลย มันใกล้จะหายหมดแล้ว"

ซูเจ๋อมีเพียงกระโปรงบางๆ กั้นอยู่ และฝ่ามือลูบเบาๆ สัมผัสอันอบอุ่นของเขาแผ่ไปที่ขาของเฉินเสียน ทำให้หัวใจของเฉินเสียนสั่นเทา

นางขึ้นไปบนเตียงของซูเจ๋อ และหนุนหมอนของเขา โดยที่ศีรษะของนางวางอยู่บนแขนของเขา ซูเจ๋อจะไม่ยอมให้นางลงไปอีกง่ายๆ

ซูเจ๋อใช้คางลูบไปที่หน้าผากของเฉินเสียน และถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า "ทำไมถึงเรียกอาเซี่ยนว่าน่องน้อยตั้งแต่แรก?"

เฉินเสียนเม้มริมฝีปากยิ้ม แล้วตอบว่า "ตอนแรกเห็นน่องของเขาทั้งสองนุ่มๆ เหมือนข้าวเหนียว เลยเรียกเขาว่าน่องน้อยฟังแล้วสนุกดี ถ้าข้ารู้ว่าเป็นลูกชายของท่านแต่แรก ข้าจะตั้งให้จริงจังกว่านี้"

ซูเจ๋อจูบที่หน้าผากของนาง "เรียกน่องน้อยก็ดีเหมือนกัน"

เดิมที่เฉินเสียนแก้ความเหนื่อยล้ากับซูเจ๋อ แต่แล้วเฉินเสียนก็เอนกายพิงเขาตัวเองผล็อยหลับไปเสียก่อน

ในวันที่สองเฉินเสียนตื่นนอนในห้องของซูเจ๋อ ในฤดูร้อนฟ้าสว่างแต่เช้า แต่จริงๆ แล้วเวลานั้นเช้ามาก

เฉินเสียนยื่นมือของนางออกเพื่อคลำหากระโปรงตัวเอง ทำให้การเคลื่อนไหวเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้ จะได้ไม่ต้องการรบกวนซูเจ๋อ เพียงแต่ว่าซูเจ๋อหันไปข้างหนึ่ง และกดร่างกายของนาง แล้วลมหายใจก็ไหลลงที่คอของนาง และเฉินเสียนก็รู้แล้วว่าเขาได้ตื่นนอนแล้ว

เฉินเสียนไม่มีคำจะพูด ได้ใช้แขนที่เหยียดยาวออกไปของนางก็โอบรอบเอวของเขา และกดทับลงบนแผ่นหลังของเขาเบาๆ และแน่นขึ้น

ครู่หนึ่ง แขนของซูเจ๋อยาวกว่าแขนของนาง และเขาก็หยิบกระโปรงให้นาง เขาเอนตัวพิงหมอนอย่างเกียจคร้าน เส้นผมสีดำแผ่บนไหล่ของเขา แสงยามเช้าได้ส่องเงาเข้ามาที่หน้าต่างเล็กน้อย และพูดอย่างเกียจคร้าน "ลุกขึ้นเถอะ"

เฉินเสียนรีบแต่งตัวและพูดว่า "หลังจากที่ข้าลุกขึ้นแล้ว ท่าต้องนอนพักสักครู่"

"อืม"

"อยากฟังนิทานเรื่องอะไร ให้อาเซี่ยนมาเล่าให้ท่านฟัง"

"ได้"

เฉินเสียนสวมเสื้อผ้าเสร็จ ครุ่นคิดครู่หนึ่งเหลือบตาลงแล้วกล่าวว่า "ใช่แล้ว ช่วงสองวันนี้ในราชสำนักอาจจะยุ่งอยู่นิดหน่อย หลังจากสองวันแล้วค่อยเจอกันใหม่"

ซูเจ๋อมองดูท่าทางของนางและกล่าวว่า "อย่าฝืนตัวเองมากเกินไป"

หลังจากออกมาจากเรือนของซูเจ๋อแล้ว เฉินเสียนก็กลับไปที่ตำหนักไท่เหอ เพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าตามปกติก่อนไปที่ท้องพระโรงในตอนเช้า

เมื่อที่สำนักหอดูดาวได้ดูฤกษ์ดีแล้ว พิธีสำหรับนางและองค์ชายหกมีกำหนดขึ้นในคืนพรุ่งนี้

ในพระราชวังมีงานเลี้ยง ถึงจะไม่ใช่งานเลี้ยงใหญ่แต่ก็ต้องเตรียมให้เหมาะสมอยู่ดี กองพระภูษาได้ส่งชุดคลุมของจักรพรรดิชุดใหม่ที่มีพื้นสีแดงและลายปักหงส์สีทอง ซึ่งยังคงความวิจิตรงดงามเหมือนเดิม

นั้นคือเตรียมไว้ให้นางสวมใส่ที่งานเลี้ยงในวังของคืนพรุ่งนี้ สันนิษฐานว่าองค์ชายหกก็ส่งไปเช่นกัน

เฉินเสียนไม่ต้องการให้ซูเจ๋อรู้ ในตำหนักไท่เหอไม่เคยกล่าวถึงใต้เท้าซู อย่างไรก็ตาม องค์ชายหกก็ได้อาศัยอยู่ในวังหลังแล้ว และก็ไม่สามารถกลับไปแก้ไขได้แล้ว

ในตอนเย็น เมื่ออวี่เยี่ยนเปลี่ยนเสื้อผ้าให้เฉินเสียนเสร็จ เฉินเสียนกล่าวว่า "ใส่ชุดสีเหลืองตัวนั้นเถอะ"

ชุดคลุมจักรพรรดิสีแดงห้อยลงบนฉากกั้น เด่นชัดมาก อวี่เยี่ยนลังเลและพูดว่า "ฝ่าบาทไม่สวมสีแดงชุดนี้หรือเพคะ? ใส่สีเหลือง ข้าเกรงว่าเหล่าขุนนางใหญ่จะไม่พอใจเอา"

เฉินเสียนกล่าวว่า "ข้าต้องพึ่งพาความพอใจของพวกเขาถึงจะมีชีวิตอยู่ต่อได้หรือ? สวมชุดสีแดงเอาไว้ก่อนวันหลังค่อยใส่"