บทที่ 673 ท่านเป็นคนเช่นไร คิดว่าข้าดูไม่ออกหรือ

ซูเซี่ยนมองไปที่จักรพรรดิเป่ยเซี่ยอย่างเย็นชา เสียงที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะของเขาก็ดังขึ้นในท้องพระโรง และพูดอย่างชัดเจนว่า "เสด็จแม่ของกระหม่อมเป็นองค์จักรพรรดินีแห่งอาณาจักรต้าฉู่ หากฝ่าบาทยังดูถูกอาณาจักรต้าฉู่ หรือฝ่าบาทอยากเป็นศัตรูกับต้าฉู่ของหม่อมฉันหรือพ่ะย่ะค่ะ?"

จากนั้นทั้งท้องพระโรงก็เงียบสงัด

ไม่คาดคิดเลยว่า นี่เป็นคำพูดขององค์รัชทายาทวัยแปดขวบแห่งต้าฉู่ ที่กล้าพูดสิ่งเหล่านี้ออกมา

หลานชายคนนี้ทำให้จักรพรรดิเป่ยเซี่ยทั้งรักและเกลียดชัง คงจะดีถ้าเขาเกิดในเป่ยเซี่ย

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยเหลือบมองซูเจ๋อและตรัสว่า "ท่านอ๋องรุ่ยจะนั่งเฉย ๆ โดยไม่พูดอะไรสักคำงั้นหรือ? เจ้าคิดว่าอาเซี่ยนให้คนอื่นเป็นพ่อของเขาดีหรือไม่?"

นี่เป็นลูกชายของเขา! เขาจะปล่อยให้ลูกชายของตัวเองไปเป็นลูกของคนอื่นได้อย่างไร?

แต่สุดท้ายซูเซี่ยนก็พูดขึ้นมาอย่างเคร่งขรึม "กระหม่อมจะพูดอีกครั้งหนึ่ง กระหม่อมไม่ได้ชื่ออาเซี่ยน กระหม่อมแซ่เฉิน ชื่ออิ้น"

ซูเซี่ยนรู้ดี เพราะชายชราอาวุโสที่นั่งอยู่ตรงนี้ ไม่ยอมรับเรื่องที่ท่านพ่อและท่านแม่ของเขาอยู่ด้วยกัน จึงทำให้เขาไม่มีพ่อ เขาไม่ต้องการแซ่นั้น และไม่ยอมรับว่าเขาคือหลานของตระกูลซู

ซูเจ๋อมองไปยังฝั่งตรงข้ามอย่างเงียบ ๆ และพูดเบา ๆ ว่า "นี่เป็นเรื่องภายในของอาณาจักรต้าฉู่ ขอเพียงแค่จักรพรรดินีแห่งต้าฉู่และองค์รัชทายาทมีความสุขก็เพียงพอแล้ว"

เฉินเสียนขดริมฝีปาก หรี่ตาและกล่าวว่า "ข้าคิดว่าข้ามีความสุขนับร้อยพัน"

ตะเกียบของซูเจ๋อไม่ขยับ เขาวางลงเบา ๆ ที่มุมโต๊ะด้วยนิ้วที่สะอาดของเขาและกล่าวว่า "กระหม่อมยังจำครั้งสุดท้ายที่จักรพรรดินีแห่งต้าฉู่มาหาข้าที่เป่ยเซี่ย นี่ก็ผ่านมาหนึ่งปีแล้ว สบายดีไหมฝ่าบาท"

เฉินเสียนตอบ "ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น ขอบคุณท่านอ๋องรุ่ยที่ถามไถ่ ท่านอ๋องรุ่ยล่ะ สบายดีไหม"

"ฝ่าบาทสบายดี กระหม่อมก็สบายดี"

เฉินเสียนรู้สึกเจ็บปวดในใจอย่างกะทันหัน แต่ยิ้มอย่างสงบบนใบหน้าของเธอและถามว่า "ท่านอ๋องรุ่ยยังตัวคนเดียวอยู่หรือ? พระชายารุ่ยล่ะ?"

