บทที่ 583 ข้าใช้สองเมืองแลกกับการได้นอนกับฝ่าบาทหนึ่งคืน

เฉินเสียนกล่าว "ท่านเป็นแม่ทัพใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นในวังหรือนอกวัง ท่านก็ไม่จำเป็นต้องเฝ้ายามเอง ต่อไปให้ท่านกลับไปพักผ่อนแต่เช้า ท่านก็ควรมีชีวิตเป็นของตัวเอง อย่ามัวแต่จดจ่ออยู่แต่เรื่องงานทหารเลย"

ทว่าการรักษาความปลอดภัยของเธอ กลายเป็นสิ่งที่เขาขาดไม่ได้ในชีวิตอย่างไม่รู้ตัว

ไม่ใช่ถึงคราที่เขาต้องเฝ้าเวรหรอก เขาก็แค่รอให้ตะเกียงในพระตำหนักไท่เหอดับลงแล้วค่อยออกจากวัง

ฉินหรูเหลียงกล่าว "คงได้ยุ่งงานต่อไม่นานแล้ว หากมีเขาคอยปกป้องอยู่ข้างกายท่าน ข้าก็จะหละหลวมได้แล้ว"

แววตาที่เคร่งขรึมของเขาทอประกายแสงเฉียบขาด

เมื่อสายลมพัดผ่านก็นำกลิ่นหอมบุปผาจางๆมาแตะจมูก

ดอกยี่เข่งในลานบ้านกำลังผลิบาน กลีบดอกโปรยปรายลงไหล่ฉินหรูเหลียงเล็กน้อย ทำให้ท่วงท่าเย็นกระด้างของเขาแต่งแต้มความอ่อนโยนหลายส่วน

ฉินหรูเหลียงไม่รู้สึก เฉินเสียนกลับยกมือปัดกลีบดอกไม้ที่ร่วงโรยมาอยู่บนบ่าของเขา คล้ายกับเป็นเรื่องธรรมดาที่เกิดขึ้นเป็นครั้งคราว กล่าวว่า "ดอกไม้นี้งามหยาดเยิ้มเกินไป ไม่พอกับท่านแม่ทัพ"

ฉินหรูเหลียงชะงัก กล่าวว่า "กระหม่อมส่งฝ่าบาทวังหลังพ่ะย่ะค่ะ"

บัดนี้เย่ซวิ่นกำลังรออยู่ในห้องบรรทมที่วังหลัง มีฉินหรูเหลียงคุ้มกันเฉินเสียนด้วยตัวเอง อวี้เยี่ยนที่ติดตามอยู่ด้านหลังก็วางใจลง

แสงเปลวไฟในห้องบรรทมสว่างไสว ด้านหน้าประตูมีทาสรับใช้จากเย่เหลียงสองนาย ฉินหรูเหลียง ฉินหรูเหลียงก็รออยู่ในวังหลังพร้อมกับเหล่านางกำนัล

ฉินหรูเหลียงกล่าวว่า "ข้าอยู่ด้านนอก มีอันใดก็เรียกข้าได้ตลอดเวลา"

ไม่รอให้เฉินเสียนตอบ ด้านในก็มีเสียงขี้คร้านของเย่ซวิ่นแว่วออกมา "จักรพรรดินีพ่ะย่ะค่ะ พระองค์กำลังระวังตัวจากข้ากับโจรหรือ? เอิกเกริกเช่นนี้ เกรงว่าข้าจะกินพระองค์หรือพ่ะย่ะค่ะ?"

เฉินเสียนยกเท้าเดินเข้าไป เย่ซวิ่นก็ปิดหน้าต่าง พลางรูดม่านหน้าต่างลง จากนั้นก็หันมาทางโต๊ะเอกสารราชการ จ้องมองเธอด้วยอารมณ์สุนทรีย์

ค่ำคืนนี้เขาสวมอาภรณ์ชิ้นเดียว ทั้งยังเผยรูปกายกว่าครึ่ง สามารถมองเห็นความล่ำสันของผิวพรรณได้อย่างเลือนราง เส้นผมดกดำระอยู่บนบ่าเสื้อ ความใสซื่อในแววตาจางหาย ทิ้งไว้แต่เพียงเสน่ห์ที่เฉิดฉายอยู่บนใบหน้า

"ท่านกำลังยั่วสวาทข้า?" เฉินเสียนกล่าว "เสียดายข้าไม่สนใจบุรุษเพศ" แน่นอน ยกเว้นซูเจ๋อ

"งั้นซูเจ๋อถือเป็นบุรุษเพศหรือไม่?" เย่ซวิ่นเดินเข้าใกล้เธอทีละก้าว เผยรอยยิ้มเต็มหน้า "เขาเคยใช้ความงามยั่วเย้าฝ่าบาทเช่นข้าหรือไม่?"

เฉินเสียนจ้องมองเขาด้วยใบหน้าเย็นเยียบ กล่าวเย้ยหยัน "ความงามของท่าน คู่ควรเทียบกับเขาแล้วหรือ?"

"ฮ่าๆ? ข้าเห็นความรังเกียจเดียดฉันท์ในแววตาของฝ่าบาท ฝ่าบาทไม่ชอบให้บุรุษยั่ว? ฝ่าบาทยังไม่เคยลิ้มลอง ไม่แน่หากได้สัมผัสเมื่อใด คงจะเลิกรังเกียจแน่แท้ รสชาติแตกต่างจากซูเจ๋อยิ่ง ฝ่าบาทจดจ่ออยู่แต่รสชาตินั้น ไม่หน่ายหรือพ่ะย่ะค่ะ"

เฉินเสียนกล่าว "หากท่านแสดงท่าทีปกติเฉกเช่นสองปีก่อน ไม่แน่ว่าข้าอาจไม่รังเกียจท่าน"

"ฝ่าบาทรู้ได้อย่างไรเล่า ข้าในสองปีก่อนกับข้าในปัจจุบัน อย่างไหนคือตัวตนที่แท้จริงของข้า"

"ข้าไม่สนความพิสดารของท่าน" เฉินเสียนหย่อนกายนั่งลงข้างโต๊ะ แล้วดีดนิ้วบนโต๊ะ พลางกล่าวอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา "อย่าเสียเวลา ข้ายังต้องกลับไปสะสางราชกิจต่อ ไม่ใช่จะคุยเรื่องสองเมืองกับข้าหรอกหรือ?"

เย่ซวิ่นก็ทิ้งกายนั่ง รินน้ำชาให้เฉินเสียนกับมือ เพียงแต่ถ้วยชาที่วางอยู่ด้านข้างเธอ เธอไม่คิดจะแตะต้อง