บทที่ 76 วันแห่งความโกลาหล

เธอรู้ดีว่าเด็กคนนี้ไม่ใช่ของลูกของฉินหรูเหลียง เก็บเอาไว้ก็มีอันตราย วันข้างหน้าหากเรื่องแดงขึ้นมา จะนึกเสียใจก็สายเกินไปเสียแล้ว

ตั้งแต่ตั้งครรภ์ยันคลอดใช้เวลาราวสิบเดือน หากนางไม่ใช้โอกาสนี้สานสัมพันธ์กับฉินหรูเหลียง หลังจากสิบเดือนไปแล้ว ฉินหรูเหลียงคงจะลืมนางเสียสนิทใจแล้วมั้ง

เพราะฉะนั้นเด็กในท้องของเซียงซั่น จะเป็นภาระในภายภาคหน้าได้

ตอนนี้เซียงซั่นเป็นภรรยาคนที่สามแล้ว ดังนั้นเด็กคนนี้ก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป

เซียงซั่นแต่งเนื้อแต่งตัว ดูมีเสน่ห์เย้ายวน จากนั้นก็ไปที่ริมทะเลสาบเพื่อเจอกับหลิ่วเหมยอู่

เมื่อเทียบกันแล้ว หลิ่วเหมยอู่แล้วจืดชืดไปเลย เซียงซั่นดูเปล่งประกายแพรวพราว ทำให้หลิ่วเหมยอู่หมั่นไส้ไม่น้อย

เซียงซั่นหย่อนตัวนั่งลง พร้อมกับพูดขึ้นว่า : "ได้ยินมาว่านายหญิงรองต้องการเจอข้า"

ตอนนี้นางไม่ใช้คำพูดนายบ่าวกับหลิ่วเหมยอู่แล้ว

หลิ่วเหมยอู่สีหน้าเปลี่ยนไปทันที กัดฟันแน่นพร้อมกับพูดขึ้นว่า : "เซียงซั่น ข้าประเมินเจ้าต่ำไปสินะ นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะมีวันที่พลิกจากหน้ามือเป็นหลังมือได้"

"เรื่องนี้คงต้องยกความดีความชอบให้นายหญิงรองแล้ว"

หลิ่วเหมยอู่ไม่อยากเสียเวลาต่อปากต่อคำกับนาง จึงพูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อม : "ใบหน้าของเจ้าหายดีได้อย่างไร?!"

ไม่รอให้เซียงซั่นได้ตอบ หลิ่วเหมยอู่ก็พูดต่ออย่างรีบร้อน : "เป็นเพราะเฉินเสียนใช่หรือไม่?! เจ้าอยู่ฝ่ายเดียวกันกับนางตั้งแต่แรกแล้ว ไม่อย่างนั้นนางจะช่วยเจ้าถึงสามครั้งได้อย่างไร แล้วครั้งนี้จะช่วยเจ้าขึ้นเป็นภรรยาคนที่สามได้อย่างไร!"

หลิ่วเหมยอู่ค่อยๆ นึกทบทวนเรื่องราวที่ผ่านมา ในคืนที่ฉินหรูเหลียงอยู่กับเซียงซั่น เฉินเสียนคงไม่ได้แค่บังเอิญเดินไปเจอเข้าอย่างแน่นอน

ทุกอย่างเป็นแผนที่เฉินเสียนวางไว้ตั้งแต่แรก

เซียงซั่นเห็นสีหน้าท่าทางของหลิ่วเหมยอู่ที่เกลียดชังจนเหมือนจะบ้าคลั่งขึ้นมา เซียงซั่นจึงพูดขึ้นว่า : "ถ้าใช่แล้วจะทำไม ถึงแม้ว่าข้าจะไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ แต่ดูเหมือนท่านจะทำให้องค์หญิงไม่พึงพอใจเข้า ถึงขั้นให้ข้ามาข่มท่านเชียว"

