บทที่ 619 เขาจะยอมทิ้งได้อย่างไร

เฉินเสียนเดินโซเซไปทางซูเจ๋อที่นั่งอยู่หัวโต๊ะ เขานั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเตี้ย ผมสีดำราวกับหมึกและดูอบอุ่น ดูเหมือนเขาจะรู้ก่อนหน้าว่าเฉินเสียนจะมา ดังนั้นเขาจึงนั่งรอเธออยู่ที่นี่

เฉินเสียนคิดว่าเขากำลังทำเรื่องบ้าคลั่งอยู่ ในสายตาเขาคงไม่มีค่าพอให้พูดถึง ดังนั้นเขาจึงไม่แยแสตั้งแต่ต้นจนจบ!

ในเวลานั้นเฉินเสียนต้องการคว้าหัวใจของเขา และถามเขาว่าเขาอยู่ในอารมณ์แบบไหนที่พยายามจะฆ่าพวกเขาทั้งหมด

ยิ่งซูเจ๋อเฉยเมยมากขึ้นเท่าไหร่ เฉินเสียนก็ยิ่งดูเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังจะอาละวาด

ในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา เธอติดอยู่กับความยับยั้งชั่งใจภายในของเธอ ไม่สามารถปลดปล่อยและผ่อนคลายได้เลยแม้แต่น้อย เธอเจ็บปวด ทำงานอย่างหนัก พยายามไล่ตามซูเจ๋อให้ทัน แต่ตอนนี้มีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้ว่าเธออาจจะไม่มีวันตามเขาทัน

เพราะเธอไม่ได้มีหัวใจแบบเขา

ในสายตาของใครหลาย ๆ คน เฉินเสียนไม่เคยทำอย่างนี้กับซูเจ๋อ

เธอโกรธ เธอโมโห เธอเกลียด และเธอก็เจ็บปวด

ถ้วยและจานชามที่ประณีตทั้งหมดตกลงบนพื้นกระจัดกระจาย เธอเอนตัวไปข้างหน้าที่โต๊ะของซูเจ๋อ คว้ากระเป๋าที่ชุดของซูเจ๋อด้วยมือข้างหนึ่งแล้วดึงมาข้างหน้าเธอ

เฉินเสียนกัดฟัน น้ำตาไหลเบ้าตาบวมแดง และพูดด้วยความรักและความเกลียดชัง "ข้าบอกว่าข้าไม่อนุญาต ทำไมท่านต้องบังคับถึงขั้นนี้! ท่านจะดีใจใช่ไหมเมื่อสุดท้ายได้เห็นว่าข้าจะโดดเดี่ยวอ้างว้างไม่เหลือใคร ท่านคงดีใจหากได้เห็นข้าทุกข์ทรมาน ท่านคงดีใจที่ได้ทำแบบนี้กับข้า!"

เธอรู้ว่าไม่ว่าเธอจะอ่อนน้อมหรืออ่อนแอเพียงใด ซูเจ๋อก็คงไม่เป็นเหมือนอดีตที่คอยใส่ใจเธอ คอยเอาใจเธอ ดูเหมือนเขาตัดสินใจแล้ว และไม่มีวันหันหลังกลับ ตอนนี้หัวใจของเขาแข็งยิ่งกว่าหินเหล็กเสียอีก

เฉินเสียนไม่ต้องการร้องไห้ต่อหน้าเขาอีกต่อไป ไม่อยากทำให้ตัวเองไร้ประโยชน์ แต่ไม่มีทาง เมื่อเธอเผชิญหน้ากับซูเจ๋อแบบนี้ เธอยังคงร้องไห้ราวกับสายฝน

น้ำตาที่ร่วงจากดวงตาของเธอ หยดลงบนเสื้อผ้าของซูเจ๋ออย่างเงียบ ๆ ทิ้งรอยคราบน้ำตาไว้ลึก เขาหลับตาลงและไม่มอง

