บทที่239 เหนื่อยเกินกว่าจะหุบขาลงได้

แม้ว่าเฉินเสียนจะไม่ได้เป็นภรรยาของแม่ทัพก็ตาม เฮ่อโยวคิดว่า เธอก็ไม่สามารถอยู่กับท่านบัณฑิตได้เช่นกัน

ไม่ต้องพูดถึงว่าในอดีตมีความเป็นไปได้น้อย และในอนาคตคงจะเป็นไปไม่ได้

เฮ่อโยวแค่คิดว่าสิ่งเหล่านี้ไม่มีอยู่จริง และเขาไม่เคยรู้เลยว่าพวกเขาปิดซ่อนอะไรอยู่

เมื่อเฉินเสียนเข้ามาในห้องได้พูดกับเฮ่อโยวอีกครั้งว่า "เฮ่อโยว ช่วยเก็บเป็นความลับให้ข้าได้ไหม?"

"อะไร?"

"ซูเจ๋อ ปล่อยให้เขาเก็บความประทับใจที่เคยมีของเมื่อวาน จงลืมสิ่งที่เจ้าเห็นทุกสิ่งทุกอย่างในคืนนั้นซะ"

"แท้จริงแล้วท่านก็รู้ว่าเขาปิดซ่อนอยู่ลึกๆ" เฮ่อโยวพูดว่า "เราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ข้าไม่อยากทำให้ท่านผิดหวัง และไม่อยากให้ท่านมีปัญหา ข้าจะลืมมัน"

เฉินเสียนโค้งริมฝีปากและยิ้ม แล้วพูดว่า "เชื่อข้าเถอะ ให้เจ้าลืมมันก็เพราะไม่อยากให้เจ้ามีปัญหา"

เฮ่อโยวดูเหมือนเข้าใจแต่ไม่เข้าใจ

สองสามวันถัดมา บาดแผลของซูเจ๋อดีขึ้นมาก ทั้งสามคนรักษาจิตใจให้ดีอีกครั้ง แล้วได้ต่อม้าเดินทางไปทางใต้

ในระหว่างการเดินทางสามถึงห้าวัน หนึ่งวันม้าเร็วสามารถผ่านเมืองต่างๆ ได้มากกว่าสองเมือง จึงได้เปลี่ยนม้าในเมืองแล้วค่อยเดินทางต่อ

เฉินเสียนใช้เวลาเกือบทั้งวันบนหลังม้า

ในช่วงกลางวันแดดจัด เธอสวมหมวกคลุมด้วยผ้า และอยู่บนหลังม้าก็โยกจนเวียนศีรษะ เมื่อท้องฟ้าได้มืดลงแต่ยังไม่ถึงเมืองถัดไป จึงต้องได้พักอยู่ข้างนอก

สามชีวิตกับกองไฟขนาดเล็กหนึ่งกอง และการกระทำที่ไม่ใหญ่นัก

เพียงแค่ตอนที่เฉินเสียนลงจากหลังม้า เธอรู้สึกว่าขาของตัวเองแน่นมากจนเกือบจะไม่มีความรู้สึกอะไรเลย

ซูเจ๋อยื่นมือเพื่อพยุงเธอ เห็นเธอเดินในท่าทางแปลกๆ สีหน้าคาดเดาไม่ได้และพูดว่า "ท่านเดินเช่นนี้ มันง่ายที่จะทำให้คนเข้าใจผิดได้"

เฉินเสียนเหนื่อยล้า ไม่มีอารมณ์ที่จะสนใจกับเรื่องนี้ และพูดอย่างเป็นกันเอง "เข้าใจผิดก็เข้าใจผิดเถอะ ถึงอย่างไรที่นี่ก็ไม่มีคนนอก"

ซูเจ๋อเหลือบมองไปทางเฮ่อโยวที่อยู่ข้างๆ เฮ่อโยวรีบหันหน้ามองออกไปทางอื่น สายตาลอยขึ้นและพูดว่า "ข้าไม่เห็นอะไรเลย"

เฮ่อโยวเตือนด้วยความเป็นห่วงว่า "แต่ว่าเฉินเสียน ถึงอย่างไรก็ตามยังมีชายสองคนอยู่กับท่านเช่นกัน ท่านระมัดระวังผลกระทบสักหน่อยดีหรือไม่?"

