บทที่168 อาเสียน เจ้ามีความรู้สึกดีต่อข้าแล้ว?

ซูเจ๋อพูด "อดทนก่อน"

ขณะที่พูด ในมือถือเข็มเงินไว้ ตามจุดฝังเข็มที่เขาใช้นิ้วสัมผัส ก็เจาะเข้าไปอย่างแม่นยำ

เฉินเสียนอู้อี้ที่ข้างหูของเขา

กระบวนการนี้ เหมือนมดนับหมื่นเข้ามาแทะเธอ ทำให้กระดูกของเธอเริ่มคัน

เฉินเสียนกัดฟันพูด "ซูเจ๋อ ท่านนี่จริงๆ ช่างมีจิตใจที่มั่นคงแน่วแน่"

"ถ้าข้าใช้ประโยชน์จากอันตรายนี้ จะไม่ถือว่าเป็นคนที่เลวทรามอย่างกับสัตว์ป่ารึ?"

"ท่านพูดกับข้า เบี่ยงเบนความสนใจของข้า"เฉินเสียนพยายามควบคุมไม่ให้ความอับอายล้นออกมาจากลำคอของเธอ

"ความสนใจ ความสนใจอะไร?"ซูเจ๋อด้านหนึ่งใช้นิ้วฝังเข็มเงินอย่างรวดเร็วไปที่จุดฝังเข็มของเธอ อีกด้านสายตาจ้องมองไปที่กระดูกหลังที่แข็งแรงและสวยงามของเธออย่างนุ่มนวล "ความสนใจของท่าน อยู่ที่ตัวข้ารึ?"

"อือ........"เฉินเสียนงอนิ้วและจับเสื้อของเขาแน่นขึ้น

"อาเสียน ท่านมีความรู้สึกดีต่อข้าแล้ว?"

เฉินเสียนกัดฟัน "นี้ไม่ใช่เรื่องที่ชัดเจนอีกรึ ข้าถูกวางยา ตอนนี้มีความต้องการทางสรีระเช่นนี้ ข้าอดใจไม่ไหวที่จะกระโจมไปกินท่านให้หมดเกลี้ยง แล้วตอนนี้ท่านมาทำอะไร!"

ซูเจ๋อได้ฝังเข็มเงินเล่มสุดท้ายเข้าไปแล้ว กระดูกก้นกบของเฉินเสียนรู้สึกชา และทั้งตัวก็เริ่มเหงื่อออก

ขณะนี้ได้อยู่ในภวังค์และฟังซูเจ๋อพูด "ท่านต้องการจะกระโจนใส่ข้าจริงๆ รึ แม้ข้าจะไม่ถือสา แต่ก็ยังต้องไตร่ตรองสักหน่อย หากพรุ่งนี้ท่านเสียใจภายหลัง ต้องการฆ่าข้าจะทำเยี่ยงใด"

เฉินเสียนทั้งทรมานทั้งโมโห "ท่านมักจะมีข้ออ้างเสมอ ข้าก็เป็นเช่นนี้แล้ว ท่านยังมีความแน่วแน่อยู่อีก หรือว่าท่านไม่ได้รู้สึกอะไรกับข้าเลย ทำไมท่านถึงชอบพูดเอาเปรียบคนอื่นอยู่เสมอ?"

"ข้าไม่ใช่นักปราชญ์ สามารถทำให้จิตใจไม่คิดฟุ้งซ่านได้"ซูเจ๋อพูดเบาๆ "ท่านรู้ใจของข้าได้อย่างไร ว่าจะไม่มีสัตว์ร้ายและไม่มีปีศาจ"

เฉินเสียนตกใจ ปลายนิ้วได้วาดภาพเส้นบนเสื้อของเขาอีกครั้ง เวลาที่หายใจเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเขา

เธอหายใจออกและรีบฟังเสียงหัวใจของใครบางคนเต้น พูดว่า "ถึงแม้รู้ว่าข้ออ้างของท่านมีมาก จนพูดไม่ได้ แต่ข้าดูแล้วอยู่ๆ ใจก็เต้นขึ้นเล็กน้อย"

