บทที่238 รู้สึกดีที่ถูกคนดูแล

ซูเจ๋อดูเหมือนจะกึ่งหับกึ่งตื่น ทันใดนั้น มีน้ำเสียงเหนื่อยๆ อยู่ในเสียงของเขา และพูดว่า "อาเสียน ไม่ต้องกังวล ข้าจะไม่ปล่อยให้ตัวเองนอนหลับใหลจนตายไป ท่านก็ควรพักผ่อนบ้าง"

เฉินเสียนพูดว่า "ข้าจะเฝ้าท่าน ท่านนอนให้สบายเถอะ แต่เมื่อข้าเรียกท่านต้องตอบกลับข้านะ"

มุมปากของซูเจ๋อยกขึ้นด้วยอารมณ์ที่มีความสุข "ข้ารู้ว่าท่านเฝ้าข้า ข้าก็ไม่มีอารมณ์นอน หรือไม่ ท่านไปดูเฮ่อโยวสักหน่อย"

เฉินเสียนคิด แล้วพูดว่า "แบบนี้ก็ดี"

เธอหันกลับไปมองพื้นที่ว่างด้านนั้น เฮ่อโยวนั่งอยู่ที่นั่นคนเดียว และกอดชิงซิ่งอย่างดื้อรั้น

เขาทำความสะอาดให้ชิงซิ่งจนสะอาดสะอ้าน แต่คราบเลือดบนเสื้อผ้าไม่สามารถเช็ดออกได้

เฮ่อโยวยอมรับว่าการตายนี้ ชิงซิ่งขวางมีดเพื่อช่วยเขาถึงได้ตาย เขาเกรงว่า ชีวิตนี้จะไม่มีวันลืมได้

หลังจากที่เฉินเสียนลุกขึ้นและเดินไปหาเฮ่อโยว ซูเจ๋อก็ค่อยๆ ลืมตาขึ้นอย่างสงบ

เขายกมือขึ้นแตะด้านหลังศีรษะ และผมของเขาก็เหนียวเล็กน้อย

เขามองที่ปลายนิ้วของเขา สีหน้าของเขาเป็นเช่นเคย เขาทายาที่หลงเหลืออยู่ และหลับตาลงอย่างราบเรียบ

จากมุมของเฉินเสียนมองย้อนกลับไป ซูเจ๋อถูกหินขวางกั้นอยู่เล็กน้อย ดังนั้นเธอจึงมองไม่เห็นการเคลื่อนไหวของเขา

เฉินเสียนนั่งลงข้างๆ เฮ่อโยวอย่างเงียบๆ

เฮ่อโยวหน้าตามอมแมมเต็มไปด้วยฝุ่น และเธอไม่พูดอะไรเพียงแค่ไปนั่งเป็นเพื่อนเขา

ยังคงเป็นเฮ่อโยวที่เอ่ยปากพูดขึ้นว่า "เป็นข้าทำให้นางต้องตาย"

เฉินเสียนพูด "นี้ไม่ใช่เรื่องที่ต้องโทษตัวเจ้า"

ถ้าไม่ใช่ชิงซิ่ง ร่างที่นอนอยู่คงเป็นเฮ่อโยว นางจะยังพูดอะไรได้บ้าง?

เฮ่อโยวพูดขึ้น "คือข้าไม่ฟังนาง และไม่ได้ไปซ่อนตัวให้ไกลๆ ทั้งที่รู้ว่ามีอันตราย ยังดึงนางไปเกี่ยวข้องกับข้า"

เฉินเสียนไม่พูดอะไร เพียงแค่ตบไปที่ไหล่เขาเบาๆ

"ข้าไม่ควรจะพานางมาด้วย ข้าควรให้นางไปหลบให้ไกลๆ"

เฉินเสียนพูด "นางเสียสละตัวเองเพื่อช่วยเจ้า เจ้าไม่อาจจะยอมแพ้ได้ เจ้าต้องมีชีวิตที่ดีนางจึงได้นอนตายตาหลับ"

เฮ่อโยวกัดฟัน ขยี้ตาด้วยหมัด และพูดด้วยความเกลียดชัง "ต้องเป็นเฮ่อฟั่งแน่นอน มีเพียงเขาเท่านั้นที่อยากให้ข้าตาย! ชิงซิ่ง ข้าจะล้างแค้นให้เจ้าเอง!"

