บทที่204 ข้าไม่อยากเจอท่านอีกต่อไป

ซูเจ๋อมองดูเธอราวกับจะมองทะลุผ่านเธอไป

เฉินเสียนยังคงหัวเราะและพูดว่า "คิดว่าคงทานมาแล้ว ถ้าอย่างนั้นข้าจะไม่ขอให้ท่านมานั่งกินกับข้าแล้ว ในเวลานี้ท่านมาที่นี่ได้อย่างไร?"

หลังจากผ่านไปนาน ซูเจ๋อก็พูดว่า "ข้าได้รับของขวัญแล้ว เลยมาดูสักหน่อย"

เฉินเสียนกล่าวว่า "ข้าเพิ่งรู้เกี่ยวกับครอบครัวที่สามัคคีและงดงามของท่านวันนี้ ถ้ารู้ก่อนหน้านี้ ข้าจะเตรียมของขวัญดีๆ ไว้ให้แน่นอน วันนี้ที่ตลาดก็ไม่มีอะไรให้ซื้อ เลยต้องซื้อผลไม้แห้งเพื่อเป็นสิริมงคลเท่านั้น"

"อวยพรให้ข้ามีลูกเร็วๆ กับใครหรือ?"

เฉินเสียนพูด "ที่เรือนท่านไม่ใช่มีสองคนรึ กับใครอย่างน้อยต้องดูที่ท่านชอบ"

"ข้าจะชอบใครดีกับใคร ไม่ได้อยู่ที่พวกนาง"

เฉินเสียนลุกขึ้น ปัดมุมเสื้อผ้าของเธออย่างสบาย และพูดอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น "ถ้าอย่างนั้นท่านยังชอบใคร ก็ขอองค์จักรพรรดิประทานให้กับท่านอีกก็ได้ ถึงยังไงก็แค่เพิ่มผู้หญิงเพียงคนเดียวคงไม่เป็นไร"

"ถ้าองค์จักรพรรดิสามารถประทานให้ได้" ซูเจ๋อมองเฉินเสียนอย่างแผ่วเบา "ข้าคงจะไม่รอจนถึงวันนี้"

เฉินเสียนโค้งริมฝีปากและเยาะเย้ย "อ้อ ข้าจำได้แล้ว ท่านกำลังพูดถึงเด็กกำพร้าคนนั้นรึ นางแต่งงานแล้ว และจักรพรรดิไม่สามารถทำลายความสัมพันธ์การแต่งงานได้ แต่ข้าคิดว่า สองคนที่เข้ามาในเรือนของท่านท่าทางไม่เลว เพียงพอที่จะไว้ปลอบใจตัวเองได้"

เธอพูดพร้อมจะเดินออกไปจากห้องทานอาหาร

เพียงแค่ซูเจ๋อยืนอยู่ที่ประตูทางเข้า และไม่มีท่าทีที่จะตั้งใจหลีกทางเลย

เฉินเสียนขมวดคิ้ว พูดอย่างเย็นชา "ซูเจ๋อ ท่านขวางทางข้าแล้ว"

"จะปล่อยให้ท่านไปอย่างนี้ บางทีข้าก็อาจจะไม่สบายใจ"

"ไม่สบายใจ? พูดมาก็น่าขัน"เฉินเสียนเงยหน้าจ้องมองไปที่ดวงตาของเขา

"ท่านบอกว่าจะไม่เจอกันอีกสักพัก ข้าเชื่อท่าน แต่ท่านรับสองคนนั้นแล้วโดยไม่พูดอะไรเลย ทั้งหมดที่ข้ารู้คือท่านคงมีความสุขในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา

บอกข้าที ว่าท่านไม่สบายใจตรงไหน? ทุกคนรับรู้ ท่านปิดบังข้าเพียงคนเดียว สักพักนี้มันนานแค่ไหนล่ะ? คือจะรอจนภรรยาของท่านมีหลายคน และเต็มไปด้วยลูกหลานของท่านจึงจะบอกข้าใช่หรือไม่?

เช่นนั้นแล้ว ไม่สบายใจจริงควรจะเป็นข้าถึงจะถูก และข้าไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้ด้วยซ้ำ

ที่จริงท่านไม่จำเป็นที่จะต้องปกปิดข้า ถึงแม้ข้าจะรู้ก็จะดีใจกับท่านด้วย"

ซูเจ๋อจับข้อมือของเธอและดึงมาที่ด้านหน้า เขาพูดอย่างอดกลั้น "พวกนางสองคนเป็นเพียงแค่คนที่องค์จักรพรรดิส่งเข้ามาในเรือนของข้า จะถือว่าเป็นครอบครัวของข้าได้อย่างไร มีภรรยาหลายคน ลูกหลานเต็มบ้าน ตัวข้าเองคิดว่ารับไม่ไหว และในชีวิตนี้จะมีคู่ชีวิตเพียงคนเดียว อาเสียน ท่านพูดแบบนี้ หึงแล้วใช่หรือไม่?"

เฉินเสียนสีหน้าเย็นชา พยายามสะบัดมือออก และยังพูดด้วยรอยยิ้มว่า "ในเมื่อจักรพรรดิประทานให้ ก็เข้ามาในเรือนของท่าน กินอาหารของท่าน และนอนในบ้านของท่าน! ท่านบอกว่าข้าหึง ซูเจ๋อ วันนี้ตอนนี้ท่านอยากฟังความจริงหรือเรื่องโกหก?"

ซูเจ๋อพูดด้วยทุ้มต่ำ"ข้าอยากฟังความจริง"

เขากลัวว่าตัวเองจะทำร้ายเฉินเสียน เธอดื้อขึ้นมาก็จะไม่สนใจอะไร เกรงว่าจะทำร้ายตัวเอง ถึงยังไงเขาก็ยอมที่ปล่อยมืออยู่ดี

ข้อมือของเธอเป็นอิสระ และดันขึ้นแล้วคว้าเสื้อของซูเจ๋อ บังคับให้เขาก้มศีรษะเล็กน้อยและเข้าใกล้ใบหน้าของเธอ

ลมหายใจสัมผัสกัน แต่กลับห่างไกลกว่าค่ำคืนนั้น

เฉินเสียนจ้องเข้าไปในดวงตาของเขา และบอกเขาทีละคำ "ใช่ ข้าหึง แล้วไง"

ซูเจ๋อจ้องมองด้วยความจ้องเขม็ง

"แต่ท่านโกหกข้า ข้าเกลียดมากที่สุดที่ท่านโกหกข้า ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมาข้ากังวลอยู่เสมอว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับท่าน แต่ท่านกลับรับอนุภรรยาเข้าเรือน โชคแห่งความรักช่างมากมาย" เฉินเสียนกล่าว

"ท่านจะเชื่อหรือไม่ ข้าเกือบจะชอบท่านแล้ว และข้าคิดว่าไม่ใช่แค่ข้าคนเดียวที่ใจเต้น ข้าคิดว่าท่านอดไม่ได้ที่จะพูดความจริง แต่วันนี้ข้าถึงได้เข้าใจว่าข้าช่างไร้สาระมาก"

"บางที ถ้าท่านบอกข้าก่อนหน้านี้ ข้าก็คงผิดหวัง และข้าคงจะเข้าใจท่านอยู่บ้าง"