บทที่ 616 ตอนนี้ท่านเข้าใจหรือยัง?

ฉินหรูเหลียงกล่าวอย่างโกรธเคือง "ข้าเต็มใจที่จะมอบเธอให้กับเจ้า ข้าให้กำลังใจเธอในการก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างไม่ปล่อยมือ แต่ท่านกลับทำแบบนี้กับเธอ! ซูเจ๋อท่านไม่ได้เป็นคนชอบคิดวางแผนหรอกหรือ ท่านไม่ได้คิดไว้งั้นหรือว่าอยู่มาวันหนึ่งท่านและเธอจะไม่สามารถยืนเคียงข้างกัน? ท่านผ่านความยากลำบากมาด้วยกันมากมาย แต่ตอนนี้ท่านกลับจะถอยออกมา ท่านเป็นผู้ชายภาษาอะไร!"

ขณะที่เขาพูด เขายกมือไปทางซูเจ๋อ ฝ่ามือนั้นแข็งแกร่งและร้ายกาจ แต่แค่โฉบใบหน้าของเขาเท่านั้น ซูเจ๋อก้าวถอยหลัง ฉินหรูเหลียงพูดด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่น "ท่านกล้าดียังไงมาทำให้เธอเสียใจเรื่องท่าน? ท่านไม่ได้ยอมตายเพื่อเธอได้หรอกหรือ ทุกวันนี้เพียงเรื่องอำนาจในราชสำนักกลับทำให้ท่านหน้ามืดตามัว! ท่านทำเพื่อเห็นอำนาจ และยอมทิ้งเธอไว้เพียงลำพัง"

ไม่มีสิบกระบวนท่า ซูเจ๋อจะต้องพ่ายแพ้

นี่คือสิ่งที่ฉินหรูเหลียงไม่คาดคิด เขารู้อยู่เสมอว่าเขาทำดีที่สุดแล้ว และเขาก็ไม่จำเป็นต้องเป็นคู่ต่อสู้ของซูเจ๋อ

ฉินหรูเหลียงยกมือขึ้นทันเวลา มองดูซูเจ๋อที่กำลังถอยหลังด้วยความตกใจ และในที่สุดก็เอนตัวพิงต้นไม้ เงาของต้นไม้สั่นไหว และมีคราบเลือดบนริมฝีปากของเขา

ภายใต้แสงจันทร์ นิ้วสีซีดของซูเจ๋อยกขึ้น เช็ดเลือดอย่างเฉยเมย และกล่าวว่า "ตอนนี้ท่านเข้าใจหรือยัง?"

ฉินหรูเหลียงขยับคอไปมา แต่ท้ายที่สุดเขาก็ไม่สามารถพูดอะไรออกมา

ซูเจ๋อปัดมุมเสื้อผ้าของเขา หันหลังกลับและเดินเข้าไปในห้อง ก่อนจะปิดประตู เขาหยุดโดยหันหลังให้แล้วพูดเบา ๆ ว่า "แม้ว่าข้าต้องการให้ท่านปกป้องดูแลเธอให้ดี แต่ข้าก็ยังไม่ยอมให้ใครหน้าไหนก็ตามได้ใจของเธอ รวมถึงท่าน ไม่อย่างนั้น อนาคตหากข้าตายไป ข้าจะไม่ปล่อยท่านไว้"

เพราะไม่สามารถทำอะไรได้ นี่อาจเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุดที่เขาพูดตั้งแต่ชีวิตของซูเจ๋อ

เฉินเสียนขอให้ซูเจ๋อส่งคืนสาน์สที่กราบทูล และนำอำนาจที่เกี่ยวข้องบางส่วนกลับคืนมา ซึ่งทำให้เหล่าขุนนางต่างก็ชื่นชม เธอปรับสมดุลอำนาจในราชสำนักใหม่ และจะไม่อยู่คนเดียวลำพังในสถานการณ์ที่ลมเรียกฝนอีกต่อไป

แม้ว่าจะจำกัดอำนาจของเขา แต่เฉินเสียนก็กำลังทำเพื่อปกป้องเขาเช่นกัน ไม่ว่าเธอจะอยู่ในราชสำนักหรือต่อสู้เพื่ออำนาจ เธอไม่สามารถทนดูซูเจ๋อยิ่งเดินยิ่งห่างออกไป ยังไงเธอก็ต้องดึงเขากลับมาให้ได้

