บทที่203 ไปแสดงความยินดีกับเขา

เฉินเสียนเดินมาถึงที่ประตู ตั้งหลักได้ และหันกลับมามองเหลียนชิงโจว เลิกคิ้วแล้วพูดว่า "แท้จริงแล้วพวกเจ้าไม่ต้องโกหกข้าหรอก ซูเจ๋อเขาไม่คิดว่าข้าเป็นเพื่อนแล้วหรือ? เรื่องที่น่ายินดีเช่นนี้ กลับไม่บอกให้ข้ารู้"

เหลียนชิงโจวแสดงท่าทางกังวลและพูดว่า "องค์หญิงพูดเช่นนี้ คือมาจากหัวใจหรือไม่?"

เฉินเสียนยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า "เจ้าเคยได้ยินคำโกหกของข้าไหม อนุภรรยาที่จักรพรรดิมอบให้เขา สันนิษฐานว่าทุกอย่างเป็นสิ่งที่ดีที่สุด ซูเจ๋อไม่ใช่ชายหนุ่ม วัยของเขาก็ขนาดนี้ ถึงเวลาที่เขาจะต้องมีครอบครัวแล้ว"

รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอช่างไร้ที่ติ

แต่เหลียนชิงโจวก็ไม่เห็นรอยยิ้มในดวงตาของนาง

เหลียนชิงโจวกล่าว "บางทีกระหม่อมไม่ควรพูดมาก รอให้เรื่องทุกอย่างเรียบร้อย ท่านอาจารย์ซูจะอธิบายให้ท่านฟังทีหลัง แต่เรื่องนี้มิได้ขึ้นอยู่กับอาจารย์ตัดสินใจ คนคือองค์จักรพรรดิประทานให้ เขาไม่อาจจะปฏิเสธได้ และข้าขอให้องค์หญิงพิจารณาเรื่องนี้ด้วยพ่ะย่ะค่ะ"

เฉินเสียนกล่าวว่า "ถ้าหากข้ายังไม่รู้ พวกเจ้าก็จะปกปิดข้าไปตลอดใช่หรือไม่?"

"ท่านอาจารย์จะแก้ไขปัญหานี้ให้เร็วที่สุด"

"มีอะไรน่าแก้ไข ถึงอย่างไรก็เข้าไปอยู่ในเรือนแล้ว ซูเจ๋อเขาก็ไม่ใช่ไม่สามารถที่จะเลี้ยงผู้หญิงสองคนไม่ได้"

เฉินเสียนเดินออกไปอย่างไม่ระมัดระวัง และครึ่งหนึ่งซ่อนอยู่ในความมืด

เหลียนชิงโจวมองไม่เห็นใบหน้าของเธอ สีหน้าที่ดูเงียบๆ บนปากยังมีรอยยิ้มจางๆ พูดขึ้นว่า "เรื่องมงคลเช่นนี้ จริงๆเจ้าไม่จำเป็นต้องปิดบังข้า คิดว่าข้าจะไม่อวยพรให้เขาหรือ อย่างไรก็ตามยังมีมิตรภาพเช่นนี้อยู่แล้ว"

"เหลียนชิงโจว ใช้ประโยชน์จากคืนเทศกาลโคมไฟที่คึกคักนี้ ข้าคิดว่าจะซื้อของขวัญไปอวยพรซูเจ๋อ เจ้าไปด้วยกันไหม?"

"นี้ก็ดึกมากแล้ว รอวันหลังเถอะ"

"เจ้าไม่ไปก็ไม่เป็นไร ข้าไปคนเดียวก็ได้"

เหลียนชิงโจวไม่วางใจที่นางจะต้องไปคนเดียว ก่อนที่นางจะเดินออกจากประตู เขาก็ได้รีบตามนางออกไป

แสงไฟบนถนนยังคงสว่าง สะท้อนถนนที่ทอดยาวราวกับแสงกลางวัน

โคมไฟของเทศกาลโคมไฟยิ่งกว่าช่วงเทศกาลไหว้พระจันทร์อีกด้วย สิ่งที่ขาดไม่ได้ที่สุดบนท้องถนนก็คือโคมไฟที่ส่องแสงสว่างให้ผู้คนไม่มีที่หลบซ่อนเลย

