บทที่201 ต้องการให้ข้าอยู่ต่อ?

เฉินเสียนรับรู้ได้ถึงความอบอุ่นของนิ้วมือที่สัมผัสใบหูที่บอบบางของเธอ

ซูเจ๋อได้หยุดนิ้วมือ และสายตาลุ่มลึก พูด "หูแดงแล้ว"

สติของเฉินเสียนถึงได้กลับมา จ้องมองไปที่เขา และปัดมือของเขาออก

ซูเจ๋อพูดกับเธอเบาๆ "หลังจากวันนี้ ข้าอาจจะไม่ได้มาที่นี่สักพัก ท่านกับเจ้าน่องน้อยใช้ชีวิตให้สบาย ออกไปข้างนอกต้องระมัดระวัง และทางที่ดีคือไม่ต้องออกไปข้างนอก"

เฉินเสียนพูด "เรื่องพวกนี้ไม่ต้องให้ท่านมาเตือนหรอก ข้ารู้ของข้า"

ซูเจ๋อพูดต่อ "และเมื่อข้าไม่อยู่ อย่าดื่มเหล้า"

เฉินเสียนหายใจเข้าได้ครึ่งหนึ่ง มีเรื่องพวกนี้ที่ทำให้กลัวจนใจสั่น

ซูเจ๋อลุกขึ้น มุมแขนเสื้อปัดผ่านหลังมือของเฉินเสียนเบาๆ เฉินเสียนเงยหน้าขึ้นก็เห็นแผ่นหลังที่สวยงามของเขาจากภายใต้แสงของไฟตะเกียงไฟ

เฉินเสียนอ้าปากค้างโดยที่ไม่ได้พูดอะไร

แต่ซูเจ๋อจู่ๆ ก็หันหลังกลับมา เห็นท่าทีเธอลังเลไม่พูดอะไร จึงถามว่า "ต้องการให้ข้าอยู่ต่อ?"

เฉินเสียนพูดขึ้นโดยไม่คิดอะไร "ข้าแค่จะพูดว่าเชิญ ไม่ส่ง"

ซูเจ๋อหัวเราะ "คือข้าอยากถามท่าน ว่าต้องการของขวัญปีใหม่อะไร?"

เฉินเสียนตกใจเล็กน้อย

"ไม่ต้องการ? ไม่ต้องการก็ช่างเถอะ" ซูเจ๋อพูด

เฉินเสียนพูด "ก็ท่านจะให้ข้าเองแล้วทำไมจะไม่ต้องการ แค่ตอนนี้ยังคิดไม่ออก รอคิดออกแล้วค่อยบอกท่าน"

"ก็ได้"

แสงเทียนส่องเข้าใส่ดวงตาของเขา เขามองไปที่เฉินเสียนอย่างลึกซึ้งครู่หนึ่ง แล้วจึงหันหลังจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

ตื่นนอนรุ่งเช้าในวันถัดมา เมื่อไปเปิดประตูความหนาวเย็นก็ได้โชยเข้ามา สภาพภายนอกเหมือนกับได้ห่อหุ้มด้วยสีเงินที่สว่างไสวแพรวพราว

เฉินเสียนโพกผ้าให้เจ้าน่องน้อยอย่างแน่นหนา และพาเขาออกไปเล่นหิมะ

มีเสียงหัวเราะร่าเริงในสวนสระวสันตฤดู ขยายไปจนถึงในสวนดอกไม้

พวกบ่าวรับใช้ก็ต่างพากันยิ้มแย้ม

ปีที่แล้วมีประทัดที่ลานหน้าจวน และบนพื้นเต็มไปด้วยเศษกระดาษสีแดง ซึ่งแม้แต่หิมะที่ตกตลอดทั้งคืนก็ไม่สามารถปกคลุมได้

กระดาษประทัดสีแดงกระจัดกระจายท่ามกลางหิมะสีขาว และลูกพลัมสีแดงที่เหมือนจะร่วงหล่นลงมาดูสวยงามมาก

การเฉลิมฉลองปีใหม่ ผู้คนบนท้องถนนนอกเหนือจากการพูดคุยเรื่องปีใหม่และสภาพอากาศใหม่แล้ว ส่วนมากยังพูดคุยเกี่ยวกับการสู้รบระหว่างทางใต้กับเย่เหลียง

การเจรจาปรองดองของทั้งสองอาณาจักรนั้นล้มเหลว และในขณะนี้สงครามได้เริ่มต้นอย่างเป็นทางการแล้ว

กองทัพที่ส่งมาจากเมืองหลวงยังมาไม่ถึง ส่วนกองทัพที่อยู่ชายแดนยังคงสู้กับเย่เหลียง แต่เย่เหลียงก็เตรียมความพร้อมที่แฝงไว้ด้วยเจตนามิดีนี้ไว้นานแล้ว เมื่อสงครามนี้เริ่มต้น ทะเลภูเขามีแนวโน้มที่จะปัดแข้งปัดขากัน

กองทัพชายแดนพ่ายแพ้และได้รับการถอยทัพกลับ

ในปีก่อนขุนนางนับหนึ่งร้อยในราชสำนักหยุดพักผ่อนครึ่งเดือนในช่วงปีใหม่ แต่ตอนนี้อาณาจักรได้มีสงคราม จึงได้ลดวันหยุดลงเหลือเพียงเจ็ดวัน

หากเจอเรื่องเร่งด่วนและสำคัญในช่วงวันหยุด ขุนนางยังต้องเข้าวังให้ทัน แม้แต่องค์จักรพรรดิก็อยู่เฉยๆ มิได้เช่นกัน

วันแรกของปีใหม่นี้ องค์จักรพรรดินอกจากได้รับรายงานจากทางใต้อย่างต่อเนื่องแล้ว ยังได้รับข่าวที่ทำให้พระองค์ประหลาดใจอีกด้วย

ได้ฟังการรายงานของขุนนางสองคนว่า เมื่อคืนนี้ พวกเขาพบบัณฑิตซูแล้ว

ข่าวแบบนี้ไม่อาจจะปกปิดได้ ไม่นานเหล่าขุนนางทั้งหลายต่างพากันรู้ข่าวนี้ อีกทั้งสถานะของซูเจ๋อนั้นพิเศษ ทุกเรื่องข่าวลือที่ได้เผยแพร่ออกมา ต้องถูกไตร่ตรองอย่างละเอียด

ในช่วงเช้าองค์จักรพรรดิได้เรียกตัวซูเจ๋อให้เข้าพบ

ซูเจ๋อสวมชุดขุนนางสีม่วงเข้ม ผมสีดำรวบไว้ด้านหลัง และเดินมาที่ท้องพระโรง

ทันทีที่จักรพรรดิเงยพระพักตร์ขึ้น เห็นหิมะสีขาวนอกท้องพระโรง และขั้นบันไดหยกที่สวยงามไร้ที่ติ ร่างของซูเจ๋อมาแต่ไกลก็ใกล้เข้ามา และเขาถูกห้อมล้อมด้วยพื้นสีขาวบริสุทธิ์ราวกับกำลังเดินจากขอบฟ้าเข้ามาในโลกมนุษย์

ด้วยอารมณ์และรูปลักษณ์เช่นนี้ เกรงว่าอยู่ที่ต้าฉู่จะหาคนที่สองเช่นนี้ไม่ได้อีก

ซูเจ๋อมาถึงนอกท้องพระโรงถวายบังคม ที่เป็นธรรมเนียมปฏิบัติ รอการรายงานจบถึงจะเข้าไปในท้องพระโรงได้