บทที่ 62 ในอดีตเพราะนางโง่เขลา

ฉินหรูเหลียงไม่สนใจความเป็นตายร้ายดีของบุตรในครรภ์เฉินเสียนแม้แต่นิด วันนั้นรู้ข่าวนี้เมื่อเขาอยู่กับหลิ่วเหมยอู่ ก็ไม่ได้แสดงทัศนคติที่เอาใจใส่เลย

เขาแค่สนว่าในใจหลิ่วเหมยอู่คิดอย่างไร หญิงคนอื่นไม่สำคัญ

แต่ช่วงนี้ฉินหรูเหลียงนึกถึงอยู่บ่อยๆ ในสวนสระวสันตฤดูที่แสงแดดจ้าวันนั้น เฉินเสียนเต้นระบำหน้าท้องด้วยท่าทางมีชีวิตชีวามาก

ใบหน้ายิ้มแย้มบนหน้าท้องนั้นยังคงมีชีวิตชีวาจนถึงตอนนี้

เดิมทีฉินหรูเหลียงอยากไปหาหลิ่วเหมยอู่ แต่เขามาที่สวนสระวสันตฤดูโดยไม่รู้ตัว เมื่อเขาได้สติกลับมา เขาก็ปรากฏตัวที่ประตูทางเข้าสวนสระวสันตฤดูแล้ว

เฉินเสียนอยู่บนเตียงสองสามวัน ผิวพรรณก็ดีขึ้น

อากาศร้อน ไม่สามารถอุดอู้ภายในห้องได้ตลอด ย้ายไปนอนใต้ชายคา ฟังเสียงลมที่สดชื่น

ต้นไม้ภายในรั้วเหยียดกิ่งใบออกมา ขยายออกไปถึงใต้ชายคา

แสงและเงาระยิบระยับรอบตัวเธอ เหมือนผีเสื้อเต้นรำรอบตัวเธอ

เฉินเสียนสีหน้าดูสงบมาก ชมสายลมในสวนอย่างสบายใจ ไม่ทุกข์และไม่สุข

อวี้เยี่ยนคอยเฝ้ามองข้างกายไม่ห่างทุกย่างก้าว พูดคุยตลอดเวลา “องค์หญิง หมอบอกแล้วว่าห้ามอยู่ข้างนอกนานเกินไป หากลมพัดเป็นเวลานานจะทำให้ร่างกาย……”

เฉินเสียนยิ้มแล้วกล่าว “ข้าไม่ได้อ่อนแออย่างที่เจ้าพูด ไม่ต้องเป็นห่วง ข้าดีขึ้นมากแล้ว”

ถึงแม้สถานการณ์จะดีขึ้นกว่าวันนั้นมาก แต่เฉินเสียนในตอนนี้ดูไม่มีจิตวิญญาณใดๆ ความรู้สึกมีชีวิตชีวาลดลง

เฉินเสียนบอกนางว่าอยากทานน้ำตาลกรวดลูกพลัม

อวี้เยี่ยนก็เข้าไปในห้องนำมาให้เธอ

ในขณะนี้ลมก็พัด ลมสดชื่นมาก พัดใบไม้ในสวนอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่าเหตุใด จู่ๆ เฉินเสียนก็หันศีรษะไปมองที่ประตูทางเข้าสวนสระวสันตฤดู

คราวนี้ฉินหรูเหลียงหลบเลี่ยงไม่ทัน ยืนอยู่ตรงนั้นอย่างชัดเจน เฉินเสียนมองไปทางเขา เขาก็มองเฉินเสียน

เธอเหมือนเห็นเขานานแล้ว

แต่เฉินเสียนไม่มีการตอบสนองใดๆ ภายในดวงตาไม่สื่ออารมณ์ใดๆ ราวกับมองดูคนคนหนึ่งที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเธอ

แววตาขาวดำชัดเจนของเธอ ผสมผสานไปกับเงาของต้นไม้และลมเบาๆ

ฉินหรูเหลียงไม่อยู่ในสายตาเธอเลยสักนิด

ฉินหรูเหลียงกระชับสองมือในแขนเสื้อเล็กน้อย ภายในใจระคายเคืองอย่างบอกไม่ถูก หญิงผู้นี้ครั้งหนึ่งเคยปฏิบัติกับเขาราวกับพระเจ้า ในขณะนี้เห็นเขาบางเบายิ่งเสียกว่าอากาศ

เขาไม่สนใจเธอ ไม่ใส่ใจเธอได้ แต่เขาพบว่าเธอยิ่งไม่สนใจเขา ไม่ใส่ใจเขามากขึ้น

ฉินหรูเหลียงมักรู้สึกว่าตนตกอยู่ข้างหลัง อาจจะเพราะความรู้สึกห่างเหินนี้ ทำให้เขาอึดอัดอย่างยิ่ง

แม่บ้านจ้าวกลับมาจากข้างนอกพอดี เห็นฉินหรูเหลียงยืนที่ประตูทางเข้า ก็ตกตะลึงก่อน จากนั้นก็จงใจกล่าวขึ้นเสียงดัง “ท่านแม่ทัพมาได้อย่างไรเจ้าคะ มาแล้วไม่เข้าไปนั่งหรือเจ้าคะ? หากองค์หญิงรู้ว่าท่านแม่ทัพมาหาพระองค์ ต้องดีพระทัยมากแน่นอน”

แม่บ้านจ้าวจงใจพูดให้เฉินเสียนได้ยิน ให้เฉินเสียนรู้ว่าฉินหรูเหลียงมาหาเธอ

คาดไม่ถึงว่าในตอนนั้นเฉินเสียนก็นั่งใต้ชายคา รู้ก่อนแม่บ้านจ้าวอีกว่าฉินหรูเหลียงมา

อวี้เยี่ยนได้ยินเสียงก็หยิบลูกพลัมออกมาดู พบว่าฉินหรูเหลียงยืนอยู่ประตูทางเข้าจริงๆ