ในที่สุดเฉินเสียนก็ไม่อาจทำอะไรเขาได้ และเธอร้องไห้ออกมาอย่างอดกลั้น "หากท่านต้องการเห็นข้าเป็นทุกข์ และต้องการทรมานข้า งั้นตอนนี้ท่านทำสำเร็จแล้ว ท่านยังต้องการอะไรอีก หรือท่านต้องการให้ข้าเกลียดท่าน หรือต้องการให้ข้าเหมือนตายทั้งเป็นนับจากนี้? ข้าไม่รู้ว่าทำไมถึงต้องเดินมาถึงจุดนี้ ซูเจ๋อบอกข้าได้ไหม ถ้าแค่ต้องการให้ข้าตัดใจก็ควรจะบอกให้ข้าเข้าใจก่อนตายได้ไหม!"

มีเพียงเสียงของเฉินเสียนเท่านั้นที่ตะโกนดังอยู่ในห้องโถง และสิ่งที่เหลืออยู่คือความเงียบสงัด

ซูเจ๋อไม่ได้พูดแก้ตัวให้ตัวเองเลยสักคำ

เขาเพียงยกมุมริมฝีปากขึ้นเล็กน้อยและพูดอย่างคลุมเครือว่า "ครั้งนี้ฝ่าบาทมาได้ทันเวลาเสียจริง งั้นลืมไปเถอะ"

ยังไม่สามารถได้คำตอบที่ต้องการ จิตใจของเฉินเสียนค่อย ๆ เย็นลง เธอเก็บน้ำตาไว้และพูดอย่างชัดถ้อยชัดคำ "ครั้งนี้ลืมไป หากมีครั้งหน้า ข้าจะไม่เกรงใจท่านแล้ว ท่านสามารถทำลายตัวท่านเอง ท่านสามารถทำลายข้าได้ แต่ไม่เกี่ยวกับพวกเขา องครักษ์!"

ภายนอกท้องพระโรงมีองครักษ์วิ่งเข้ามา เฉินเสียนออกคำสั่ง "นำตัวท่านอัครเสนาบดีออกไปส่งนอกวังหลวง"

เธอพูดพลางขยับนิ้วมือ รอยยับบนเสื้อผ้าของเขายังพอสังเกตได้ชัดเจน เฉินเสียนยืดตัวขึ้น ซูเจ๋อลุกขึ้นและมองไปที่เธอ และเดินออกไปโดยไม่หันหลังกลับมา

เฉินเสียนเหลียวมองไปที่แผ่นหลังของเขา กัดริมฝีปากของเธอ เพื่อไม่ให้ตัวเองดูอ่อนแอเกินไป

แต่ความเจ็บปวดที่ปกคลุมร่างกายของเธอ ก็เหมือนกับความยุ่งเหยิงที่อยู่ตรงหน้านี้ สามารถมองเห็นมันได้อย่างชัดเจน

เหลียนชิงโจวไม่ได้เป็นขุนนาง มีหลายเรื่องที่เขาฟังมาจากคนอื่น และไม่ได้รู้อะไรมากนัก เมื่อเขาได้สติจึงกล่าวว่า "ฝ่าบาทและอาจารย์มีเรื่องผิดใจกันหรือ?"

ฉินหรูเหลียงมองไปที่เหลียนชิงโจว เหลียนชิงโจวหุบปากของเขาโดยทันที

เฉินเสียนรู้สึกเหนื่อยมาก เธอลากร่างกายที่อ่อนล้าของเธอค่อย ๆ ก้าวเดินออกไปจากพระที่นั่งหวาสวี และกล่าวอย่างล่องลอย "ข้าคิดมากไป เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด ข้าเหนื่อยแล้ว พวกท่านกลับกันเองเถอะ"

สามคนที่อยู่ในห้องโถง ไม่มีใครยอมลุกขึ้นก่อน