ซูเจ๋อมองตรงมาที่เธอเป็นเวลานานและกล่าวว่า "ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ถามไถ่ กระหม่อมและพระชายามีความปรองดองกันมากพ่ะย่ะค่ะ"

สีหน้าของซูเซี่ยนกลายเป็นสีขาวซีดในทันที

เขาจำไม่ได้ว่าใครบอกเขาว่าซูเจ๋อแต่งงานกับภรรยาอีกคนแล้ว มีพระชายารุ่ย

เฉินเสียนหัวเราะเบา ๆ พยักหน้าและกล่าวว่า "ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ดี พระชายารุ่ยและท่านอ๋องรุ่ยมีดวงชะตาที่เหมาะสมกัน และมีความรักใคร่กลมเกลียวกัน ต่อไปท่านอ๋องรุ่ยจะต้องมีความสุขและมีชีวิตที่ยืนยาว"

เฉินเสียนยกถ้วยน้ำชาของเธอขึ้นและทำท่าเคารพซึ่งกันและกันจากระยะไกล ซูเจ๋อหยิบถ้วยน้ำชาเป็นการตอบแทน

ราวกับชาถ้วยนี้ คุณสามารถทำให้ปล่อยวางเรื่องในอดีตไปกับสายลมได้

ในชั่วขณะหนึ่ง รวมทั้งจักรพรรดิเป่ยเซี่ยที่ประทับอยู่ข้างบน ผู้คนในท้องพระโรงต่างออกไปและไม่ได้พูดคุยกันมากนัก

องค์หญิงจาวหยางและท่านอ๋องมู่ก็นั่งอยู่เหมือนกัน องค์หญิงจาวหยางไม่ต้องการให้มีความเข้าใจผิดเกิดขึ้นระหว่างกัน ขณะที่นางกำลังคิดว่าจะพูดอะไรดีนั้น ก็ถูกท่านอ๋องมู่ห้ามปรามไว้เสียก่อน

ท่านอ๋องมู่กระซิบเบา ๆ "เรื่องภายในครอบครัวของเขา เจ้าอย่าเข้าไปทำให้เรื่องมันยุ่งวุ่นวายเลย"

เฉินเสียนจิบน้ำชาไปเต็มท้อง และจูงมือของซูเซี่ยนลุกขึ้นเดินออกไปจากท้องพระโรง และกล่าวว่า "วันนี้เดินทางอยู่บนเรือมาทั้งวัน และตอนนี้ก็รู้สึกเหนื่อยล้า จักรพรรดิเป่ยเซี่ยได้โปรดให้อภัยด้วย ข้าขอกลับไปพักผ่อนก่อน"

เธอจับมือของซูเซี่ยน รู้สึกเย็นเล็กน้อยและตัวสั่นเล็กน้อย เมื่อเธอเดินออกจากประตูท้องพระโรง แสงจันทร์เย็น ๆ ข้างนอกตกลงบนใบหน้าของเธอ ทำให้เธอรู้สึกซีดมาก

เมื่อกลับมาถึงห้องนอน เฉินเสียนจับใบหน้าของซูเซี่ยนและพูดว่า "เมื่อสักครู่เจ้าก็ได้ยินชัดแล้ว เขามีพระชายารุ่ยแล้ว เขาแต่งงานแล้ว เขาแต่งงานกับคนอื่นแล้ว เขาเป็นคนพูดเองว่าพวกเขาสองคนสามีภรรยารักใคร่ปรองดองกัน ตอนนี้จะยอมรับได้หรือยัง"

ซูเซี่ยนมองดูเฉินเสียนด้วยความเห็นอกเห็นใจ เอื้อมมือไปสัมผัสที่หางตาของเธอ และพูดว่า "แล้วท่านแม่ยอมรับหรือยัง"

ในที่สุดเฉินเสียนก็หัวเราะอย่างเศร้า ๆ และพูดอย่างไร้ความรู้สึก "ถ้าไม่ยอมรับแล้วจะมีวิธีไหนอีก ได้เห็นว่าเขาสุขสบายดีก็น่าจะพอแล้ว หรือไม่ควรเข้าฝั่งมา ไม่ควรฟังเจ้า ไม่ควรหมกมุ่นอยู่กับสิ่งที่อยู่ในใจ"

เธอวางซูเซี่ยนลง หันหลังและเดินออกจากห้องนอนไปทีละก้าว และพูดเบา ๆ ว่า "ไม่ควรมาที่นี่"