บทที่ 589 เบี่ยงเบนความสนใจในความขัดแย้งและขุนนางในราชสำนักอย่างเหมาะสม

"องค์ชายหกใช้กลอุบายใดมาพูดให้ท่านไปหา" เขายกถ้วยข้าวต้มไปตรงหน้าของเฉินเสียน และกล่าวว่า "ใช้สองคูเมืองของต้าฉู่งั้นหรือ?"

เฉินเสียนทานข้าวต้มอย่างเงียบ ๆ มองมาที่เขาและกล่าวว่า "ท่านทายถูกแล้ว ข้ายังต้องตอบคำถามท่านอีกหรือ"

ซูเจ๋อเลิกคิ้วขึ้นเขาทานข้าวต้มสองสามคำด้วยท่าทีที่สวยงามและน่ารื่นรมย์ และกล่าวว่า "ตอนนี้ในมือของเขาก็เหลือความลับของข้าเพียงอย่างเดียว หากครั้งนี้เขาไม่สามารถกำจัดข้าได้ วันข้างหน้าเขาก็จะไม่มีโอกาสแก้ตัวได้อีก"

เฉินเสียนกล่าว "เรื่องนี้ท่านไม่ต้องกังวลไป พักรักษาตัวที่เรือนให้หายดี ข้าจะไปจัดการเอง"

เขายิ้มเมื่อได้ยินคำพูดของเธอ เขามองเฉินเสียนและกล่าวว่า "สถานการณ์ในตอนนี้ไม่เป็นผลดีกับข้านัก ข้าจำเป็นต้องหลีกเลี่ยง เพียงแต่ช่วงนี้ต้องเอาแต่หลบอยู่หลังอาเสียน ทำให้ท่านต้องเป็นคนไปจัดการกับบรรดาขุนนางเพื่อข้า"

ไม่รู้ว่าทำไม แต่เฉินเสียนพบว่ามันมีประโยชน์มาก ดูเหมือนว่าเธอจะได้รับความกล้าหาญอย่างมากจากคำพูดของซูเจ๋อ และรู้สึกเต็มไปด้วยพลัง

เฉินเสียนกระแอมในลำคอและกล่าวว่า "ควรจะเป็นเช่นนั้น หากข้าไม่สามารถปกป้องท่านได้ ข้าจะยังเป็นกษัตริย์ได้อย่างไร"

ซูเจ๋อฉีกหมั่นโถวนึ่งสีขาวราวหิมะในมือของเขาแล้ววางลงบนจานข้าง ๆ เฉินเสียน และกล่าวว่า "ส่วนองค์ชายหกนั้น เขามีจุดประสงค์เป้าหมายเดียวกันกับเหล่าขุนนาง จึงทำให้เขาเหิมเกริมได้เช่นนี้ หากจะจัดการเขา เพียงแค่เลือกสถานการณ์และความขัดแย้ง เขาก็จะกลับคือสู่ตัวตนที่แท้จริงทันที สิ่งที่บรรดาขุนนางทนไม่ได้ในตัวเขาคืออะไรหรือ?"

เฉินเสียนพูดขึ้นทันทีว่า "พยายามขัดขวางต้าฉู่"

ซูเจ๋อยกมุมริมฝีปากของเขาและพูดอย่างสบาย ๆ "ต้องเบี่ยงเบนความสนใจของความขัดแย้งและบรรดาขุนนางอย่างเหมาะสม จะได้ไม่ต้องมัวแต่คอยจับผิดเรื่องของข้าและท่านไม่ปล่อย"

เฉินเสียนมองเขาด้วยดวงตาที่ชัดเจนและหรี่ตาด้วยรอยยิ้ม

ซูเจ๋อดูมีความสุขและกล่าวว่า "ไหนบอกว่าสายแล้ว ยังไม่รีบกินอีก"

เฉินเสียนกล่าวว่า "จู่ ๆ ข้าก็ไม่รีบร้อน ข้าสามารถใช้สิทธิพิเศษในการเป็นกษัตริย์บ้าง เพื่อให้คนแก่เหล่านั้นรอ"

ซูเจ๋อยิ้มและกล่าวว่า "เป็นแบบนี้ก็ดี ท่านเป็นกษัตริย์ พวกเขาเป็นแค่ขุนนาง อย่าสนใจแต่ความงี่เง่าของพวกเขา ต้องใช้งานพวกเขาบ้าง"

ในเวลารับประทานอาหารเช้า พ่อบ้านได้เตรียมรถม้าไว้แล้ว และซูเจ๋อก็เตรียมการไว้แล้วว่าจะส่งเฉินเสียนกลับไปที่วังหลวง

ครู่ต่อมา พ่อบ้านก็กลับมาและกล่าวว่า "ฝ่าบาท ใต้เท้า ท่านแม่ทัพฉินมาแล้ว บอกว่ามารับฝ่าบาทกลับวังหลวงพ่ะย่ะค่ะ"

ฉินหรูเหลียงเข้ามาที่ห้องอาหารและเห็นเฉินเสียนและซูเจ๋อรับประทานอาหารเช้าด้วยกัน เขาไม่มีอารมณ์แปรปรวนใด ๆ เป็นพิเศษ และเขาถามเพียงว่า "ยังเหลือเวลาอีกหนึ่งชั่วโมงจะถึงเวลาเข้าเฝ้าช่วงเช้าแล้ว ฝ่าบาทจะเสด็จกลับไหมพ่ะย่ะค่ะ?"

เฉินเสียนวางช้อนข้าวต้มลงและกล่าวว่า "กลับสิ"

ซูเจ๋อถาม "ท่านแม่ทัพฉินทานอาหารเช้าแล้วหรือยัง มานั่งทานด้วยกันไหม"

ฉินหรูเหลียงกล่าว "ไม่เป็นไร ข้าทานมาแล้ว"

พอดีกับที่ซูเจ๋อไม่สามารถปรากฏตัวพร้อมกับเฉินเสียนได้ในเวลานี้ ตอนนี้ฉินหรูเหลียงมาแล้ว จึงปล่อยให้เขาอารักขาเฉินเสียนกลับไปยังวังหลวง

ซูเจ๋อไปส่งเธอที่หน้าประตู และยืนดูเธอขึ้นรถม้าไป และกล่าวว่า "เดินทางปลอดภัย รบกวนท่านแม่ทัพฉินส่งเธอไปที่พระตำหนักไท่เหอ"

ตอนนี้เธอสวมเสื้อผ้าของผู้ชาย จะไปให้เหล่าขุนนางเห็นเธอในสภาพนี้ได้อย่างไร โชคดีที่การกลับพระตำหนักไท่เหอไม่ต้องผ่านเข้าไปในประตูวังทางด้านที่ต้องไปเข้าเฝ้าของเหล่าขุนนาง

เฉินเสียนนั่งอยู่ในรถม้า และซูเจ๋อยืนอยู่ข้างประตูอย่างเงียบ ๆ มองดูรถม้าวิ่งออกไปและลับตาหายตัวไปหลังจากเลี้ยวถนน เขาหันหลังเบา ๆ และเดินเข้าไปในบ้าน