บทที่ 675 อารมณ์ของความเป็นพ่อ

เฉินเสียนยิ้มและกล่าวว่า "เขารู้สึกแปลกหน้าน่ะ องค์หญิงอย่าคิดมากเลย"

องค์หญิงจาวหยางไม่ใช่คนคิดเล็กคิดน้อยขนาดนั้น และหันมาหัวเราะอีกครั้ง แต่เมื่อนางมองไปที่เฮ่อโยวและเหลียนชิงโจว นางเห็นว่าพวกเขามีใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย และแสงในดวงตาของเขายังคงเปล่งประกายบางเบา

องค์หญิงจาวหยางไม่ได้พบเจอคนที่นางต้องการพบเจอในคณะที่ติดตามเฉินเสียนมาจากต้าฉู่

นางจึงถามอย่างตรงไปตรงมา "จักรพรรดิต้าฉู่ ท่านแม่ทัพใหญ่คนนั้นล่ะเพคะ ทำไมเขาถึงไม่ได้มาด้วย?"

เฉินเสียนยิ้มและกล่าวว่า "เขามีงานราชการที่ต้องปฏิบัติ หากองค์หญิงต้องการพบเขา ครั้งหน้าสามารถไปที่เมืองหลวงของต้าฉู่ ท่านก็สามารถเจอเขาได้แล้ว"

องค์หญิงจาวหยางเกาศีรษะอย่างลำบากใจ "หม่อมฉันก็อยาก แต่ท่านพ่อของหม่อมฉันไม่อนุญาต ในหนึ่งปีมานี้หม่อมฉันหนีออกจากจวนมาหลายครั้ง ไกลสุดก็ออกจากเมืองหลวงไปเพียงหนึ่งกิโลเมตรกว่า ๆ เท่านั้นก็ถูกจับกลับมา พอเถอะ ไม่พูดถึงเรื่องนี้แล้วเถอะเพคะ"

องค์หญิงได้ยินว่าเฉินเสียนต้องการไปเดินเล่นในเมือง ดังนั้นนางจึงขอเป็นผู้นำทางด้วยความกระตือรือร้น

คณะออกจากที่เรือนและกำลังจะเดินทางไปที่เมืองชิงไห่เพื่อชมเมือง ก่อนออกจากราชนิเวศน์ พวกเขาเห็นกงกงคนใกล้ชิดของจักรพรรดิเป่ยเซี่ยรีบเดินเข้ามาที่นี่ เมื่อเห็นเฉินเสียนและซูเซี่ยน โค้งคำนับอย่างสุภาพและกล่าวว่า "จักรพรรดิต้าฉู่ ฝ่าบาทต้องการพบองค์รัชทายาทโดยลำพังพ่ะย่ะค่ะ"

เฉินเสียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "รบกวนกงกงตอบกลับไปว่า หากมีเรื่องระหว่างสองอาณาจักรที่ต้องพูดคุยกัน องค์รัชทายาทของข้าอายุยังน้อยเกินไป ตอนนี้ยังไม่สามารถปฏิบัติภารกิจใหญ่ได้ สามารถพูดคุยกับข้าแทนได้ไหม แต่ตอนนี้ข้าไม่ว่าง รอให้ข้ากลับมาก่อนค่อยว่ากันอีกครั้ง"

พูดจบ เธอก็จูงมือซูเซี่ยน สองคนแม่ลูกหันหลังและเดินไปตามขั้นบันไดที่ทอดยาว

กงกงกล่าวด้วยความลำบากใจ "เอ่อ...จักรพรรดิต้าฉู่ ไม่ใช่เรื่องของสองอาณาจักรที่ต้องการปรึกษาหารือพ่ะย่ะค่ะ แต่เป็นเพราะฝ่าบาททรงคิดถึงหลานชายของพระองค์มาก จักรพรรดิต้าฉู่ได้โปรดพิจารณา..."

ซูเซี่ยนหยุดชะงักและหันหลังกลับไปมองกงกงด้วยสายตาที่เย็นชา และกล่าวว่า "งั้นท่านช่วยไปถามพระองค์แทนข้า ตอนนั้นที่ท่านแม่ของข้าต้องการไปพบท่านพ่อของข้า ทำไมพระองค์ถึงไม่พิจารณาอนุญาต? ทำไมพระองค์ถึงนำเรื่องที่ท่านพ่อของข้าป่วยมาเป็นข้อต่อรองให้ท่านแม่ของข้าตัดขาดและไม่มาพบเจอท่านพ่อของข้า?"

