บทที่ 588 ยินดีต้อนรับท่านมารบกวนข้าได้ตลอดเวลา

คอเสื้อของเธอค่อนข้างเย็น เฉินเสียนดึงขอบเสื้อเข้าหากัน และเธอพบว่าเธอใส่ชุดนอนของซูเจ๋ออยู่ และตามผิวหนังของเธอก็มีร่องรอยการจูบของเขาอยู่เต็มไปหมด

ใบหูของเฉินเสียนเป็นสีแดงก่ำอยู่ระยะหนึ่ง

เฉินเสียนที่อยู่ภายใต้ผ้าห่มบาง ๆ เธอสัมผัสไปโดนตัวของซูเจ๋อทันทีที่เธอขยับ ความอบอุ่นที่ออกมาจากร่างกายของเขาที่แผ่ออกมานั้นช่างทำให้รู้สึกสบายเหลือเกิน

เฉินเสียนเอื้อมมือออกไปจับบนเตียงครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "ชุดกระโปรงของข้าล่ะ?"

ซูเจ๋อลุกขึ้นและพิงไปที่หัวเตียง เขาดูผ่อนคลายและอารมณ์ดี ผมของเขายุ่งเล็กน้อยและกระจายอยู่บนไหล่ของเขา เขากล่าวว่า "ชุดของท่านเปียกเหงื่อเมื่อคืน ไม่น่าจะใส่ได้แล้ว ข้าเตรียมชุดของข้าให้ท่าน จะใส่ไหม?"

ให้เธอใส่ชุดของซูเจ๋อกลับไปที่วังหลวง ให้เหล่าขุนนางแก่ได้เห็น คงอยากจะบิดหูของเธอเพื่อปลูกฝังมารยาท ความละอาย และจริยธรรมในตัวเธอเป็นแน่

แต่หากไม่ใส่ยังมีวิธีไหนอีก เธอคงไม่สามารถกลับไปโดยที่ไม่ใส่อะไรเลย

ยังไงก็ยังเช้าอยู่ เธอใส่ชุดของเขาและแอบกลับเข้าไป แล้วค่อยเปลี่ยนชุดแค่นั้นก็ได้แล้ว

เฉินเสียนจึงรีบสวมเสื้อผ้าที่พับอย่างเรียบร้อยไว้ข้างเตียง ขนาดเสื้อผ้าใหญ่มาก คลุมร่างผอมเพรียวของเธออย่างสมบูรณ์ กลิ่นไม้กฤษณาจาง ๆ ลอยเข้ามา เป็นกลิ่นที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของซูเจ๋อ กลิ่นหอมจนหูและแก้มของเธอรู้สึกร้อนขึ้นเรื่อย ๆ

เฉินเสียนมัดผมของเธอไว้ด้วยกันและเตรียมจะลุกจากเตียง ทันทีที่เท้าแตะพื้น เธอก็ยืนไม่ได้ ความเจ็บปวดจากโคนขาทำให้ขาของเธอสั่นสะท้าน ร่างกายของเธอก็เซและเกือบจะล้มลง

ซูเจ๋อที่อยู่ข้างหลังเอื้อมมือออกไปจับเอวของเธอทันเวลาและลากเธอกลับไปที่เตียง

เงาจาง ๆ บนศีรษะปกคลุมลงมา และเฉินเสียนเงยหน้าขึ้นเพื่อพบกับใบหน้าของซูเจ๋อและดวงตาที่ลึกล้ำลึกของเขา

คิ้วจาง ๆ ของเขาดูมีความหมายคลุมเครือ และเพิ่มความเกียจคร้านเล็กน้อย

เฉินเสียนจับไหล่ที่กดลงมาเล็กน้อยของเขา และไม่สามารถมองดูเขาได้ และหัวใจของเธอก็เต้นอย่างกระสับกระส่ายในตอนเช้า ดวงตาของเธอล่องลอยและกล่าวว่า "ข้า ข้าใกล้จะไปสายแล้ว"

เธอเกิดความสงสัยขึ้นในใจ เมื่อคืนเธอไม่ได้ทำแบบนั้นกับเขา เขาแค่ใช้นิ้วมือ แต่ทำไมขาและเอวของเธอยังรู้สึกเจ็บจนแทบจะแตกสลาย?

ซูเจ๋อสัมผัสใบหน้าที่แดงก่ำของเธอและกล่าวในเวลาที่เหมาะสม "เมื่อคืนถึงแม้ว่าข้าจะไม่ได้ฝืน แต่ท่านเกร็ง เอวของท่านก็เหยียดตรง ขาของท่านก็บีบแน่น และใช้พลังกำลังเกินไป อาจจะรู้สึกเจ็บปวดบ้าง ไม่ควรประมาท"

เฉินเสียนเม้มริมฝีปากและพูดด้วยความอายเล็กน้อย "ข้าไม่ได้ถามท่าน ท่านจะอธิบายทำไมเยอะแยะ"

ซูเจ๋อกระซิบเบา ๆ "ท่านไม่ได้สงสัยในใจหรอกหรือ ข้าคิดว่าท่านจะสงสัยเสียอีก" เขาค่อย ๆ ยกตัวขึ้นมาอยู่เหนือร่างกายของเฉินเสียน ลมหายใจที่ใสสะอาดเข้ามาหาเธอในทันทีและเธอก็อ่อนแอลงอีกครั้ง

ริมฝีปากของซูเจ๋อตกลงไปที่โคนหูของเธอ ราวกับว่าเขาชอบความร้อนจากใบหูสีแดงของเธอ ถูไปมาเบา ๆ อย่างละเอียดอ่อน และลมหายใจก็ไหลเข้าสู่หูของเธอ

เฉินเสียนตัวสั่นภายใต้ร่างกายของเขา

มีลำแสงในดวงตาของเฉินเสียน เธอหันศีรษะและกระซิบกับเขา "ซูเจ๋อ ข้าใกล้จะไปสายแล้วจริง ๆ..."

"ยังเหลือเวลาอีกสองชั่วโมงก่อนจะถึงเวลาการเข้าเฝ้าเช้า ยิ่งรีบก็ยิ่งต้องค่อย ๆ จัดการทีละขั้นตอน เมื่อแต่งชุดเรียบร้อยแล้ว ทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว ข้าถึงจะให้ท่านออกนอกประตูไปได้ ไม่เช่นนั้นหากกลับไปอย่างรีบร้อนแบบนี้ เกรงว่าคงไม่ทันได้ทานอาหารเช้า"

หัวใจของเฉินเสียนสั่น แต่ก็รู้สึกอบอุ่น

เธอพูดเบา ๆ "ก็ได้ ข้าทำตามที่ท่านบอกก็ได้ แต่ท่านลุกขึ้นก่อน"