การกระทำของซูเจ๋อหยุด พูดด้วยเสียงแหบแห้ง "ข้าก็มีความต้องการ ท่านแกล้งข้าเช่นนี้ มันอันตรายมาก"

เฉินเสียนเอาหน้าด้านข้างไปแนบชิดกับเสื้อของเขา เสื้อผ้าของเขาเย็นละอ่อนนิ่ม หนุนแล้วสบายมาก"

ผมบริเวณขมับเปียกชุ่มด้วยเหงื่อ ติดอยู่บนแก้มทั้งสองข้าง เมื่อได้ยินคำพูดนั้นเธอเม้มริมฝีปากอย่างเบาๆ และไม่พูดอะไรอีก

หลังจากผ่านช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดแล้ว ทั้งตัวเธอเกิดอาการเสื่อมทรุดลง แม้แต่คำพูดก็ไม่อยากพูดมาก

คลื่นความร้อนค่อยๆ ลดลงเหมือนกระแสน้ำ สติก็ค่อยๆ กลับคืนมา แต่ยังทำให้อ่อนเปลี้ย

หลังจากถูกเข็มเงินขับเหงื่อออกมา ความกระตือรือร้นตั้งแต่หัวจรดเท้าค่อยๆ หายไป และยังคงมีความหนาวเย็นอยู่บ้าง

ซูเจ๋อถอดเข็มเงินออกทีละด้ามทีละด้าม เฉินเสียนแม้แต่จะนั่งตรงๆ จากอ้อมแขนของซูเจ๋อก็ยังไม่มีแรง ซูเจ๋อโอบกอดเธอไว้ หยิบเสื้อผ้าหลวมๆ ขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้วปล่อยให้เธอพิงไหล่ตัวเองโดยไม่พูดอะไร

ซูเจ๋อพูด "ไม่เป็นไร พักผ่อนสักหน่อยก็ไม่เป็นอะไรแล้ว"

น้ำร้อนได้เติมน้ำเต็มอ่างอาบน้ำ เฉินเสียนถูกวางลงอย่างนุ่มนวล โดยมีอวี้เยี่ยนคอยปรนนิบัติรับใช้เธออย่างระมัดระวังในขณะอาบน้ำ

ถึงตอนนี้ อวี้เยี่ยนยังรู้สึกตกใจ

ซูเจ๋อยังยืนอยู่นอกฉากกั้น ยืนที่ริมหน้าต่าง และเขาไม่ได้ออกไป

แม่นมซุยได้จัดเตียงใหม่ และสิ่งของที่กระจายในห้องก็กลับคืนสู่ตำแหน่งเดิม

เจ้าน่องน้อยเหนื่อยมากผล็อยหลับไป ซูเจ๋อเข้ามาอุ้มเขาขึ้นเบาๆ ฝีมือยังไม่ค่อยชำนาญ

แม่นมซุยกระซิบว่า "คืนนี้ท่านชายร้องไห้ตลอด หากไม่ใช่เขาร้องไห้จนทำให้บ่าวตื่นขึ้นมา เกรงว่าองค์หญิงคงเอากลับมาไม่ได้แล้วเจ้าค่ะ"

ขณะที่แม่นมซุยพูดก็ได้คุกเข่าลง แล้วพูดว่า "ใต้เท้า เป็นเพราะบ่าวประมาทเกินไป ใต้เท้าโปรดลงโทษด้วยเจ้าค่ะ"

เฉินเสียนอาบน้ำเสร็จทันเวลา ออกมาจากหลังฉากกั้นแล้วกลับไปนอนบนเตียงอีกครั้ง

เธอกล่าว "เจ้าพูดถูก หากว่าเจ้ามาไม่ทัน ข้าคนเดียวอาจจะรับมือไม่ไหว ข้าจะตำหนิเจ้ากับเรื่องนี้ได้อย่างไร"