เฉินเสียนก็อยากจะเดินดีๆ แต่กล้ามเนื้อขาของนางแข็งทื่อเป็นอัมพาต และไม่สามารถควบคุมได้จริงๆ

ถึงอย่างไรก็ตามกระดูกของร่างกายคู่นี้ได้รับการปรนนิบัติเป็นอย่างดีมาเป็นเวลานาน ผิวหนังก็อ่อนนุ่ม และหลังจากขาถูบนหลังม้าแล้ว ก็เกิดความเจ็บปวดอยู่ภายใน

ผิวหนังเล็กน้อยติดกับกระดูกแบบนี้เป็นสิ่งที่ทรมานที่สุด ดังนั้นจึงควรให้ความสุขกับเธอดีกว่า

เฉินเสียนรู้สึกตลกเล็กน้อยเมื่อได้ยินเรื่องนี้ และพูดว่า "เจ้าคือผู้ชายที่ไหนกัน เป็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งเสียมากกว่า"

เฮ่อโยวพูดอย่างไม่พอใจว่า "ท่านอย่าดูถูกข้า ข้าเป็นพี่ชายของคุณชายคนอื่นๆ ที่อยู่ในวัยเดียวกับข้า ถ้าอยู่ที่บ้านคงมีภรรยามากมาย และลูกๆ ก็วิ่งเต็มไปทั่วบ้านแล้ว"

เฮ่อโยวจุดไฟเล็กๆ ในที่โล่งและหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาเป็นฟืน

ซูเจ๋อปลดเสื้อคลุมของเขา วางลงบนพื้นให้เฉินเสียนนั่ง

เฉินเสียนพยุงเอวที่ใกล้จะขาดออกจากกัน ร้องโอ๊ยขึ้น แล้วค่อยนั่งลงอย่างช้าๆ

จากนั้นซูเจ๋อยื่นน้ำให้เฉินเสียน และเริ่มนำอาหารแห้งออกมา มือขาวๆ ที่เรียวยาว ถือแท่งไม้หนาๆ เสียบใส่อาหารแห้งแล้วนำไปย่างไฟ พูดกับเฉินเสียนเบาๆ ว่า "พักผ่อนสักพักก็ทานอาหารได้แล้ว"

เฮ่อโยวมองดูพฤติกรรมของซูเจ๋อ และแม้ว่าจะรู้ว่าเขามีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเฉินเสียน แต่เขาก็ยังรู้สึกแปลกๆ อยู่เล็กน้อย

ในอดีตแม้ว่าเขาจะไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับราชสำนัก แต่เขาเคยได้ยินเกี่ยวกับซูเจ๋อเป็นบุคคลผู้สูงศักดิ์ เขาไม่ยุ่งเกี่ยวกับการตั้งกลุ่มลับ และไม่หลงระเริงในการดื่มน้ำเมา

เหล้าแม้แต่หยดเดียวก็ไม่แตะ

ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะดูแลเห็นอกเห็นใจเฉินเสียนในทุกที่ทุกวิถีทาง ซึ่งคงห่างไกลจากข่าวลือ

เฮ่อโยวยังสงสัยว่า ซูเจ๋อซ่อนตัวเองไว้เป็นอย่างดี ก่อนหน้านั้นที่มีข่าวลือว่าเขาชอบผู้ชาย เขาก็อาจจะโกหกเช่นกัน

เฮ่อโยวทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ในใจเขาคิดอย่างไรก็ถามออกมาอย่างนั้น ว่า "ท่านบัณฑิต ท่านชอบผู้ชายหรือว่าผู้หญิงกันแน่?"

ซูเจ๋อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยและพูดอย่างไม่ใส่ใจ "มีความเกี่ยวข้องกับท่าน?"