บทที่236 บุกน้ำลุยไฟไปพร้อมกับนาง

ชิงซิ่งถามอย่างแผ่วเบา "ที่ท่านว่า หลังจากกลับมาที่เมืองหลวง จะขอองค์จักรพรรดิให้ข้ามาอยู่กับท่าน จริงหรือไม่?"

เฮ่อโยวพยักหน้า ร้องไห้พูด "เรื่องจริง......เป็นเรื่องจริง.......ชิงซิ่ง เจ้าอย่าล้อข้า คราวหน้าข้าจะพัดไล่ยุงให้เจ้า แล้วข้าจะย่างอะไรให้เจ้ากินด้วย......."

มือของชิงซิ่งที่ถือเสื้อของเฮ่อโยวค่อยๆ ลื่นลง และนางโค้งริมฝีปากขึ้นและยิ้มอย่างแผ่วเบา "งั้นก็เยี่ยมมาก......"

"ชิงซิ่ง!"

บนภูเขาเงียบเกิน ถึงทำให้ช่วงกลางคืนดูเศร้ารันทดเกินไป

เฮ่อโยวนั่งบนขอบเนินยาว และกอดชิงซิ่งร้องไห้ออกมาอย่างแรง

เขาเองคงคิดไม่ถึงว่า ทั้งที่นางเป็นแค่นางกำนัลเล็กๆ เท่านั้น ตัวเองก็คุ้นชินที่เคยเรียกใช้นาง แต่นางกำนัลตัวเล็กๆ คนนี้กลับทำให้เขาเศร้าใจมาก

เฮ่อโยวเช็ดเลือดจากมุมปากของชิงซิ่ง มองลงมาที่นางแล้วพูดว่า "ถ้ารู้ว่ามันจะเป็นเช่นนี้ ข้าคุณชายน้อยก็จะไม่รังแกเจ้าตั้งแต่แรกหรอก........"

เฉินเสียนวางศีรษะลงบนหน้าอกของซูเจ๋อ และสีหน้าเซื่องซึมหายใจเข้าเล็กน้อย

นางไม่อยากเห็นเฮ่อโยวต้องเศร้าเช่นนี้

ซูเจ๋อกระซิบเบาๆ "ไม่เหมาะที่จะอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน"

เฉินเสียนถาม "บาดแผลของท่านเป็นเช่นไรแล้ว?"

"ไม่รุนแรง ทั้งหมดเป็นแผลเล็ก"

เฉินเสียนยืดตัวขึ้น มองขึ้นไปที่ซูเจ๋อ และเห็นว่าใบหน้าสีแสงนาลจันทร์ของเขาก็ซีดขาวเล็กน้อย โดยรู้ว่าเขาไม่มีเรี่ยวแรงของความแข็งแกร่งเหลืออยู่ มีเพียงแค่พยายามสนับสนุน

เฉินเสียนรู้สึกลำบากใจ และพูดด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำว่า "งั้นรอข้าสักพัก ข้าจะไปเกลี้ยกล่อมเขา"

ซูเจ๋อพักหน้า "ได้"

เฉินเสียนสงบสติอารมณ์ให้มากที่สุด เดินไปถึงด้านหลังของเฮ่อโยว และตบไหล่ของเขาเบาๆ

เฮ่อโยวไม่ตอบสนอง เธอจึงพูดว่า "เฮ่อโยว เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว เราออกจากที่นี่ก่อนจะคุยกันดีหรือไม่?"

เฮ่อโยวเงยหน้าขึ้นมองอย่างว่างเปล่า มองดูค่ำคืนอันมืดมิดและเต็มไปด้วยสีสันในระยะไกล และถามว่า "เฉินเสียน ก่อนหน้านั้นข้ามันเลวมากใช่หรือไม่?"

เฉินเสียนพูดว่า "ถ้าเจ้าเลว ชิงซิ่งจะเสียสละช่วยเจ้าเช่นนี้ได้อย่างไร"

"แต่ข้ากลับรู้สึกว่านางคิดว่าข้าเลวมาก"

เวลานี้ มีหินทรายไถลลงมาตามเนินยาวอย่างต่อเนื่อง

เฉินเสียนขยับคิ้ว แล้วพูดว่า "เฮ่อโยว ต้องไปแล้ว"

"ข้าไม่ไป"เฮ่อโยวพูด "ข้าไม่อยากจะเชื่อ ทั้งที่ทุกเรื่องยังดีๆ อยู่เลย ทำไมแค่พริบตาเดียวถึงเป็นเช่นนี้ได้.......ข้าไม่ไป ไม่แน่หลังจากรอให้ถึงฟ้าสาง ทุกอย่างอาจเป็นเพียงแค่ความฝัน"

"ไม่อาจจะรอให้ฟ้าสางได้" เฉินเสียนพูดเบาๆ "เจ้ารีบลุกขึ้น พวกเราออกไปจากที่นี่"

ขอบของหินทรายดูเหมือนจะผุกร่อนมาเป็นเวลานาน และได้หลุดออกอย่างต่อเนื่อง และขอบเนินก็เริ่มคลายออกเรื่อยๆ

คิดได้ว่าเมื่อครู่ที่นี่มีการต่อสู้ที่รุนแรงมาก และตอนนี้มีแนวโน้มว่าดินจะถล่ม

เฉินเสียนเห็นท่าไม่ดี ได้รีบลากเฮ่อโยวออกมา และพูดว่า "เจ้ารีบลุกขึ้นมา ถ้ายังไม่ลุกขึ้นมาอาจจะตกลงไปได้!"

เฮ่อโยวยังไม่มีท่าทีที่ตอบสนองใดๆ

เฉินเสียนพูดอย่างกังวล "เฮ่อโยว เจ้าปลุกเร้าให้ใจเจ้าหน่อย! ชิงซิ่งตายแล้ว เพราะนางเพื่อช่วยชีวิตเจ้า หรือว่าเจ้าต้องการที่จะให้นางช่วยชีวิตเจ้าเปล่าประโยชน์?"

เฮ่อโยวถึงได้สติกลับมา

เฉินเสียนพูดกระตุ้นเขาอีกครั้ง "รีบลุกขึ้น มันจะไถลลงแล้ว! เจ้าก็คงไม่ต้องการให้ชิงซิ่งถูกฝังอยู่ใต้เนินยาวนี้ พื้นดินที่นี่ได้ร่วนแล้ว ในไม่ช้าหมาป่าภูเขาก็จะพบและกัดกินไป แม้แต่กระดูกก็จะไม่หลงเหลือไว้!"

เฮ่อโยวไม่คิดนาน

เขาได้ขยับตัว และลุกขึ้นออกไปจากขอบเนินยาวนี้ แล้วออกไปอยู่บนพื้นที่ที่ปลอดภัย

ทันทีที่เขาเพิ่งจะอุ้มชิงซิ่งลึกขึ้น ก่อนที่เขาจะขยับเท้า ทันใดนั้นดินที่อยู่ใต้ฝ่าเท้าของเขาก็คลายและหลุดลงไปทั้งแผ่น

เฮ่อโยวก็ควบคุมไม่ได้ จึงล้มไปด้านนอก

"เฮ่อโยว!" เฉินเสียนเอื้อมมือไปดึงเขา เพราะไม่อยากให้เท้าใช้แรงเกินไป จะทำให้พื้นที่ที่นางเหยียบย่ำได้พังทลายลงเช่นกัน

เฮ่อโยวพยายามผลักเฉินเสียนขึ้น แต่ก็สายเกินไป