บทที่ 63 ที่แท้ก็ท่านนี่เอง

แม่บ้านจ้าวได้ยินก็รีบคุกเข่ากล่าวขึ้น “องค์หญิงได้โปรดอย่าไล่บ่าวไป คำพูดเช่นนี้ต่อไปนี้บ่าวจะไม่พูดอีกแล้วเพคะ บ่าวแค่คิดว่า สามารถรับใช้และให้องค์หญิงให้กำเนิดทารกได้อย่างปลอดภัย ในอนาคตหากองค์หญิงอยากตั้งหลักในจวนแม่ทัพ ไม่ว่าอย่างไรบ่าวก็จะทำอย่างสุดความสามารถเพคะ”

เฉินเสียนกล่าว “แม่นมจ้าวกล่าวได้หนักแน่น หากแม่นมจ้าวยืนกรานที่จะอยู่ที่สวนสระวสันตฤดู ข้าก็วางใจไม่น้อย”

แม่บ้านจ้าวอยากให้เฉินเสียนปักหลักในจวนแม่ทัพจากใจจริง กลายเป็นนายหญิงของบ้านสมชื่อ

หากมีวันหนึ่ง เธอกับฉินหรูเหลียงสองสามีภรรยารักใคร่กัน กำเนิดบุตร จวนแม่ทัพจะมั่นใจในตัวเธอ นั่นคงเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่งนัก!

แต่ตอนนี้เฉินเสียนปฏิเสธอย่างแน่วแน่ แม่บ้านจ้าวยังอยากอยู่สวนสระวสันตฤดูทำเรื่องต่างๆ ต่อ จึงทำได้เพียงเก็บความคิดเหล่านี้ไว้ในใจ

หากมีโอกาสในอนาคต นางต้องพยายามเพื่อให้มันเกิดขึ้น

“ข้าเหนื่อยแล้ว พยุงข้าเข้าไปพักผ่อนหน่อย” เฉินเสียนลุกขึ้นอย่างระมัดระวัง ให้อวี้เยี่ยนพยุงเข้าไปในห้อง

ทุกวันนี้ต้มยาอาหารบำรุงอย่างไม่หยุดหย่อน เฉินเสียนฟื้นตัวเกินครึ่งแล้ว หมอบอกว่าเธอสามารถเดินได้สองสามก้าวต่อวันเพื่อบรรลุจุดประสงค์ในการออกกำลังกาย

เซียงซั่นทำงานอย่างหนักด้านหลังสวน เหนื่อยทุกวันจนไม่มีเวลาหายใจ

นางต้องทำความสะอาดสวนเช้าและเย็น เวลาที่เหลือนางก็ซักเสื้อผ้าที่ซักไม่เสร็จ

ไม่เพียงเสื้อผ้าเจ้านายเท่านั้น ยังมีเสื้อผ้าของสาวใช้ระดับสูงในจวนและสาวใช้อื่นๆ อีก

สาวใช้ที่ทำงานทุกอย่างด้วยกันหลังสวนจงใจมอบงานซักผ้าให้นางทำ เดิมทีแล้วมีสาวใช้ซักผ้าสามคน อีกสองคนหายไปทันทีเมื่อถึงเวลาทำงาน

ถึงตอนนั้นหากงานซักผ้าไม่เสร็จ แม่เฒ่าเบื้องบนก็จะลงโทษเซียงซั่นเป็นคนแรก

เซียงซั่นไม่ได้เป็นสาวใช้ผู้โอหังอวดดีเป็นที่โปรดปรานเคียงข้างหลิวเหมยอู่อีกแล้ว ตอนนี้นางถ่อมตนเยี่ยงมด

แค่สัมผัสด้วยตัวเอง ถึงได้รู้ว่าตายทั้งเป็นมันทรมานมากเพียงใด

ที่นี่ นางห้ามอารมณ์เสีย ห้ามเกลียดใคร ทำได้แค่ก้มหน้าก้มตาทำงานหนัก มิเช่นนั้นแม่เฒ่าก็จะทรมานนางทุกวิถีทาง แค่สองวิธีนี้ก็มากพอแล้วสำหรับนาง

เซียงซั่นอยู่ตามลำพัง บางครั้งหลังสวนก็มีพวกสาวรับใช้ผ่านมา เห็นนางแล้วก็พากันหัวเราะเยาะ รอยแผลเป็นบนใบหน้านางน่าเกลียดอัปลักษณ์ เพียงแค่ก้มหน้าก้มตาทำเป็นไม่เห็นอะไรทั้งนั้น

แม่เฒ่าตบตีและดุด่านาง แน่นอนว่านางรู้วิธีการ แม่เฒ่าต้องได้ประโยชน์จากหลิ่วเหมยอู่เป็นการส่วนตัว จงใจส่งมาทรมานนาง

วันทั้งวันนางก้มหน้าก้มตาซักเสื้อผ้า มือสองคู่เดิมทีขาวเนียนในขณะนี้กลายเป็นแดงและบวม นางทำได้เพียงก้มหน้า ถึงจะป้องกันไม่ให้แสงแดดแผดเผาใบหน้านาง

ในช่วงพลบค่ำมันไม่ร้อนขนาดนั้นแล้ว แสงทองแวววาวปกคลุมสวนเล็ก

เซียงซั่นยังซักไม่เสร็จ เหงื่อไหลซึมผ่านเสื้อผ้า เหงื่อไหลอาบแก้มจากหางตา รวมตัวกันที่ปลายจมูก จากนั้นก็หยดลงบนถังซักผ้า

ทันใดนั้น ข้างถังซักผ้า มีแสงเงาหนึ่งกดลงมาปกคลุมศีรษะนาง

ไม่ใช่แม่เฒ่า

รองเท้าคู่สวยหนึ่ง ปักลายตกแต่งชัดเจนด้านบน ปลายกระโปรงสีกากีไหลลงมา ขับให้ขาเรียวคู่นั้นบอบบางและเล็ก

เซียงซั่นมือสองข้างหยุดชะงัก สายตาอดไม่ได้ที่จะค่อยๆ เลื่อนจากรองเท้าคู่นั้นและปลายกระโปรงสีกากีขึ้นไป

แววตาเซียงซั่นค่อยๆ เลื่อนไปยังหน้าท้องตั้งตรง หยุดที่ใบหน้าสบายๆของเฉินเสียน เข้าไปในแววตาสงบนิ่งของเธอ