บทที่237 ข้าต้องการให้ท่านตายช้ากว่าข้า

ไม่รู้ว่ารับรู้ถึงความเจ็บปวด หรือจะเป็นรับรู้ถึงความวิตกกังวลของเฉินเสียน

หลังจากนั้นไม่นาน ซูเจ๋อก็ขมวดคิ้วและลืมตาขึ้นอย่างเงียบๆ

ในดวงตาของเขามีท้องฟ้า ที่มืดดำราวจะจับเธอเข้าไปขังไว้อย่างไรอย่างนั้น

ซูเจ๋อมองดูเธออย่างตื่นตระหนกตกใจ จากนั้นยื่นมือออกมาเช็ดน้ำตาที่เบ้าตาของเฉินเสียนอย่างอ่อนโยน

ปลายนิ้วเย็นยะเยือก

ซูเจ๋อถอนหายใจยาว และยิ้มอย่างสบายใจให้กับเธอ แม้ว่าสภาพจะดูไม่ค่อยดี แต่เป็นรอยยิ้มก็น่าหลงใหล

เขาพูดว่า "อย่าร้อง ข้าไม่เป็นไร"

เฉินเสียนขยี้ตาเหมือนกับทรายเข้าตาและยิ่งมีความคันขึ้นเล็กน้อย ที่เบ้าตาที่เปียกชื้นได้จ้องมองไปที่เขา "ท่านไม่เป็นไรแล้วทำไมไม่ลืมตา? ท่านไม่เป็นไรแล้วทำไมไม่ขานตอบข้ามาล่ะ?"

ซูเจ๋อยิ้มอย่างจริงใจและพูดว่า "ข้าขอโทษ ข้าทำให้ท่านเป็นห่วงแล้ว แต่เห็นท่านเป็นห่วงเช่นนี้ มีประโยชน์กับข้ามาก"

"ท่านจงใจแกล้งข้ารึ?"

ซูเจ๋อมองไปรอบๆ และพูดว่า "อาเสียน ท่านกัดข้าเจ็บนิดหน่อย"

เฉินเสียนเมื่อครู่มีความกังวลแค่ไหน แต่ตอนนี้ก็โมโหมากเท่านั้น

ทั้งที่เธอหวาดกลัวเช่นนั้น ซูเจ๋อกลับจงใจที่ทำให้เธอตกใจ เขาจงใจทำให้การหายใจบางเบา เพื่อรอดูเธอทำเรื่องตลก

เฉินเสียนลุกขึ้นไม่อยากจะสนใจเขา ยังไม่ถึงไหนซูเจ๋อก็ยื่นมือออกไปดึงเธอกลับมา แล้วกดเธอไว้ในอ้อมกอด

ความโกรธของเฉินเสียนยากที่จะบรรเทาลง กำลังจะดิ้นออก เสียงนุ่มๆ ของเขาได้ดังมาจากเหนือศีรษะ "อย่าขยับ ข้าได้รับบาดเจ็บ เจ็บมาก"

เฉินเสียนด่าด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ "ได้รับบาดเจ็บแล้วยังจะเล่นอยู่ได้ มีท่านที่ได้รับการทารุณเช่นนี้หรือ?"

ซูเจ๋อจับเส้นผมของเธอ นิ้วเรียวเสียบสลับกับเส้นผมของเธอ และพูดว่า "ใช่ ข้าก็ได้รับการทารุณ เมื่อครู่ ท่านกลัวที่จะสูญเสียข้าไปหรือไม่?"

เฉินเสียนปากแข็งไม่ยอมรับ "ไม่เลยแม้แต่นิดเดียว"

ซูเจ๋อหัวเราะ "ใช่รึ ข้ากลับกลัว ถึงแม้เท้าข้างหนึ่งของข้าจะเหยียบเข้าไปที่ยมโลกแล้ว ข้าก็จะพยายามดึงกลับมาให้ได้"

เฉินเสียนยื่นมือออกไปกอดเขา

ซูเจ๋อที่เป็นแบบนี้ จะบอกเธอไม่กลัวที่จะสูญเสียไปได้เช่นไร

ก็เมื่อครู่นี้ เธอหวาดกลัวมาก

ซูเจ๋อนอนราบ มองขึ้นไปบนดวงจันทร์ที่อยู่เหนือศีรษะ แล้วพูดเบาๆ ว่า "แต่สุดท้ายผู้คนก็จะต้องตาย หากข้าตายก่อน อาเสียน ท่านจะเสียใจไหม?"

เฉินเสียนรู้สึกเศร้าขึ้นมาทันที และถามว่า "ถ้าเช่นนั้นท่านจะยอมให้ข้าเสียใจ?"

ซูเจ๋อยิ้มแล้วพูดว่า "ทั้งที่ข้ากำลังหลอกถามท่าน แต่ท่านกลับมาหลอกถามข้าคืน"

เฉินเสียนพูดขึ้นอย่างแข็งกร้าว "ใครบอกท่านจะตายเร็ว ข้าต้องการให้ท่านตายช้ากว่าข้า"

เฮ่อโยวลุกขึ้นจากพื้นดินที่เต็มไปด้วยดินกรวดและฝุ่นผงในลักษณะที่เวียนศีรษะ ในเวลาแรกปัดฝุ่นออก จากนั้นกอดชิงซิ่งขึ้นมาดู

นางยังคงไม่ลืมตา

การได้หล่นร่วงลงมาได้ปลุกเฮ่อโยวขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว เขาได้รู้ว่าทุกอย่างนี้ไม่ใช่ความฝัน

เมื่อถึงฟ้าสาง ชิงซิ่งก็ไม่ลืมตาขึ้นอีกเลย

เพราะว่านางได้ตายไปแล้วจริงๆ

จากนั้นเฮ่อโยวได้แบกชิงซิ่งขึ้นแล้วเดินอ้อมตีนเขาไปข้างหน้าพร้อมกับเฉินเสียนและซูเจ๋อ

ระหว่างทางมีแต่ความเงียบ

พวกเขาหาแหล่งน้ำจนพบ และได้จุดไฟพื้นที่ว่างตรงข้างลำธาร

เปลวไฟสลัวส่องประกายสะท้อนภาพเงาของคนทั้งสามคน

เฮ่อโยวอยู่ด้านข้าง วางชิงซิ่งบนพื้นหญ้าเบาๆ และตักน้ำขึ้นมาเพื่อเช็ดใบหน้าที่เปื้อนเลือดของนางให้สะอาด

เฉินเสียนไม่สามารถปลอบเขาได้ เพราะอาการบาดเจ็บของซูเจ๋อ ก็จำเป็นที่จะต้องได้รับการจัดการโดยเร็วที่สุด

เฉินเสียนเห็นเสื้อผ้าของซูเจ๋อเสียหายมาก แม้ว่าเสื้อผ้าสีดำจะไม่มีคราบเลือด แต่สีแดงสดก็ทำให้เปียกโชกเต็มเสื้อผ้าสีขาว

เธอล้างแผลง่ายๆ โดยใช้น้ำล้างออก ยืนขึ้นและพูดว่า "ท่านรอก่อนนะ ข้าจะหาสมุนไพร"

ซูเจ๋อถาม "ต้องให้ข้าไปกับท่านไหม ข้ากลัวว่าท่านจะหาผิด"