เมื่อใกล้จะรุ่งสาง เฉินเสียนช่วยเฮ่อโยวขุดหลุมกว้างข้างลำธาร และวางร่างชิงซิ่งลงในดินเพื่อให้นางไปอย่างสงบ

เขาคุกเข่าอยู่ข้างๆ ส่งชิงซิ่งลงไปด้วยมือตัวเอง ถือดินค่อยๆ ปกคลุมร่างกายของนาง จนสุดท้ายก็ไม่เห็นอีกเลย

พระอาทิตย์ยามเช้าค่อยๆ ขึ้น

แสงสว่างส่องทะลุเชิงเขาลงมา และแสงสว่างได้สว่างจนถึงมุมหนึ่งของหลุมศพนี้

ซูเจ๋อลืมตาขึ้นมา ใบหน้าด้านข้างของเขาเต็มไปด้วยแสงจ้า และรัศมีถูกย้อนเข้าไปในรูม่านตาของเขาอย่างไร้ที่ติ

ทั้งสามคนออกจากออกจากลำธารสายเล็กๆ ซูเจ๋อต้องการกลับเข้าไปในป่าเมื่อคืนก่อน ก่อนที่เขาจะเก็บเจ้าพวกนั้น เขาได้เอาม้าสามตัว และเอาของที่จำเป็นบางอย่างในรถม้าจากไปด้วย

เฉินเสียนไม่รู้วิธีขี่ม้าในความทรงจำเลย แต่เมื่อได้ขี่ม้า เธอกลับรู้สึกสบายใจ

ทั้งสามคนไม่รอช้า และยังคงเดินหน้าต่อไป

เฮ่อโยวถามอย่างอารมณ์เสียว่า "ทหารอารักขาในป่าควรทำอย่างไร ยังไงก็ตาม พวกเขาเดินมาจนสุดทางแล้ว ก็ไม่สามารถปล่อยให้เป็นซากศพที่เปิดเผยอยู่ในป่าได้

ซูเจ๋อพูดว่า "รอกลับไปถึงเมืองก่อน ไปรายงานต่อขุนนาง และให้คนของขุนนางจัดการ"

ก่อนมืดในตอนบ่าย ทั้งสามคนมาถึงเมือง

ตอนนี้สถานการณ์พิเศษ พวกเขาเดินทางผ่านมาถึงที่พักขุนนางก็ไม่เข้าไป แต่เลือกพักในโรงเตี๊ยมในเมือง

ที่พักขุนนางถูกตั้งขึ้นตามทางในราชสำนัก และการเดินทางของพวกเขาก็ไม่สามารถเก็บไว้เป็นความลับได้ หากเจอนักฆ่ากลุ่มต่อไป จะไม่สามารถจัดการกับมันได้อย่างแน่นอน

พวกเขาพักอยู่ในโรงเตี๊ยมไม่กี่วัน และเมื่อพวกเขาหายจากอาการบาดเจ็บ จึงรีบเร่งม้าไปที่ชายแดนโดยเร็ว

ตอนนี้เหลือเวลาเดินทางเพียงสามถึงห้าวันเท่านั้น

ณ ช่วงเวลานั้น เฮ่อโยวไปซื้ออาหารแห้งเพื่อใช้ในการเดินทางต่อไป และเฉินเสียนไปที่ร้านยาเพื่อซื้อยาให้ซูเจ๋อ

เฉินเสียนได้เตรียมยาสำหรับใช้ภายนอกและภายในอย่างพิถีพิถัน