เดิมทีคิดว่าอัครเสนาบดีซูจะไม่พอใจและเขาจะต่อต้านกับความชั่วร้ายนี้ แต่เขาไม่ได้ทำ ไม่ว่าเฉินเสียนจะคิดรับมืออย่างไร เขาก็รับคำสั่งด้วยความตั้งใจ ดูเหมือนว่าจะชักนำให้เธอเอาชนะตัวเองทีละขั้น และมันยังเป็นสิ่งที่ทำให้ตัวเองรู้สึกผ่อนคลายอีกด้วย

เธอไม่ใช่องค์จักรพรรดิหุ่นเชิด เธอต้องรู้จักการชั่งน้ำหนัก เพื่อว่าในอนาคตจะไม่มีใครมาครอบงำได้

ฉินหรูเหลียงคอยเป็นทหารยามเฝ้าปกป้องดูแลเฉินเสียนตลอดเวลาที่อยู่ในวังหลวง เมื่อเฉินเสียนต้องการออกจากวังเพื่อไปพบซูเจ๋อ ก็เป็นเขาที่ติดตามออกไป ตอนนี้มีเพียงเขาที่คอยติดตามเฉินเสียนตลอดเวลาอย่างเงียบ ๆ ไม่ห่างไปไหน

เธอไปที่นั่นสองครั้งโดยไม่พบซูเจ๋อ เฉินเสียนจึงไปที่ศาลาที่ว่าการ แต่ซูเจ๋อกลับปฏิบัติต่อเธอเป็นองค์จักรพรรดิ อ่อนโยนและสุภาพ แต่ดูเหินห่าง

ด้วยเหตุนี้ ซูเซี่ยนจึงถามเฉินเสียนว่า "ท่านแม่ทะเลาะกับท่านพ่อหรือขอรับ?"

หลังจากที่เฉินเสียนจัดการเรื่องในมือเสร็จแล้ว เธอก็เงยหน้าขึ้นมองที่ซูเซี่ยน เขาดูคล้ายกับซูเจ๋อมากขึ้นเรื่อย ๆ และเฉินเสียนเอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าเล็ก ๆ ของเขา ราวกับกำลังมองคนอื่นผ่านเขา

ผ่านไปครู่หนึ่ง เฉินเสียนก็กล่าวอย่างนุ่มนวลว่า "อาเซี่ยน ถ้าหากว่าท่านพ่อไม่ต้องการพวกเราแล้ว จะทำอย่างไรดี?"

ซูเซี่ยนดูเงียบไปและตอบว่า "ท่านพ่อไม่ทำแบบนั้นหรอกขอรับ"

เมื่อถึงการเพาะปลูกในฤดูใบไม้ผลิ แสงแดดสว่างสดใสและมีลมโชยพัดมาเบา ๆ

การดำเนินการตามนโยบายใหม่ได้บรรลุผลลัพธ์ที่น่าทึ่งในหมู่ราษฎรประชาชน พื้นที่เพาะปลูกที่ดีขนาดใหญ่ในเขตชานเมืองได้รับการเพาะปลูกพืชผล และผู้คนได้รับการจัดสรรที่ดินตามสมควร และพวกเขายุ่งมากกับการเพาะปลูก

ขุนนางนับร้อยในราชสำนักต่างพูดได้ว่าอัครเสนาบดีซูต่อสู้เพื่ออำนาจ แต่ก็เป็นการควบคุมของเขาในนโยบายใหม่ที่ไม่สามารถสั่นคลอน จึงทำให้บรรลุผลสำเร็จในวันนี้

ประชาชนในอาณาจักรต้าฉู่ต่างยอมรับในการทำงานของขุนนางราชสำนักท่านนี้ แม้ว่าวิธีการจัดการกับศัตรูทางการเมืองของเขาจะดุร้ายมาก จากนั้นเหล่าขุนนางต่างก็เริ่มกังวลเกี่ยวกับความน่าตกใจของอัครเสนาบดีซู

พืชผลในทุ่งนาได้แตกหน่อสีเขียวอ่อน และเมื่อมองไปรอบ ๆ ก็มีความอุดมสมบูรณ์ที่เต็มไปด้วยพลังชีวิตที่เปี่ยมล้นอยู่ทุกหนทุกแห่ง