สิ่งที่หลิ่วเหมยอู่จะนึกขึ้นได้ในตอนนี้ก็มีเพียงแมวที่ตายไปตัวนั้น

เป็นเพราะแมวตัวนั้นตัวเดียว เฉินเสียนจึงได้แก้แค้นนาง ไม่ใช่เพียงแค่พรากความรักของนางไป แต่ยังให้นางมองสิ่งที่นางกำลังสูญเสียไปทีละอย่างต่อหน้าต่อตาช้าๆ

หลิ่วเหมยอู่เงื้อมือขึ้น เอาความเกลียดชังทั้งหมดโยนไปที่เซียงซั่นเพียงผู้เดียว จากนั้นก็ตบไปเต็มแรง : "นังเนรคุณ! เสียดายที่เมื่อก่อนข้าดีกับเจ้าขนาดนั้น!"

เซียงซั่นผลักคืน พร้อมกับพูดขึ้นว่า : "ท่านดีกับข้าอย่างงั้นรึ? ท่านดีกับข้าแล้วทำไมถึงให้คนอื่นมาแทนที่ข้า ทำไมถึงบังคับให้ข้ากรีดหน้าตัวเองจนเสียโฉม?

ลืมไปแล้วหรือ ว่าข้าเคยทุ่มเทเพื่อท่านแค่ไหน มันเป็นเพราะท่านเองที่ทำผิดต่อข้าก่อน

ข้ามีวันนี้ได้ ทั้งหมดนี้ ท่านเองที่เป็นคนยัดเยียดทุกอย่างให้กับข้า ไม่รู้ว่าข้าควรจะเกลียดท่านหรือขอบคุณท่านดี"

หลิ่วเหมยอู่จิกจนเล็บหัก หัวเราะเสียงแหลมดังลั่น : "เซียงซั่น เจ้าอย่าลืมว่าเจ้าเคยใช้วิธีไหนปีนขึ้นบนเตียงของท่านแม่ทัพ ไม่กลัวว่าข้าจะแฉเรื่องนี้ออกไปหรืออย่างไร?"

เซียงซั่นยิ้มพร้อมกับพูดขึ้นว่า : "งั้นก่อนหน้านี้ท่านเองก็ทำเรื่องเลวร้ายไว้ไม่ใช่น้อยๆ หากท่านแม่ทัพรู้ว่าจิตใจของท่านโหดเหี้ยมและสกปรกแค่ไหน ท่านแม่ทัพจะรู้สึกยังไงกัน"

นี่คือสิ่งที่เฉินเสียนสอนนางไว้ ว่านางไม่จำเป็นต้องกลัวหลิ่วเหมยอู่ หลิ่วเหมยอู่ขู่นาง นางก็แค่ต้องขู่กลับ

หลิ่วเหมยอู่สีหน้าเปลี่ยนไปทันที เป็นครั้งแรกที่เซียงซั่นรู้สึกว่าตัวเองอยู่เหนือกว่า

หลิ่วเหมยอู่สั่นเทาไปทั้งตัว และกำลังจะขาดสติ นางมองหน้าเซียงซั่นตาไม่กะพริบ อยากจะฉีกนางให้ขาดเป็นชิ้นๆ และไม่อยากจะสนอะไรทั้งนั้น

จนสุดท้ายหลิ่วเหมยอู่ก็หมดความอดทนลง เดินเข้าไปลงมือทันที : "นังทาสชั้นต่ำ ไปตายซะ!"

พอบ่าวรับใช้ที่ศาลาได้สติ หลิ่วเหมยอู่ก็กำลังตีกันกับเซียงซั่นแล้ว

ยังไม่ทันจะได้เข้าไปห้าม ก็ได้ยินเสียงตะโกนดังลั่นว่ามีคนตกน้ำ

หลิ่วเหมยอู่ยืนอยู่ข้างศาลาด้วยความคลุ้มคลั่ง ดูร่างที่กำลังตะเกียกตะกายอยู่ในทะเลสาบอย่างสะใจ พร้อมกับพูดขึ้นว่า : "จมน้ำให้ตายไปซะ นังผู้หญิงสำส่อน ข้าจะคอยดู ว่าเจ้าจะไปให้ท่าท่านแม่ทัพยังไง!"

เหลียนชิงโจวบอกว่าอีกสองวันเป็นวันเกิดของเขา