บทที่ 620 เป็นความฝันใช่ไหม?

จู่ ๆ ซูเซี่ยนก็นึกถึงสิ่งที่ท่านพ่อของเขาพูดกับเขาที่หน้าโรงเรียนไท่ เขาจะต้องเติบโตอย่างรวดเร็วและปกป้องท่านแม่ของเขาให้ดี

เมื่อเห็นว่าเฉินเสียนเป็นเช่นนี้ในตอนนี้ ซูเซี่ยนรู้สึกลำบากใจมากและไม่รู้ว่าจะปลอบโยนเธออย่างไร

เขาเพิ่งเช็ดรอยน้ำตาในเบ้าตาของเฉินเสียน แล้วเฉินเสียนก็ยิ่งมีน้ำตาหยดออกมา ดูเหมือนเธอจะหลับอยู่ แต่พึมพำชื่อซูเจ๋อเบา ๆ ในปากของเธอ

ซูเซี่ยนกล่าว "ไม่ร้องไห้ ไม่มีอะไรหนักหนาหรอกขอรับ" หลังจากหยุดชะงักและกล่าวอีกว่า "เดี๋ยวเขาก็มาขอรับ"

เฉินเสียนลืมตาอย่างสงบและมองไปที่ซูเซี่ยนด้วยรอยยิ้มพร้อมน้ำตาในรอยยิ้มของเธอ และถามอย่างอ่อนโยนว่า "เจ้าเป็นซูเจ๋อตอนเล็ก ๆ ใช่ไหม ที่แท้ตอนเด็ก ๆ ท่านก็มีหน้าตาที่หล่อเหลา"

ซูเซี่ยนไม่พูดอะไร ได้แต่นั่งเงียบ ๆ อย่างนั้น

กระทั่งซูเจ๋อฉวยโอกาสในค่ำคืนนี้เพื่อมายังพระตำหนักไท่เหอ ทันทีที่เขาเข้าไปในห้องนอน กลิ่นของเหล้าสับปะรดก็โชยมาบนใบหน้าของเขา ซึ่งทำให้เขาขมวดคิ้วและกล่าวว่า "ทำไมท่านแม่ดื่มเหล้าเยอะขนาดนี้"

ซูเซี่ยนหันกลับมาหาเขา ลุกขึ้นเดินไปข้างหน้าเขา และมองเขาด้วยแววตาที่มีน้ำตาและกล่าวกับเขาว่า "ท่านพ่ออยู่ดูแลท่านแม่ทั้งคืนได้ไหม ต่อไปข้าจะเชื่อฟังคำสั่งของท่านพ่อ จะรีบเติบโต ท่านแม่เป็นแม่ของข้า ท่านพ่อจะทำให้ท่านแม่เสียใจแบบนี้ไม่ได้"

ซูเจ๋อกล่าว "เจ้าออกไปข้างนอกแล้วรีบเข้านอนเถอะ"

จากนั้นซูเซี่ยนก็ออกไป อวี้เยี่ยนก็ปิดประตู และไม่มีใครรบกวนอีกต่อไป

ซูเจ๋อนั่งอยู่ข้างเก้าอี้ตัวยาว มองดูหญิงขี้เมาบนเก้าอี้ตัวยาวอย่างน่าทึ่ง

ปลายนิ้วของซูเจ๋อมีความเย็นแม้ในฤดูร้อนที่แผดเผา เมื่อเขาสัมผัสเบ้าตาของเฉินเสียน ขนตาของเฉินเสียนก็สั่นสะท้าน

เขาดึงปลายนิ้วที่ชุ่มฉ่ำไปด้วยน้ำตาออกมา แล้ววางลงบนริมฝีปาก ชิมน้ำตาของเธอ ทั้งเค็มและขม

เฉินเสียนลืมตาขึ้น รูม่านตาสะท้อนใบหน้าที่คุ้นเคย แต่น้ำในดวงตาของเธอกระจัดกระจาย และมันก็ไม่สามารถรวบรวมภาพของเขาได้

เธอพูดพึมพำว่า "เพิ่งจะปิดตาไม่นาน เด็กน้อยซูเจ๋อก็โตขึ้นแล้ว"

เธอมองไปที่ซูเจ๋อ ไม่กล้าที่จะหลับตา แก้มของเธอแดงก่ำ เฉินเสียนกล่าวว่า "ข้าต้องฝันไปแน่ ๆ นั่นคือเหตุผลว่าทำไมเวลาถึงเดินเร็วเช่นนี้ หากข้าตื่นจากความฝัน ข้าจะต้องทนทุกข์ทุกวัน หนึ่งวันนานราวกับหนึ่งปี ข้าจะคาดหวังได้อย่างไรว่าจะได้พบท่านที่ข้างเตียงของข้า"

เธอพูดอย่างเงียบ ๆ น้ำตาในดวงตาของเธอไหลลงมาที่มุมดวงตาของเธอโดยไม่รู้ตัวและตกลงไปที่ขมับของเธอ

นิ้วมือของซูเจ๋อถูกน้ำตาของเธอแผดเผาซ้ำแล้วซ้ำเล่า ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโศกเศร้า และเขาก็กระซิบเบา ๆ ว่า "ข้าเคยบอกท่านไง เมื่อมีเรื่องไม่สบายใจอย่าดื่มเหล้าคนเดียว ดื่มเหล้าทำร้ายสุขภาพร่างกาย ทำไมไม่เชื่อฟังกันเลยล่ะ"

เฉินเสียนหรี่ตามองเขา และถามเขาว่า "ซูเจ๋อ ความฝันใช่ไหม? หากนี่ไม่ใช่ความฝัน ข้าจะได้ยินเสียงท่านพูดอยู่ข้างหูข้าได้อย่างไร ข้าจะมองเห็นท่านมีน้ำตาได้อย่างไร?"

ซูเจ๋อกล่าว "ใช่ คือความฝัน"

เฉินเสียนกล่าว "งั้นถ้าเป็นความฝัน ท่านกอดข้าให้แน่น ๆ ได้ไหม?"

ซูเจ๋อเอื้อมมือไปกอดเธอ เธอตกลงจากเก้าอี้ด้วยความอดสู และทันใดนั้นก็โถมตัวเธอเข้าไปในอ้อมแขนของซูเจ๋อและกอดเขา

อ้อมแขนของเขาเย็นผิดปกติ แต่กลิ่นหอมของไม้กฤษณาก็ยังคงอยู่ เฉินเสียนมุดศีรษะของเธอไว้ในเสื้อของเขาและอดกลั้นอาการสำลักเอาไว้

บางทีอาจคิดว่ามันเป็นความฝัน ดังนั้น Shen Xian จึงไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับสิ่งใด และทุกอย่างจะหายไปหลังจากที่ตื่นขึ้นจากความฝัน ดังนั้นเมื่อเธอยังคงเห็นซูเจ๋อในความฝัน เธอก็เปราะบางและพ่ายแพ้โดยสมบูรณ์