บทที่205 รับผู้หญิงอื่นไม่ได้

ซูเจ๋อดูเป็นปกติ และพูดว่า "เมื่อครู่ไปเรือนข้างๆ มา เพื่อไปขอบคุณนายท่านที่เรือน"

"นายท่านข้างบ้านมิทราบเป็นใครกันหรือเจ้าคะ?"นางพูดเบาๆ "ข้าน้อยอยู่ที่นี่มาหลายวันแล้ว ก็ยังไม่มีใครเคยเข้าออกจากบ้านเลย"

ซูเจ๋อเดินผ่านข้างๆ นาง "นายท่านที่อยู่ข้างบ้านเป็นพ่อค้า ปีหนึ่งจะกลับมาไม่กี่ครั้ง และครั้งนี้ก็แค่บังเอิญเจอกัน เจ้าอาจจะนำเรื่องของคืนนี้ไปกราบทูลจักรพรรดิก็ได้"

อนุภรรยาที่อยู่ด้านหลังแสดงความเคารพ "เป็นข้าน้อยที่พูดมากเกินไป"

แม้ว่านางจะอ่อนไหวและน่าสงสัย แต่นางก็ไม่ต้องการให้ซูเจ๋อเกลียด นางและอนุภรรยาอีกคนที่เข้ามาในจวนหลังนี้ด้วยกัน และถ้าซูเจ๋อเกลียดนาง เขาก็จะใกล้ชิดกับอีกฝ่ายมากขึ้น

แม้ว่าผู้หญิงสองคนนี้มีเกียรติยศ แต่ก็ยังมีความคิดที่จะชิงดีชิงเด่นกัน

ว่าถึงแก่นแท้ซูเจ๋อมีทั้งความสามารถทั้งรูปงาม สามารถเป็นอนุภรรยาของเขาและได้รับความโปรดปรานจากเขาได้ ผู้หญิงสองคนนี้จะไม่ละความพยายามอย่างแน่นอน

ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา ตามคำสั่งของจักรพรรดิ พวกนางรายงานการดำเนินชีวิตและที่อยู่ของซูเจ๋อทุกวัน

องค์จักรพรรดิกำลังโมโหที่หาข้อเสียในตัวซูเจ๋อไม่พบ และเหตุการณ์นี้ให้เขามีโอกาสที่ดี ที่จะทำให้เขาส่งคนของเขาไปจับตาดูซูเจ๋ออย่างใกล้ชิด

แต่ผลที่ได้ย่อมทำให้องค์จักรพรรดิผิดหวังเป็นอย่างมาก

เนื่องจากจดหมายที่ส่งรายงานทุกวัน แทบไม่มีความแปลกใหม่เลย

ซูเจ๋อไปวังและไปสอนหนังสือที่โรงเรียนไท่ตรงเวลาทุกวัน หลังจากออกจากวังก็กลับเรือน หลังจากกลับถึงเรือนได้ทานข้าว อ่านหนังสือ และฝึกคัดตัวอักษร ไม่มีความบันเทิง หรือกิจกรรมอื่นๆ นอกเหนือจากนี้

บุคคลนี้เป็นเพียงการยึดติดกับความเข้มงวด

ต่อมาจักรพรรดิไม่ใส่ใจที่จะดูการดำเนินชีวิตของเขาเหมือนเดิมทุกวัน จึงทำให้อนุภรรยาเปลี่ยนจากหนึ่งวันรายงานเป็นหลายวันรายงานหนึ่งครั้ง และต่อมาก็เปลี่ยนเป็นหากมีเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดค่อยรายงาน

แต่เป็นเวลานานแล้ว ที่อนุภรรยาทั้งสองไม่ได้สังเกตเห็นสิ่งที่เกินความคาดหมาย ยิ่งไปกว่านั้นไม่เห็นว่าเขาจะได้ไปพบใคร

เมื่อออกจากเรือนมาก็ค่ำมากแล้ว

ในเทศกาลโคมไฟ จะเหลือเพียงแสงที่โคลงเคลงเบาบางเท่านั้น

เฉินเสียนเดินอย่างโดดเดี่ยวบนถนนอันยาวไกล และก้มศีรษะเล็กน้อยโดยไม่พูดอะไรสักคำ

เหลียนชิงโจวเดินตามนางไม่ไกลมากนัก

ทันใดนั้นนางก็พูดโดยไม่มีความเศร้าโศกหรือความสุข "เจ้าจะตามข้าทำไม?"

