บทที่ 674 พวกท่านเป็นอะไรกับพระองค์

เวลาอาหารเช้าในตอนเช้า เหลียนชิงโจวและเฮ่อโยวมาถึงแล้ว แต่เฉินเสียนกลับไม่เห็นเย่ซวิ่นและชายรูปงามเหล่านั้น

เฉินเสียนถามออกไปโดยไม่คิดอะไร เหลียนชิงโจวหัวเราะเบา ๆ และกล่าวว่า "ได้ยินมาว่าเรือนที่พวกเขาอยู่ มีนักฆ่าบุกเข้ามาเมื่อคืน ทหารองครักษ์ในเป่ยเซี่ยราชนิเวศน์จึงพากันออกตรวจค้นนักฆ่ากันทั้งคืน พวกเขาจึงไม่ได้นอนกันทั้งคืน ตอนนี้ยังคงนอนหลับอยู่ในห้อง"

เฉินเสียนขมวดคิ้ว เหลือบมองเหลียนชิงโจวและกล่าวว่า "นักฆ่าต้องการฆ่าองค์ชายหกแห่งเย่เหลียง เจ้ายังกล้าหัวเราะออกมาได้"

หากเกิดอะไรขึ้นกับองค์ชายหกในอาณาจักรเป่ยเซี่ยละก็ คงจะเป็นเรื่องใหญ่สำหรับสามอาณาจักร ตอนนั้นเฉินเสียนคิดแบบนี้

เมื่อเหลียนชิงโจวได้ยินดังนั้น การแสดงออกบนใบหน้าของเขาก็กระชับขึ้น ดวงตาและจมูกของเขามองไปที่หัวใจของเขา และกล่าวว่า "ข้าน้อยไม่สมควรหัวเราะหรือ ขอประทานอภัยฝ่าบาท งั้นคราวหน้าข้าน้อยจะระวังกว่านี้พ่ะย่ะค่ะ"

เฉินเสียนถาม "จับนักฆ่าได้หรือยัง?"

เฮ่อโยวกระแอม และกำลังจะพูด ทันใดนั้น เสียงแผ่วเบาก็ดังขึ้นนอกประตู "ตอนนี้ยังจับตัวไม่ได้ แต่คืนนี้จะเพิ่มกำลังคน เพื่อคุ้มกันความปลอดภัยให้กับองค์ชายหก จักรพรรดินีต้าฉู่ไว้วางพระทัยได้พ่ะย่ะค่ะ"

เฉินเสียนตกใจ และมองตามเสียงนั้น ซูเจ๋อบังเอิญเดินเข้ามาจากประตู และนั่งลงที่หน้าโต๊ะ ราวกับจะมาร่วมรับประทานอาหารเช้ากับพวกเขา

เฉินเสียนคิดว่าเขาช่างไร้ที่ติ และยกมุมริมฝีปากของเธอ และกล่าวว่า "อรุณสวัสดิ์ท่านอ๋องรุ่ย"

"อรุณสวัสดิ์จักรพรรดิต้าฉู่"

"ทำไมจึงมาถึงที่นี่ ไม่ได้รับประทานอาหารเช้าร่วมกับพระชายารุ่ยหรอกหรือ?" เมื่อพูดจบ เฉินเสียนรู้สึกเสียใจกับคำพูดนั้นทันที

ทั้งที่รู้ว่าเธอควรจะปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ ปีที่แล้วที่เธอจากไปก็พูดอย่างชัดเจนดีแล้ว เขาสามารถมีคนคอยดูแลข้างกาย รู้ใจก็คงจะดี แต่ตอนนี้คนที่อยู่เคียงข้างเขากลับไม่ใช่เธอ เธอรู้สึกแย่ในจิตใจ

ซูเจ๋อหยุดชะงัก จากนั้นมองไปที่เฉินเสียนอย่างลึกซึ้งและกล่าวว่า "เขาไม่มา"

"งั้นเพื่อหลีกเลี่ยงความสงสัย ท่านก็ไม่ควรมารับประทานอาหารเช้าที่นี่"

"ข้ามีความสุข"

เหลียนชิงโจวและเฮ่อโยวรับรู้ได้ พวกเขาพากันนิ่งเงียบตลอดเวลา และหวังว่าทั้งสองคนพูดคุยกันโดยไม่คิดว่ามีพวกเขานั่งอยู่และไม่มีตัวตน

และซูเซี่ยนที่นั่งทานอาหารเช้าอยู่อย่างเงียบ ๆ เงยหน้าขึ้นเมื่อเขาได้ยินคำพูดนั้น และทันใดนั้นก็พูดขึ้นว่า "ท่านไม่ได้รักใคร่ปรองดองกับพระชายารุ่ยหรอกหรือ ทำไมถึงไม่พาเขามาด้วย"

ซูเจ๋อคีบติ่มซำหนึ่งชิ้น วางลงบนจานของซูเซี่ยนที่อยู่ข้างหน้าเขาอย่างตั้งใจ และกล่าวว่า "ไม่ได้บอกว่าชายรูปงามเหล่านั้นที่เป็นสนมวังหลังของจักรพรรดิต้าฉู่ ทำให้จักรพรรดิต้าฉู่มีความสุขร้อยเท่าพันเท่าหรอกหรือ ทำไมถึงไม่เห็นพวกเขามาคอยดูแลจักรพรรดิต้าฉู่ในการรับประทานอาหารเช้าล่ะ"

เฉินเสียนอารมณ์เสียอย่างสุดจะบรรยาย และกล่าวว่า "ได้ยินมาว่าเมื่อคืนมีนักฆ่า ทำให้พวกเขาไม่ได้นอนทั้งคืน เมื่อพูดเรื่องนี้ข้าต้องถามท่านอ๋องรุ่ยหน่อยแล้ว สรุปเรื่องมันเป็นมาอย่างไร"

ซูเจ๋อสีหน้าดูอ่อนลง และกล่าวว่า "เรื่องก็เป็นแบบนั้น หากจับนักฆ่าได้ จะรายงานให้จักรพรรดิต้าฉู่รับรู้โดยเร็วที่สุดพ่ะย่ะค่ะ"

จากนั้นความเงียบงันก็ตกมาอยู่ที่โต๊ะอาหาร

เมื่อวางชามและตะเกียบลง ซูเจ๋อหยิบผ้าเช็ดปากที่นางกำนัลส่งให้แล้วเช็ดที่มุมปากของเขาอย่างสง่างาม เขาเหลือบมองไปที่เฮ่อโยวและเหลียนชิงโจวอย่างเย็นชา และกล่าวว่า "พวกท่านเป็นสนมในวังหลังของจักรพรรดิต้าฉู่ด้วยหรือ?"

เขาคิดว่า เมื่อคืนพลาดไปที่ไม่ได้ตรวจค้นห้องของสองคนนี้ แต่เขาก็ทำใบหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอาการใด ๆ

เฮ่อโยวและเหลียนชิงโจวส่ายหน้าพร้อมกัน "พวกเราไม่ใช่ พวกเราไม่ใช่"

ซูเจ๋อเลิกคิ้วขึ้น "แล้วพวกท่านเป็นอะไรกับพระองค์"

เฮ่อโยว "ข้าเป็นเพียงแค่ขุนนางฝ่ายพลเรือนเล็ก ๆ คนหนึ่ง"

เหลียนชิงโจว "ข้าเป็นเพียงแค่พ่อค้าตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง"