บทที่ 99 เข้าวังร่วมงานฉลอง

เฉินเสียนยิ้มและพูดว่า: "สงสัยท่านแม่ทัพฉินจะส่งมันไปผิดเรือน เสื้อผ้าและเครื่องประดับใหม่นี้เตรียมไว้สำหรับเหมยอู่มิใช่หรือ?"

ฉินหรูเหลียงรู้สึกหงุดหงิด แต่เดิมตั้งจะมอบให้กับเฉินเสียน แต่ตอนนี้เฉินเสียนกลับพูดเช่นนั้น อยู่ต่อหน้าหลิ่วเหมยอู่เขาก็มิสามารถโต้แย้งได้

ฉินหรูเหลียงกล่าวเพียงว่า: "พรุ่งนี้เป็นวันฉลองพระราชสมภพของสมเด็จพระราชชนนี ท่านควรแต่งกายให้เหมาะสมและอย่าทำให้จวนแม่ทัพต้องอับอาย!"

เฉินเสียนกล่าวยิ้มๆว่า: "ใครบอกว่าพรุ่งนี้ข้าจะไปกัน?"

"ท่านเป็นถึงองค์หญิงจิ้งเสียน สมเด็จพระราชชนนีฉลองพระราชสมภพ ท่านไม่ได้ร่วมงานได้งั้นหรือ?”

"ตอนนี้ข้าท้องโต ไม่สะดวกหรอก"

ฉินหรูเหลียงพูดอย่างเคร่งขรึมว่า "สมเด็จพระราชชนนีรู้ว่าท่านกำลังมีครรภ์ และพระองค์มิทรงอนุญาตให้ท่านพักผ่อนอยู่ที่จวน ดังนั้น ไม่สะดวกอย่างไรก็ต้องไป มิเช่นนั้น องค์จักรพรรดิเองจะคิดว่าท่านเป็นคนไม่ให้เกียรติ หลังจากแต่งงานเข้าจวนแม่ทัพแล้ว แม้แต่สมเด็จพระราชชนนีก็ไม่ให้เกียรติ”

ฉินหรูเหลียงคิดเผื่อชื่อเสียงของจวนแม่ทัพทั้งนั้น แต่หลิ่วเหมยอู่กลับได้ยินเหมือนเขากำลังคิดเพื่อเฉินเสียนอย่างไรอย่างนั้น

ความรู้สึกนั้นเหมือนมีหนามงอกขึ้นในเนื้อ เจ็บปวดแต่ก็ถอนออกไม่ได้

สิ่งที่ฉินหรูเหลียงกล่าว ก็เป็นสิ่งที่เฉินเสียนรู้สึกหดหู่มากที่สุดเช่นกัน

สมเด็จพระราชชนนีเป็นมารดาที่ให้กำเนิดขององค์จักรพรรดิ พระองค์ต้องเป็นพวกเดียวกับองค์จักรพรรดิอยู่แล้ว จะมาห่วงใยร่างกายของอดีตองค์หญิงอย่างเธอได้อย่างไร

หากนางไม่ไป สมเด็จพระราชชนนีก็จะว่านาง ในฐานะคนของตระกูลหลวง วันฉลองพระราชสมภพของสมเด็จพระราชชนนีก็ไม่เข้าร่วม ถือเป็นการดูหมิ่นยิ่งนัก

ในเวลานี้ หลิ่วเหมยอู่ได้กล่าวด้วยความคาดหวังและอิจฉาว่า: “สิ่งเหล่านี้ที่ท่านแม่ทัพเตรียมไว้สำหรับองค์หญิงนั้นงดงามเสียจริง องค์หญิงไปเถิดเพคะ ท่านแม่ทัพเองก็ตั้งใจหามาให้ ไม่เหมือนกับเหมยอู่ อยากจะออกไปดูยังมิสามารถเลยเพคะ”

ฉินหรูเหลียงจับมือหลิ่วเหมยอู่อย่างรู้สึกผิด ยิ่งไม่อยากเจอหน้าเฉินเสียนเข้าไปใหญ่

นางจงใจอวดเพื่อให้เหมยอู่รู้สึกไม่สบายใจที่ได้เห็นสิ่งเหล่านี้งั้นหรือ?

