บทที่202 รับอนุภรรยาเข้ามาแล้ว

"พูดถึงปัญหาวิธีการใช้เรือลำนี้" เหลียนชิงโจวกล่าว

เฉินเสียนพูดอย่างสบายๆ "เรือลำนี้มีหลายชั้นและหลายห้อง อย่างไรก็ตามในขณะนี้เจ้าไม่สามารถใช้มันเพื่อขนส่งสินค้าได้ สามารถนำมันมาใช้ทำเงินได้"

"ทำเงินได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?"

"สามารถเปิดโรงเตี๊ยม เปิดโรงเหล้า หรือเป็นโรงน้ำชาโรงละครก็ได้" เฉินเสียนหันหลังพิงราวบันได มองไปที่เหลียนชิงโจว

"เมื่อน้ำขึ้นในฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน ยังคงสามารถบรรทุกผู้โดยสารในแม่น้ำเพื่อชมทิวทัศน์ได้ ในวันธรรมดา ยังสามารถจอดไว้ที่ชายฝั่ง และจัดให้เป็นที่สำหรับดื่มกินเที่ยวเล่นเป็นที่พักอาศัย ยังกลัวจะทำเงินไม่ได้?"

ในเมืองหลวงที่มั่งคั่งร่ำรวยแห่งนี้ ไม่เคยขาดแคลนคนรวย ขาดเพียงแค่ความสนุกสนาน

เมื่อมีสถานที่นี้ให้เป็นที่ผ่อนคลายอารมณ์ให้คนรวยแล้ว นั้นไม่ใช่จะเป็นถ้ำทองคำ

สิ่งที่สำคัญที่สุด ผู้คนเดินทางมาจากทุกทิศทุกทางเพื่อมารวมตัวกันที่นี่ และยังสามารถรับข่าวสารจากพื้นที่ต่างๆ โดยตรง

ดวงตาของเหลียนชิงโจวสว่างขึ้นเล็กน้อยและพูดว่า "องค์หญิงคิดถึงวิธีนี้ได้อย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?"

เฉินเสียนกล่าว "วิธีนี้มีประโยชน์มากกว่าการใช้เพื่อขนส่งสินค้าใช่หรือไม่? เราไม่ต้องลงทุนค่าใช้จ่ายมากเกินไป เพียงแค่ปล่อยเช่าให้กับโรงเตี๊ยม โรงน้ำชา และร้านอาหารต่างๆ และเก็บค่าเช่าทุกเดือน"

ด้วยวิธีนี้รายรับที่ได้ของแต่ละเดือน ก็คือเงินจำนวนมาก

หลังจากตกลงเรื่องนี้กับเหลียนชิงโจวแล้ว เฉินเสียนก็เดินลงบันไดไม้ที่ยื่นออกมาจากเรือ เดินอยู่บนฝั่งไปไม่กี่ก้าว ก็หยุดเดินและมองย้อนกลับไป

เหลียนชิงโจวกำลังเฝ้าส่งนาง ด้านหลังมีท้องฟ้าและน้ำอยู่รอบตัวเขา

เฉินเสียนหรี่ตาลง ในที่สุดก็ถามขึ้น "ทำไมเขายังไม่มา?"

เหลียนชิงโจวรู้ว่าเธอกำลังถามถึงใคร เขาอยู่ในแสงสะท้อน ทำให้เฉินเสียนไม่เห็นท่าทีของเขา

เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง พลางกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า "กระหม่อมขอประทานอภัยองค์หญิง กระหม่อมไม่ได้พบกับท่านอาจารย์ซูมานานแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

เหลียนชิงโจวเปลี่ยนความสนใจของเฉินเสียนได้ทันเวลา "ถ้าท่านอาจารย์ซู ทราบว่าองค์หญิงคิดถึงเขามากเช่นนี้ เขาต้องดีใจมากอย่างแน่นอน"

เฉินเสียนกล่าวขึ้น "ข้าก็เพียงแค่ถามไปอย่างนั้น ข้าไปล่ะ"

