บทที่098 เหตุใดถึงได้เหมือนซูเจ๋อนัก

เฉินเสียนรู้แจ้งไปถึงจิตวิญญาณ เธอจำความรู้สึกคุ้นเคยนั้นได้อย่างกะทันหัน

เหตุใดเธอถึงได้รู้สึกว่า... ร่างนั้นเหมือนซูเจ๋อมากเช่นนี้ล่ะ?

แต่จะเป็นไปได้อย่างไร ซูเจ๋อจะปรากฏตัวอยู่ในวังได้อย่างไร

ในชั่วพริบตา ฉินหรูเหลียงก็กำลังจะดึงเธอออกจากโรงเรียนแล้ว เธอรู้สึกรำคาญเล็กน้อยและพูดว่า: “ปล่อยข้านะ ข้าเดินเองได้”

ฉินหรูเหลียงไม่ปล่อย ราวกับว่าทำให้ใครคนหนึ่งดูอย่างนั้น เขาประสานนิ้วทั้งสิบนิ้วของเฉินเสียนและกำมือเธอแน่น

องค์ชายและองค์หญิงในวัง ยังคงเรียนหนังสือต่อไป

ซูเจ๋อหันออกเล็กน้อย ดวงตาของเขาจับจ้องไปที่แผ่นหลังของเฉินเสียนนอกหน้าต่าง และฉินหรูเหลียงที่จับมือของเธอไว้แน่นไม่ปล่อย

ลมพัดเข้ามาจากนอกหน้าต่าง ทำให้ชุดของเขาพลิ้วไหว และทำให้ผิวของเขาดูขาวราวกับหยกและดวงตาของเขาก็ดูลึกล้ำ

เฉินเสียนหันไปมองและเธอคงมองเห็นเขาไม่ชัดเจนนัก มิเช่นนั้น เธอคงไม่ต้องการหันกลับไปเป็นครั้งที่สามหรอก

แต่เขากลับสามารถมองเห็นเธอหายไปในป่าต้นหวู่ถงนี้ได้ชัดเจน

หลังจากออกจากโรงเรียนไท่แล้ว เฉินเสียนก็รู้สึกไม่สนุกสนานเลยสักนิด

เมื่อใกล้ถึงเวลาเที่ยง เธอและฉินหรูเหลียงก็ออกจากอุทยานอวี้ฮัวและเดินไปยังสถานที่ที่รับมื้อเที่ยง เพื่อรับมื้อเที่ยงพร้อมกับองค์จักรพรรดิ

ผ่านไปครึ่งวันของวันนี้ จักรพรรดิมิได้ขอให้ทั้งสองอยู่ต่อ เพียงแค่ก่อนเดินทางกลับ ได้เรียกฉินหรูเหลียงไปห้องตำราหลวง เพื่อพูดคุยกันสักครู่

จักรพรรดิกล่าว: "เมื่อข้าได้พบพวกเจ้าในวันนี้ จิ้งเสียนแตกต่างไปจากอดีตจริง แต่ก็ยังเข้ากับจิ้งเสียนชื่อเรียกนี้อยู่ เรื่องที่นางสูญเสียความทรงจำนั้น ไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ ข้ายังมิได้รับการสรุปอย่างแน่นอน"

ฉินหรูเหลียงเงียบและยกมือขึ้น กล่าวว่า: "กระหม่อมคิดว่า นางสูญเสียความทรงจำจริงๆพ่ะย่ะค่ะ"

ในจวนแม่ทัพ ฉินหรูเหลียงรู้ดีว่าเฉินเสียนนั้นเป็นอย่างไร นางไม่เพียงแต่เปลี่ยนไปอย่างมาก แต่เปลี่ยนไปราวกับคนละคนอย่างนั้น หากนางยังจำอดีตได้ ไม่ว่านางจะเก็บมันไว้แค่ไหน ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะไม่แสดงอาการใดๆ

“หืม? เหตุใดเจ้าถึงคิดเช่นนั้นล่ะ?”

ฉินหรูเหลียงกล่าว: “เมื่อครู่กระหม่อมได้ไปที่โรงเรียนไท่พร้อมองค์หญิง ใต้เท้าซูก็กำลังสอนอยู่ที่โรงเรียนพอดี และองค์หญิงก็ได้ไต่ถามกระหม่อมว่าใต้เท้าเป็นใครกัน”

จักรพรรดิครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วหัวเราะพร้อมกับกล่าวว่า : “แม้แต่ซูเจ๋อนางก็จำไม่ได้ หากเป็นเช่นนี้ข้าก็เชื่อเต็มทีแล้วว่านางความจำเสื่อมจริง”

หลังจากรับมื้อเที่ยง ฉินหรูเหลียงและเฉินเสียนก็ได้เดินออกจากวังพร้อมกัน เพื่อกลับเรือน

ทันทีที่ขึ้นรถม้า ลดม่านลง และห่างจากประตูพระราชวังออกไป ในที่สุดการแสดงนี้ก็จบลงเสียที

เฉินเสียนเปลี่ยนสีหน้าเลยทันที และสะบัดมือของฉินหรูเหลียงออกด้วยความรังเกียจ จากนั้นก็เช็ดกับมุมเสื้อของตน และขยับไปด้านข้าง แล้ววาดเส้นด้วยมือของเธอแล้วพูดว่า "เส้นซานปา คนติ๊งต๊องห้ามเลยเขต"

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าติ๊งต๊องนั้นหมายความว่าอะไร แต่ฉินหรูเหลียงรู้ว่ามันไม่ใช่คำที่ดีอย่างแน่นอน

เฉินเสียนยังคงถูมือของเธอไปตลอดทาง และเธอก็รู้สึกรังเกียจเมื่อนึกถึงตอนที่ฉินหรูเหลียงได้สัมผัสมือของเธอ

ยิ่งเธอรังเกียจมากเท่าไหร่ ฉินหรูเหลียงก็ยิ่งอารมณ์เสียมากเท่านั้น กล่าวว่า: "ท่านคิดว่าข้าอยากแตะต้องท่านอย่างนั้นหรือ? ท่านเสียเปรียบคนเดียวหรืออย่างไร?”

เมื่อมาถึงหน้าเรือน อวี้เยี่ยนที่เฝ้ารออยู่ข้างประตู เห็นเธอกลับมาอย่างปลอดภัยก็รู้สึกโล่งใจ

เฉินเสียนลงจากรถม้า ก็ออกคำสั่งทันทีว่า: "เร็วเข้า อวี้เยี่ยน รีบพาข้าไปล้างมือหน่อยเร็ว"

อวี้เยี่ยนงงงวย แต่ก็ประคองเฉินเสียนเข้าไปข้างใน แล้วถามเธอว่า: " มือขององค์หญิงเป็นอะไรหรือเพคะ?"

"สัมผัสของสกปรกไปน่ะ ตอนนี้เหม็นกลิ่นสุนัขไปหมด”

อวี้เยี่ยนเข้าใจ ก็รีบไปตักน้ำสะอาดพร้อมหยิบเก้าอี้ออกมา ให้เฉินเสียนนั่งอยู่ที่เรือนและล้างมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า

อวี้เยี่ยนพูดอย่างแผ่วเบาข้างๆเธอว่า: "องค์หญิงเพคะ มือขององค์หญิงแดงไปหมดแล้วเพคะ ประเดี๋ยวมันจะลอกเอานะเพคะ"

เฉินเสียนยื่นมือออกไปที่ปลายจมูกของเธอและถามว่า: "เจ้าลองดมดูว่ายังมีกลิ่นสุนัขอยู่หรือไม่?"