"ท่านอาจารย์ให้ข้าส่งท่านกลับไป"

ในอดีต ซูเจ๋อกังวลเวลาที่นางกลับไปเพียงคนเดียว และมักจะตามนางไปไม่ไกล จนกระทั่งเฝ้าดูนางเข้าไปในประตูใหญ่ของจวนแม่ทัพด้วยตาของเขาเอง

เหลียนชิงโจวกล่าวว่า "เฉินเสียน อาจารย์มีหลายสิ่งที่ข้าไม่สามารถบอกท่านได้ และมีหลายอย่างที่ทำให้ท่านไม่ได้ แต่เขาต้องทำเช่นนี้เพื่อท่านเอง"

"เพื่อข้า? ใครอยากจะได้" ด้านหลังของเฉินเสียนหยุดชั่วคราว "ต่อแต่นี้ไปเมื่ออยู่ต่อหน้าข้า อย่าพูดถึงเขาอีก ข้าไม่ชอบ"

เหลียนชิงโจวพูดขึ้นทันที "เทียบที่เขาปิดบังท่าน ท่านไม่สามารถยอมรับได้ว่ามีผู้หญิงคนอื่นอยู่รอบตัวเขามากกว่า"

เฉินเสียนไม่สนใจ

"เพราะท่านรับไม่ได้ ถึงได้มีปฏิกิริยารุนแรงเช่นนี้ ดังนั้นจึงโกรธมากขนาดนี้" เหลียนชิงโจวกล่าวอย่างชัดเจน "ท่านใส่ใจเขามากกว่าที่ตัวท่านคิด"

เฉินเสียนหยุดเท้าและหันมามองเขา ท่าทางของเธอช่างเย็นชา

เหลียนชิงโจวพูด "ข้าไม่มีความหมายอื่นใด เพียงแค่ต้องการให้ท่านใจเย็นลงสักนิด"

"ข้าจะพูดอีกที ตอนนี้ข้าใจเย็นมาก ถ้าเจ้ายังพูดถึงเขาอีก อย่าโทษข้าไม่ไว้หน้าเจ้า"

"ได้ๆ ทำเหมือนข้าไม่ได้พูด"

หลังจากกลับมาถึงจวนแม่ทัพ เฉินเสียนล้มหัวลงก็หลับสนิท สองวันแล้วที่นางไม่ได้พูดคุย

รอให้นางนอนจนหิวถึงได้ลุกขึ้น และใช้ชีวิตที่น่าเบื่อต่อไป

สองวันมานี่ได้ทำให้อวี้เยี่ยนกับแม่นมซุยตกใจมาก

อวี้เยี่ยนร้องไห้สะอึกสะอื้นพูดขึ้น "องค์หญิง เกิดอะไรขึ้นเพคะ ตั้งแต่ไปดื่มกับคุณชายรองของตระกูลเฮ่อกลับมา ท่านก็แปลกไป"

เฉินเสียนวางกระดาษวาดรูปบนโต๊ะ บีบหน้ากลมๆ ของอวี้เยี่ยน แล้วพูดว่า "ใครยังไม่มีช่วงเวลาที่อารมณ์ไม่ดีล่ะ แต่ข้าองค์หญิงไม่ได้คิดอะไรมาก ชีวิตต้องดำเนินต่อไป ลูกชายข้าก็ยังต้องเลี้ยงต่อไป ไม่เช่นนั้นวันต่อไปคงไม่มีอะไรจะกิน"