เมื่อมองเห็นด้านหลังของเฉินเสียนเดินไปไกล เหลียนชิงโจวค่อยๆ ถอนหายใจออกมา

ในเทศกาลโคมไฟวันนี้ ในเวลากลางคืนมีโคมไฟในงานแสดงต่างๆ อย่างคึกคักมีชีวิตชีวา

เฮ่อโยวขอให้เฉินเสียนออกมา และหลังจากพบเฉินเสียนก็ไม่รอช้า ได้ดึงนางไปที่โรงเหล้า

เฮ่อโยวตื่นเต้นเรียกให้เสี่ยวเอ้อร์เอาเหล้ามา

เฉินเสียนเล่นจอกเหล้า และมองดูผู้คนที่เดินไปมาบนถนน แสงไฟก็พลุกพล่าน แต่ก็ไม่มีอารมณ์สนใจ

เธอพูดว่า "ครั้งก่อนที่ออกมาดื่มเหล้า เจ้ายังไม่เข็ดรึ? ข้าได้ยินมาว่าเจ้าถูกพ่อของเจ้าแขวนไว้แล้วค่อยเฆี่ยนตี"

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้เฮ่อโยวก็รู้สึกโมโห และพูดว่า "คราวที่แล้วโชคไม่ดี ได้เจอกับบัณฑิต ท่านก็ไม่สนใจข้าเลย ยังปล่อยให้ข้าผิวปากให้เขา! ท่านไม่เห็นหรือว่าคนผู้นั้นดูสุภาพอ่อนโยน แต่จริงๆ แล้วเป็นคนที่กินเนื้อไม่คายกระดูก!"

เฉินเสียนหัวเราะ "ข้าจะไม่ห้ามเจ้าได้อย่างไร คือข้าห้ามเจ้าไม่ได้ต่างหาก"

เฮ่อโยวตบโต๊ะหนึ่งที และกล่าวว่า "ความเกลียดชังนี้ ข้าคุณชายตกลงกับเขาแล้ว"

ถ้าเฉินเสียนจำไม่ผิด ซูเจ๋อได้พูดครั้งก่อนว่าเฮ่อโยวเป็นคนจิตใจบริสุทธิ์และสามารถคบค้าสมาคมได้

กลับมาครั้งนี้เฮ่อโยวเกลียดเขา จนกัดฟันแน่นด้วยความเกลียดชังแล้ว

เฮ่อโยวพูดว่า "ฮึ ยังคิดว่าเขาซื่อตรงและตรงไปตรงมา และเป็นสุภาพบุรุษ แต่คาดไม่ถึงว่าท้ายที่สุดเขาก็เป็นคนหน้าซื่อใจคด"

"จะเริ่มพูดจากตรงไหน?"

"ท่านคงไม่รู้แน่นอน ข้าได้ยินมาว่าในคืนวันส่งท้ายปีเก่า บัณฑิตซูได้บังคับจูบหญิงสาวที่ถนน และจากนั้นได้ยินไปถึงองค์จักรพรรดิ"

ในใจของเฉินเสียนตกตะลึง

ทำไมนางจะไม่รู้ คนอยู่ในเหตุการณ์ก็คือตัวนางเอง

"เรื่องเช่นนี้ต้องเป็นเรื่องที่อื้อฉาวแน่นอน จะเป็นไปได้อย่างไรว่าองค์จักรพรรดิจะไม่ลงโทษ แต่ได้เห็นแก่เขาที่ทำเพื่อราชสำนักมานาน ทำให้เขามีครอบครัวล่าช้า ในวันที่สองของปีใหม่ องค์จักรพรรดิตั้งใจเลือกนางสนมสองคนที่สวยงามราวกับดอกไม้ ส่งไปที่จวนของท่านบัณฑิต เขาไม่แม้แต่จะปฏิเสธ จึงรับไว้ด้วยรอยยิ้ม"

หลังจากที่เฮ่อโยวตวาดคำพูดอะไรเหล่านี้ เฉินเสียนก็ฟังไม่เข้าหู