กงกงสำลัก และไม่สามารถตอบได้

ซูเซี่ยนจับมืองของเฉินเสียน และเดินลงบันไดทีละขั้น แล้วพูดเบา ๆ ว่า "ท่านกลับไปบอกพระองค์ วันนี้ข้าจะไปเดินเที่ยวในเมือง ไม่มีเวลาไปพบพระองค์"

กงกงมองดูสองคนแม่ลูกเดินจากไป และต้องถอนหายใจแล้วกลับไปกราบทูลรายงาน

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยคาดหวังให้กงกงพาซูเซี่ยนมาอยู่กับเขา แต่สุดท้ายก็มองดูกงกงกลับมาเพียงลำพัง และตรัสด้วยความผิดหวัง "คนที่บอกให้เจ้านำกลับมาด้วยล่ะ?"

กงกงกล่าว "พระองค์เสด็จออกไปในเมืองกับจักรพรรดิต้าฉู่พ่ะย่ะค่ะ"

จักรพรรดิเป่ยเซี่ยมองดูท่าทางของเขาและตรัสว่า "เจ้ามีเรื่องปิดบังข้า? หลานชายของข้าได้พูดอะไรบ้าง?"

กงกงไม่ต้องการบอกกับจักรพรรดิเป่ยเซี่ยถึงคำพูดที่ไม่น่าพอใจเหล่านั้น แต่เนื่องจากพระองค์ถามอย่างนั้น เขาจึงต้องรายงานตามความจริง

หลังจากได้ยินเรื่องนี้ จักรพรรดิเป่ยเซี่ยก็ถอนใจและตรัสว่า "เขากำลังโกรธเรื่องที่ข้าทำกับท่านแม่ของเขาในครั้งนั้น เจ้าเด็กน้อยคนนี้ เป็นคนที่สวรรค์ส่งมาเพื่อทรมานและแก้แค้นข้า"

แต่พระองค์กลับรู้สึกรักหลานคนนี้มาก

ขนบธรรมเนียมพื้นบ้านในเมืองชิงไห่นั้นเรียบง่าย ตลาดก็ค่อนข้างมีชีวิตชีวา มีผู้คนเดินไปมาตามท้องถนน ถนนที่องค์หญิงจาวหยางพาพวกเขาไปนั้นมีของที่เป็นลักษณะเฉพาะของเป่ยเซี่ยและบางสิ่งก็ไม่ค่อยพบเห็นในต้าฉู่ เหลียนชิงโจวที่เป็นพ่อค้านักธุรกิจด้วยนั้น เขาจึงไม่สามารถหลีกเลี่ยงการมองหาโอกาสทางธุรกิจได้ ดังนั้น นอกเหนือจากการจัดหาสิ่งของตามความต้องการของบนเรือแล้ว เหลียนชิงโจวยังซื้อสินค้าของเป่ยเซี่ยกลับไปเป็นจำนวนมาก

ทหารองครักษ์ที่ติดตามมาข้างหลังในชุดนอกเครื่องแบบ สุดท้ายก็ถูกนำมาใช้แรงงานเป็นคนขนของ นำสินค้าที่ซื้อขนขึ้นไปไว้บนเรือ

เฉินเสียนมองไปที่เหลียนชิงโจวที่กำลังซื้อสินค้า กระเป๋าที่ใส่เงินสดมาเต็มแน่น นอกจากนี้ เขายังพาพ่อค้าสองสามคนมาด้วยและเขายังมีเงินเหลืออยู่

เฉินเสียนกล่าว "ข้าไม่รู้มาก่อนเลยว่า เจ้ามาเป่ยเซี่ยจะนำเงินสดติดตัวมาด้วยเยอะขนาดนี้"

เหลียนชิงโจวเผยธรรมชาติความเป็นพ่อค้านักธุรกิจอย่างสมบูรณ์และพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ช่วยไม่ได้ ตั๋วเงินของต้าฉู่นำมาใช้ที่เป่ยเซี่ยไม่ได้ ข้าน้อยเลยนำติดตัวมาเยอะหน่อย เพื่อใช้ในยามจำเป็น ไม่อย่างงั้นเวลาเห็นสินค้าดี ๆ แต่กลับไม่มีเงินซื้อ แบบนั้นจะยิ่งน่าเสียดายพ่ะย่ะค่ะ"