เฉินเสียนไม่รู้ว่าจะเลือกของขวัญอะไรดี เมื่อนางเดินผ่านร้านผลไม้แห้ง นางซื้ออินทผลัมแดง ถั่วลิสง ลำไย และเมล็ดบัว แล้วนำมารวมกันหิ้วเดินไป

เฉินเสียนพูด "ของขวัญแม้จะด้อยค่าแต่มากไปด้วยน้ำใจ ก็ไม่ต่างจากสิ่งของที่มีค่าเช่นกัน"

เฉินเสียนกำลังเดินอยู่ข้างหน้า และเหลียนชิงโจวก็ตามทันเธอในสองก้าวและคว้าข้อมือของเธอไว้

เหลียนชิงโจวเป็นครั้งแรกที่เรียกชื่อของเธอ "เฉินเสียน พวกเรากลับกันเถอะ ช่างมันเถอะ"

เฉินเสียนย้อนกลับถามเหลียนชิงโจว "เจ้ากลัวแล้ว?"

เหลียนชิงโจวส่ายหน้า แล้วพูด "ข้าไม่อยากเห็นท่านต้องบังคับฝืนเช่นนี้ รอให้ท่านสงบลงหน่อยค่อยว่ากัน ดีไหม?"

เฉินเสียนหัวเราะและพูดว่า "เจ้าเห็นข้าฝืนใจตรงไหน? และเจ้าเห็นข้าไม่สงบตรงไหน? จิ้งจอกเหลียน อย่าเอาข้าไปคิดซับซ้อนให้เกินไป ข้าจะไปอวยพรก็ไม่ได้รึ?"

เหลียนชิงโจวกล่าวว่า "จริงๆน่ายินดี จะไม่ไปอวยพรได้อย่างไร และข้าคิดว่าท่านอาจารย์ตอนนี้ก็ไม่ต้องการพบท่าน"

เฉินเสียนสลัดมือของเหลียนชิงโจวออก และก้าวไปข้างหน้าอย่างดื้อรั้น "เขาจะต้องการหรือไม่ก็เป็นเรื่องของเขา เกี่ยวอะไรกับข้า"

เหลียนชิงโจวขวางเธอไม่ได้ ได้เพียงแต่ตามเธอไปที่เรือนของซูเจ๋อพักอาศัยอยู่

อย่างไรก็ตามฐานะของเฉินเสียนนั้นพิเศษ เกินที่จะไปที่ประตูทางเข้าหน้าบ้านของซูเจ๋ออย่างโจ่งแจ้งได้

โชคดีที่ถัดจากเรือนของซูเจ๋อเป็นเรือนว่างที่เหลียนชิงโจวซื้อมาแต่เนิ่นๆ และเขาลากนางเข้าไปชั่วคราว

เฉินเสียนเองก็ไม่อยากไปที่จะเรือนของซูเจ๋อทางด้านประตูใหญ่

แค่ไปแสดงความยินดีเท่านั้น และไม่จำเป็นต้องสร้างปัญหาที่ไม่จำเป็นสำหรับซูเจ๋อและตัวนางเอง

เฉินเสียนคิดว่าในเวลานี้เธอมีเหตุมีผลและสงบมาก

ในเรือนว่างมีพ่อบ้านและบ่าวรับใช้สองคนที่ดูแลเรือน

เหลียนชิงโจวพูด "ท่านจะอวยพร ก็เอาสิ่งของให้พ่อบ้าน ให้พ่อบ้านช่วยส่งมอบแทนท่านเถอะ"

เฉินเสียนเลิกคิ้วและพูดว่า "ก็ได้ ถ้าเช่นนั้นหาถาดสวยๆ ให้ข้าด้วย จัดทำให้สวยงามกว่านี้อีกหน่อย ส่งไปถึงมือของซูเจ๋อ และบอกเขาว่า ขอให้เขามีความรักใคร่กลมเกรียวกันและขอให้มีบุตรไวๆ "

พ่อบ้านเดินไปหยิบถาดมา และเฉินเสียนก็หยิบอินทผลัมและถั่วแดงลงในถาดแล้วจัดวางอย่างระมัดระวัง

เธอพูดเบาๆ ว่า "แท้จริงแล้ว ไม่มีความจำเป็นต้องไปเจอเขา"