บทที่ 617 อาจเป็นเพราะเธอไร้ความสามารถเกินไป

ซูเจ๋อหยุดและมองดูไกลออกไปเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า "ข้าพูดไปก่อนหน้านี้แล้ว ท่านยังจะให้ข้าพูดอะไรอีก ในหนึ่งชีวิตของผู้ชายมีเพียงสองสิ่งเท่านั้น อำนาจและผู้หญิง สุดท้ายแล้วข้าก็ไม่อาจหลบเลี่ยง เดินตามรอยที่ผู้ชายทั่วไปทุกคนเลือกเดินกัน"

"แล้วที่ท่านบอกว่าจะพาข้าไปเที่ยวรอบโลก ท่านยังจำได้ไหม?" เฉินเสียนไม่เคยต้อยต่ำขนาดนี้ แต่เธอรู้สึกว่าถ้าซูเจ๋อไม่ทำตัวห่างเหินกับเธอ ดูต้อยต่ำสักหน่อยก็ไม่เป็นไร

ซูเจ๋อถอนสายตาจากระยะไกล และค่อย ๆ เดินลงบนทางเดินแคบ ๆ เขากระซิบอย่างแผ่วเบา "รอให้ซูเซี่ยนขึ้นครองบัลลังก์แล้วค่อยพูดเรื่องนี้กัน"

"แล้วท่านวางแผนจะทอดทิ้งข้าและอาเซี่ยนไว้ไม่ดูแลไม่ใส่ใจเลยงั้นหรือ?"

"ไม่ใช่แบบนั้น" ซูเจ๋อพูดเบา ๆ "ข้าอยู่ในราชสำนัก จะพยายามปกป้องคุ้มครองความปลอดภัยของพวกท่านอย่างสุดความสามารถ"

ต่อมา ซูเจ๋อก็ไม่ยืนอยู่ต่ออีกต่อไป เขาเดินออกไปยิ่งเดินยิ่งไกลออกไปจากสายตาของเฉินเสียน

เฉินเสียนตะโกนใส่เขา "ซูเจ๋อ ท่านมันคนสารเลว! คนสารเลว!"

เธอตะโกนจนเสียงแหบแห้ง ไม่ว่าเธอจะด่าว่าอย่างไร ซูเจ๋อก็ไม่หันกลับมามอง ชาวนาที่ทำนาบนสันเขาและขุนนางที่ติดตามซูเจ๋อล้วนก็มองมาที่นี่

ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และยิ่งไม่รู้ว่าอัครเสนาบดีซูยั่วยุอะไรเธอ

สองเท้าของเฉินเสียนไม่ได้อยู่ในโคลน และทันใดนั้นเธอก็รู้สึกเหมือนเป็นคนที่ถูกเขาทอดทิ้ง

ใช่ ความรู้สึกแบบนั้นเหมือนกับถูกซูเจ๋อทอดทิ้ง ในช่วงเวลาที่เธอรักเขามากที่สุด เชื่อทุกคำที่เขาพูด เชื่อว่าจะได้อยู่ด้วยกันในอนาคตอย่างแน่นอน

แต่สุดท้ายเขาก็หันหลังออกไปก่อน เหลือเพียงเธอคนเดียว

มันช่สงทิ่มแทงหัวใจเหลือเกิน ไม่สิ มันโหดร้ายไปกว่านั้น

วันนี้เป็นวันที่สดใสและสวยงามในฤดูใบไม้ผลิ แต่เมื่อเฉินเสียนกลับมาที่วังหลวง เธอรู้สึกหมดหวัง และร่างกายก็เต็มไปด้วยโคลน ตั้งแต่เสด็จขึ้นครองราชย์ นางก็ไม่เคยรู้สึกอับอายขนาดนี้มาก่อน

เหล่าขุนนางต่างตกใจ และฉินหรูเหลียงซึ่งพาเฉินเสียนกลับมาก็บอกกับผู้คนภายนอกว่าองค์จักรพรรดินีบังเอิญเหยียบเข้าไปในทุ่งนา ขณะเมื่อเสด็จออกตรวจดูบริเวณชานเมือง

เมื่อเฉินเสียนกลับไปที่พระตำหนักไท่เหอ ซูเซี่ยนก็ออกมาจากห้อง

เธอไม่คิดเลยว่าเธอจะทนได้ตลอดทางจากชานเมืองจนถึงวังหลวง แต่เมื่อเธอเห็นซูเซี่ยน ดวงตาของเธอแดงก่ำ และเธอก็ร้องไห้ออกมา

ซูเซี่ยนเดินไปหาเฉินเสียนอย่างเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำ แม้ว่าเธอจะเลอะเปรอะเปื้อนไปด้วยโคลน แต่เขาก็กอดเธอด้วยแขนที่เปิดกว้าง

เฉินเสียนนั่งยอง ๆ กอดเขาไว้ในอ้อมแขน ซบศีรษะของเขาไว้ที่คอเล็ก ๆ และน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างเงียบ ๆ

ซูเซี่ยนลูบหลังของเฉินเสียนด้วยมือเล็ก ๆ ของเขา และถามว่า "ใครรังแกท่านแม่หรือขอรับ เดี๋ยวข้าจะเรียกเขามาที่พระตำหนักไท่เหอ และเตะเขาลงไปในทะเลสาบ"

"ได้ เตะเขาลงไปในทะเลสาบ" เฉินเสียนยังคงไม่บอกว่าเป็นใคร

มีข่าวลือจางถูกแพร่กระจายในราชสำนักว่า แม้ว่าอัครเสนาบดีซูจะเป็นราชครูขององค์จักรพรรดินี แต่ดูเหมือนว่าองค์จักรพรรดินีจะเลิกกับเขาเมื่อเร็ว ๆ นี้ ในวันนั้นองค์จักรพรรดินีตะโกนด่าทออัครเสนาบดีซูบนสันเขา และเรื่องนี้ก็ถูกเหล่าขุนนางพูดถึงและแพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว และไม่นานทุกคนในราชสำนักก็รู้เรื่องนี้

ทุกคนต่างรอให้องค์จักรพรรดินีโจมตีอัครเสนาบดีซู แต่ก็มีความสงบแปลก ๆ อยู่ในราชสำนัก องค์จักรพรรดินีและอัครเสนาบดีซูมีความชอบซึ่งกันและกันมาก และทุกคนต่างก็ทำเป็นเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

อย่างไรก็ตาม องค์จักรพรรดินีและอัครเสนาบดีก็ไม่ได้หย่อนยานกับเรื่องในราชสำนักเลย ราวกับว่าพวกเขาทั้งสองคนกำลังต่อสู้เพื่ออำนาจอย่างเงียบ ๆ

ยิ่งการที่ซูเจ๋อหมกมุ่นกับอำนาจ ก็ยิ่งกระตุ้นจิตวิญญาณการต่อสู้ของเฉินเสียนมากขึ้นเท่านั้น เธอไม่เพียงแต่เอาใจเหล่าขุนนางให้อยู่ฝ่ายเธอ และเธอก็ค่อย ๆ กดอำนาจของซูเจ๋อลง

เธอไม่เชื่อว่าเขาจะหลงใหลในพลังอำนาจนี้ สิ่งที่เธอเสียใจที่สุดคือเธอทำให้เขาได้เป็นอัครมหาเสนาบดีอย่างง่ายดาย