บทที่ 584 งั้นท่านจงเสพสุขเองเถอะ

เย่ซวิ่นเป็นคนมีเป้าหมายหนักแน่นและเขาก็มีสติดี เขาไม่ได้ล้อเล่นกับเฉินเสียน เขาอยากได้สตรีตรงหน้าจริงๆ แม้นจะรู้ว่าหัวใจเธอมีบุรุษอื่น แม้นจะรู้ว่าเธอมีลูกกับคนอื่นแล้วก็ตาม

องค์ชายหกที่ต่อสู้กับเธอท่ามกลางหิมะสองปีก่อน สุดท้ายแล้วก็เป็นบุรุษผู้หนึ่งไม่ใช่หรือ?

ในสายตาเธอเมื่อก่อน บุรุษตรงหน้าว่าคือผู้ที่ไม่รู้จักโต ณ ขณะนี้เธอพบว่ารู้สึกเช่นนั้นกับเขาผิดเพี้ยนไป

ร่างกายเขาแผ่รังสีของบุรุษเพศและความดื้อรั้น ทะเยอทะยาน ซึ่งหาได้เป็นคุณสมบัติที่บุรุษทั่วไปมีไม่

ซูเจ๋อเคยเตือนเธอก่อนหน้านี้ว่า เย่ซวิ่นไม่ได้ใสซื่อเฉกเช่นที่เห็น

เย่ซวิ่นคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม เหมือนเขาสามารถมองทะลุปรุโปร่งความคิดเธอ พ่นลมหายใจกล่าวข้างหูเธอ "ฝ่าบาทมองกระหม่อมเยี่ยงนี้ ข้าคงทนไม่ไหว ฝ่าบาทกำลังคิดว่าข้าเด็กเกินไป ไม่ได้โตเป็นผู้ใหญ่ ความจริงแล้วปีนี้ข้าย่างเข้ายี่สิบสี่ปีแล้ว แค่ดูหน้าเด็กไปหน่อย หากฝ่าบาทไม่เชื่อก็ลองดูได้ว่าข้าคือบุรุษหรือเด็กชายกันแน่"

เย่ซวิ่นเข้ามาใกล้ทีละนิด สองมือจับบนเก้าอี้ที่เฉินเสียนนั่ง เมื่อครั้งใกล้จะมาชิดริมฝีปากเธอ เขาก็ต้องกลืนน้ำลายเพราะได้สัมผัสลมหายใจของเธอ

ชั่วพริบตานั้น เฉินเสียนหรี่ตาพลันยกเท้าจู่โจม เย่ซวิ่นยิ้ม กระโดดถอยหลังอย่างคาดใจถูก ซึ่งการพลาดเป้าครั้งนี้ เย่ซวิ่นมัวแต่ป้องกันท่อนล่าง สองมือก็ยังวางอยู่บนเก้าอี้ เฉินเสียนเบี่ยงเบนความระวังตัวของเขาได้สำเร็จก็รีบยกมือจู่โจมอีกครั้ง

ทันใดนั้นเฉินเสียนก็เอามือบีบคอเย่ซวิ่นจนได้ ซึ่งเรี่ยวแรงที่ใช้มหาศาลเสียจนเย่ซวิ่นต้องตกตะลึงพรึงเพริด เธอประหนึ่งหม่าป่าเพศเมีย เมื่อกระโจนลุกขึ้นจากเก้าอี้ แค่พลิกกายก็กดศีรษะของเย่ซวิ่นไว้บนโต๊ะที่ปูด้วยผ้าไหมเสียแล้ว

เย่ซวิ่นไม่ประหวั่นพรั่นพรึง ผมยาวของเขาทิ้งตัวลงมาฟาดอยู่บนโต๊ะ โครงหน้าที่ประณีตอันทรงเสน่ห์ดุจดั่งปีศาจมาร

เขารับรู้ได้ถึงการหายใจรัวแรงของเฉินเสียน อ้าปากหัวเราะพร้อมกับกล่าวว่า "ฝ่าบาทดูสิ พระองค์ก็มีปฏิกิริยาตอบสนองกับข้าแล้วไม่ใช่หรือ?"

"มีปฏิกิริยาตอบสนองกับท่าน?" เฉินเสียนถลึงตามองเขา เธอยกกาน้ำชาขึ้นมาสาดใส่ใบหน้าเย่ซวิ่น เปล่งถ้อยคำอย่างแผ่วเบา "อย่าว่าแต่สองเมืองเลย ถึงแม้ท่านเอาทั้งเย่เหลียงมาแลก ข้าก็ไม่สนใจในตัวท่าน"

เย่ซวิ่นโกรธจัด ใบหน้าเต็มไปด้วยกากน้ำชา สำลักน้ำชาไปพลาง กล่าวไปพลาง "ผลประโยชน์มหาศาลกองอยู่ตรงหน้า ฝ่าบาทกลับไม่สะทกสะท้าน ฝ่าบาทเป็นจักรพรรดินี ทว่ามีแต่ผู้ชายเต็มสมอง ฝ่าบาทไม่ควรทำเพื่อดินแดนของต้าฉู่หรอกหรือ?"

เฉินเสียนหัวเราะ ยกคิ้วกล่าวว่า "เรื่องแว่นแคว้นของต้าฉู่ ข้าต้องหวังให้ท่านมาคิดแทนหรือ?"

สิ้นเสียง เธอก็เขวี้ยงกาน้ำชาลงพื้นสุดแรงเหวี่ยง จากนั้นกาน้ำชาก็แตกสลายเป็นชิ้นเล็กๆ

ฉินหรูเหลียงที่เฝ้าอยู่ด้านนอกได้ยินเสียงก็รีบทุบประตูพุ่งทะยานเข้ามา

เฉินเสียนหายใจหอบเหนื่อย ปล่อยตัวเย่ซวิ่น ค่อยๆลุกขึ้นยืน พลางปัดกากน้ำชาออกราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น หันกายเดินไปยังต้นตอกลิ่นหอม

กลิ่นหอมจากบุปผาบ้าบออะไรกัน！

เธอแหวกม่านหน้าต่างออกด้วยท่าทางหยาบกระด้าง ดังคาด เจอธูปครึ่งดอกที่ยังจุดไฟไม่หมดในกระถางธูปจริงๆ

เฉินเสียนถือกระถางธูปมา ถามเย่ซวิ่นว่า "อันนี้คือสิ่งใด?"

เย่ซวิ่นหัวเราะด้วยสภาพมอมแมม กล่าวว่า "อันนี้หรือกลิ่นหอมสูตรลับในวังเย่เหลียง กลิ่นหอมที่ฟุ้งกระจายของมันน่าหลงใหลใช่หรือไม่?"

เฉินเสียนลองดูหลายครา ความหอมอบอวลเข้าสู่จมูก ทำให้รู้สึกภายในร่างกายกระสับกระส่ายประหนึ่งเส้นไหมที่ค่อยๆถักทอเป็นผ้าไหมทอ

เย่ซวิ่นเห็นสภาพของเธอ กล่าวต่อว่า "อย่าใจร้อน ถึงแม้กลิ่นหอมนี้จะอ่อนโยน แต่ก็เหมือนเหล้าสับปะรดของเย่เหลียง อานุภาพของมันอยู่ตอนหลัง เหมาะกับสตรีที่เย็นชาอย่างฝ่าบาทเป็นพิเศษ"

เฉินเสียนวางกระถางธูปไว้บนโต๊ะเสียงดัง จากนั้นก็สั่งการฉินหรูเหลียง "มัดเขาไว้ที่โต๊ะ"