บทที่169 ข้าไม่ได้เลวถึงขนาดนั้น

เฉินเสียนไม่สนใจความหมายของคำพูดของเขามากนัก เธอเคลื่อนไหวร่างกายแล้วพูดว่า "พูดไปแล้วข้ายังต้องขอบใจท่าน ครั้งนั้นถ้าไม่ใช่ท่านฝึกฝนศิลปะการป้องกันตัว คืนนี้ข้าคงไม่มีทักษะและปฏิกิริยาที่รวดเร็วเช่นนี้"

"แล้วขอบใจกับครั้งนั้นด้วย ท่านเคยบอกจะเลี้ยงข้าวข้า ท่านต้องทำตามคำมั่นสัญญา"

ต้องมีสักวัน เธอจะสามารถเข้าใจ เดมที่เคยปฏิบัติต่อเธอไม่ได้เข้มงวดและสับปลับเช่นนั้น แค่หวังว่าเธอจะเป็นเหมือนวันนี้ เมื่อเวลาที่เขาไม่อยู่ เธอจะสามารถปกป้องตัวเองได้ดี

ถ้าเขาไม่สามารถให้การปกป้องที่โลกนี้ไม่สามารถทำลายได้ให้กับเธอ เขาได้เพียงแค่สอนเธอถึงวิธีป้องกันตัวเท่านั้น

"ได้"

"ข้าจะเลือกสถานที่เอง"ซูเจ๋อก็พูดขึ้นอีกครั้งว่า "ได้ยินเอ้อร์เหนียงพูด ที่นี่มีคนแซ่จ้าวคนหนึ่ง เหมือนว่าถูกเอ้อร์เหนียงขังไว้ในห้อง"

เฉินเสียนตกตะลึง นางรู้สึกได้ชัดว่ามีเจตนาฆ่าอย่างแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากตัวเขา

เฉินเสียนพูด "ท่านอย่ามายุ่งเลย นี้คือเรื่องของข้า ข้าเคยบอกแล้วข้าจัดการเองได้"

ซูเจ๋อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยและพูดว่า "ข้าแค่พูดถึงมัน ข้าไม่สนใจหรอก"

เฉินเสียนมองเขาอย่างสงสัย "ไม่สนใจจริงรึ? แต่ข้ากลับรู้สึกว่าลับหลังข้าท่านก็จะไปจัดการนาง?"

ซูเจ๋อพูด "ข้าไม่ได้เลวถึงขนาดนั้น"

"ข้าทำทุกอย่างเพื่อท่านไม่ได้ ทำได้แค่สอนวิธีทำสิ่งต่างๆ แต่ตอนนี้ท่านมีวิธีและความคิดเห็นของตัวเองแล้ว ข้าก็ควรจะโล่งใจ"

ซูเจ๋อหัวเราะ "ขณะเดียวกัน ข้าเองก็รู้สึกสูญเสีย ไม่แน่สักวันท่านคงไม่ต้องการข้าอีกต่อไปแล้ว"

เฉินเสียนพูด "ท่านอย่าได้เจ็บปวดขนาดนี้เลย มันทำให้ข้ารู้สึกเหมือนเป็นคนผิด"

คืนนี้ฉินหรูเหลียงออกจากสวนสระวสันตฤดูอย่างสิ้นหวัง ลมหนาวภายนอกพัดผ่านทำให้เขามีสติมากขึ้น

แต่เขาอารมณ์แปรปรวน ไม่ได้คิดมาก จึงรีบเดินก้าวยาวๆ ไปที่สวนเซียงเสวี่ย

เซียงซั่นเดิมที คิดว่าเขาจะมีที่นอนหลับอย่างสงบในคืนนี้

สาวใช้ที่กำลังให้ความสนใจกับการเคลื่อนไหวของแม่บ้านจ้าวมารายงานว่า ทันทีที่ฉินหรูเหลียงกลับมาจากข้างนอกก็ถูกแม่บ้านจ้าวนำตัวไปที่สวนสระวสันตฤดู

แสดงว่าแม่บ้านจ้าวเข้าใจแล้ว และได้ดำเนินการไปแล้ว

คืนนี้ควรจะเป็นเฉินเสียนที่ถูกทรมานอย่างที่มีชีวิตที่ตายทั้งเป็น

เซียงซั่นในใจยังไม่โล่งอกสักเท่าไหร่ เมื่อนางรู้ถึงวิธีการของเฉินเสียน

นางคิดว่านี่มันไม่ใช่เรื่องเลวร้าย แม้ว่าวิธีการจะดูน่ารังเกียจเล็กน้อย แต่ในที่สุดก็ทำให้องค์หญิงและแม่ทัพสมหวัง

แต่หวังว่าหลังจากคืนนี้แล้ว องค์หญิงและท่านแม่ทัพจะคืนดีกันอย่างสมบูรณ์ ไม่มีใครนึกถึงว่าใครจะต้องรับผิดชอบ

นี่เป็นสิ่งที่ดีสำหรับนางเช่นกัน หลิ่วเหมยอู่จะสร้างความลำบากให้กับเฉินเสียนอีกครั้ง และจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับนาง

เซียงซั่นถือว่าโชคดี ถ้าแม่บ้านจ้าวฉลาดกว่านี้ จะไม่มีใครรู้เกี่ยวกับการวางยา ทุกอย่างก็จะเรียบร้อย

แต่คาดไม่ถึงว่า ยังไม่ทันข้ามคืน ฉินหรูเหลียงก็มาที่เซียงซั่นที่นี่แล้ว

ในเวลานั้นสีหน้าของเซียงซั่นซีดขาว แล้วออกมารับที่ประตู จึงเห็นฉินหรูเหลียงเข้ามาอย่างดุร้าย ก่อนที่จะพูดอะไรสักคำ ฉินหรูเหลียงก็จับนางเข้าไปในห้องทันที

เซียงซั่นรีบอ้อนวอนขอความเมตตา "ท่านแม่ทัพปล่อยข้าน้อยเถอะเจ้าค่ะ ร่างของข้าน้อยทนไม่ไหวแล้ว......ท่านแม่ทัพควรจะอยู่ที่สวนสระวสันตฤดูไม่ใช่หรือเจ้าค่ะ แล้วทำไม......."

ฉินหรูเหลียงหายใจไม่ออกด้วยความโกรธและความปรารถนา และได้ทำลายล้างจนพอใจ

ในเช้าวันถัดมา หลังจากที่ฉินหรูเหลียงมีสติสัมปชัญญะ เมื่อนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้ ย่อมหลีกเลี่ยงที่จะรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้

เมื่อคืนเขาดื่มมากเกินไป เพราะฤทธิ์เหล้าจึงทำให้เขากล้าทำเช่นนี้

ถ้าปกติ เขาก็จะไม่บีบบังคับคนอื่น และยังคงจะไปที่สวนสระวสันตฤดูอยู่ต่อหน้าเฉินเสียน ระหว่างสิ่งนี้กับความอัปยศในตัวเองมีความแตกต่างกันอย่างไร?"

เขาเคยบอกว่า จะไม่มีวันตกหลุมรักผู้หญิงคนนั้น!