เฉินเสียนเลิกคิ้วถาม: "เจ้าอยากไปงั้นหรือ?”

หลิ่วเหมยอู่ตะลึง : "องค์หญิงอย่าเข้าใจหม่อมฉันผิดไปเพคะ เหมยอู่เพียงแค่อิจฉาที่องค์หญิงที่สามารถไปร่วมงานพร้อมท่านแม่ทัพในโอกาสเช่นนั้นได้……"

ถึงแม้คืนนี้เฉินเสียนจะไม่มา หลิ่วเหมยอู่ก็จะพูดเรื่องนี้กับฉินหรูเหลียง หวังให้เขาพานางไปด้วย

เฉินเสียนพูดสบายๆว่า:“ในเมื่อเจ้าอยากจะไป เช่นนั้นเจ้าก็ไปสิ”

ฉินหรูเหลียงขมวดคิ้วและกล่าวว่า: “กลับไปสวนสระวสันตฤดูของท่านไป มาพูดเรื่องไร้สาระอะไรที่นี่”

เฉินเสียนกล่าว: “เพียงแค่ให้เหมยอู่ไปงานเลี้ยงกับท่าน มีอะไรงั้นหรือ ท่านแม่ทัพฉินเป็นคนบอกเองมิใช่หรือว่าหลังจากที่นางแต่งงานเข้ามาแล้ว ตำแหน่งของนางก็เทียบเท่ากับข้า แล้วเหตุใดครั้งนี้ถึงได้มองตำแหน่งนางต่ำไปรู้สึกว่านางไม่มีคุณสมบัตินี้งั้นหรือ?”

“เฉินเสียน ท่านอย่าเสี้ยมเขาให้ชนกันที่นี่!”

“นี่จะเป็นการเสี้ยมเขาให้ชนกันได้อย่างไร พาคนไปเพิ่มสักคนจะเป็นเช่นไรไป และนางก็เป็นอนุภรรยาสุดที่รักของท่านแม่ทัพด้วย ราชวงศ์ก็ไม่ขาดถ้วยชามของนาง อย่างมากก็แค่ถูกคนอื่นมองก็เท่านั้น

พูดจบเฉินเสียนก็ไม่อยู่ต่อ หันหลังและเดินจากไป พร้อมกับกล่าวว่า: “ตัดสินใจเช่นนี้แล้วกัน พรุ่งนี้ เหมยอู่จะไปกับเราด้วย ถ้านางไม่ไปข้าก็ไม่ไป”

ตอนนี้หลิ่วเหมยอู่ตกตะลึง

นางยังไม่ได้ร้องขอฉินหรูเหลียงเลย ก็เป็นไปตามที่นางหวังแล้วงั้นรึ?

เฉินเสียนจะใจดีขนาดช่วยนางได้อย่างไร แต่เป็นเช่นนี้ก็ดี กลับกลายเป็นบรรลุเป้าหมายของนางได้

ระหว่างทางกลับ อวี้เยี่ยนดูเศร้าใจและพูดว่า: "เหตุใดองค์หญิงถึงต้องขอให้นางหลิ่วเข้าวังพร้อมกันด้วยเจ้าคะ? นี่มันควรเป็นเกียรติที่ภรรยาเอกของท่านแม่ทัพควรจะได้รับสิเพคะ”

เฉินเสียนกล่าวอย่างเฉยเมยว่า: "การแสดงตนให้เป็นที่สนใจนั้น หากหลิ่วเหมยอู่ชอบนัก ข้าก็ยอมให้นางได้เลย

หากท่านแม่ทัพฉินพานางเข้าวังพร้อมกับเขาในคืนพรุ่งนี้ ก็จะเป็นการดึงดูดความสนใจของคนส่วนมากในงาน เช่นนี้ข้าก็สบายแล้วมิใช่หรือ