บทที่306 ซูเจ๋อหลอกง่ายขนาดนั้นเลยหรือ

ซูเจ๋อเหลือบมองที่โต๊ะ ช้อนตาขึ้นเล็กน้อย ยิ้มเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า "กินพริกหรือ"

เฉินเสียนเงียบ ตอนแรกเธอแค่อยากจะปิดริมฝีปากของเธอ ต่อมาเมื่อเฮ่อโยวมา เธอต้องการหลอกเขา ต่อมาเธอไม่คิดว่าเฮ่อโยวจะหลอกฉินหรูเหลียงเช่นกัน ตอนนี้ซูเจ๋อมาที่นี่แล้วและพวกเขาทั้งสองต้องการหลอกซู่เจ๋อ

แต่ซูเจ๋อหลอกง่ายขนาดนั้นเลยหรือ เมื่อมองดูสีหน้าและแววตาของเขา เฉินเสียนก็รู้ว่าเขามองออกทุกอย่าง

เฮ่อโยวกล่าวว่า "อย่าประมาทพริกไปล่ะ พริกเป็นยามีประสิทธิภาพที่สุดในการขจัดความชื้น ช่วงนี้บัณฑิตวิ่งวุ่นตากฝน ความชื้นทำให้ป่วยได้ง่ายมาก"

ซูเจ๋อเลิกคิ้ว "ป่วยอะไร?"

เฮ่อโยวพูดด้วยท่าทางลึกลับ "อย่างน้อยๆก็มีอาการเจ็บเอวปวดหลังแขนขาเย็น แต่ที่รุนแรงคือด้านนั้นมันไม่สามารถใช้งานได้ ท่านเข้าใจไหม?”

ซูเจ๋อถามด้วยสีหน้าจริงจัง "ด้านไหน?"

"ก็คือด้านนั้น ท่านบัณฑิตยังไม่แต่งงาน ถ้ามีปัญหาในเรือนหอในอนาคตจะโดนบ่นเอาได้"

ซูเจ๋อมองเฉินเสียนอย่างมีความหมาย เฉินเสียนเห็นรอยยิ้มในดวงตาของเขา ฟังเขากล่าว "แม้ว่าข้าจะทำไม่ได้ แต่ข้าเชื่อว่านางจะสามารถเข้าใจได้"

ใบหน้าของเฉินเสียนแข็งค้างและใบหน้าของเธอร้อนผ่าว

ทั้งเฮ่อโยวและฉินหรูเหลียงสังเกตเห็นสายตาของเขา

เฮ่อโยวกล่าวว่า "ท่านบัณฑิตพูดก็พูดไปสิ จะมองเฉินเสียนทำไมกันเล่า!"

ฉินหรูเหลียงสีหน้าแย่ยิ่งกว่า กล่าวว่า "ใต้เท้าซูกล่าวกับองค์หญิงเช่นนี้ ไร้กาละเทศะสิ้นดี!"

ซูเจ๋อเดินมานั่งลง ในบรรยากาศที่สวยงามนั้นกล่าวขึ้นมาว่า "ไม่มองนาง จะให้มองดูพวกท่านที่เป็นบุรุษทั้งสองคนหรือ ไม่รู้สึกว่ามันแปลก?”

มันดูแปลกไปหน่อย

มาไกลจากหัวข้อมากทีเดียว เฮ่อโยวย้อนกลับไปทันเวลาแล้วกล่าวว่า "ท่านบัณฑิต มา กินพริกสิ ถ้าไม่กินจะป่วยเอาได้"

เมื่อเห็นซูเจ๋อถือพริกด้วยท่าทางขี้เล่น ยังคงอ้อยอิ่งอยู่ ฉินรูเหลียงก็กล่าวอย่างเย็นชาว่า "ท่านจะกินก็กินซะสิ ไม่กินก็ให้เฮ่อโยว ไม่สมชายชาตรีเลย"

เฮ่อโยวกล่าวว่า “เฮ้ ท่านแม่ทัพฉิน ท่านช่วยทำตัวดีๆ หน่อย อย่าคิดแทนผู้อื่น ท่านควรคิดถึงตัวเองให้มากกว่านี้!”

ดวงตาของเฉินเสียนกระตุก กล่าวว่า "ซูเจ๋อ ไม่กินก็ช่างมันเถอะ"

ทันใดนั้นเฮ่อโยวและฉินหรูเหลียงก็มองพวกเขาด้วยสายตาบูดบึ้ง มีความคับข้องใจและตำหนิ

เมื่อตอนที่เธอหลอกพวกเขา เฉินเสียนก็ทุ่มสุดแรง ไม่เห็นบอกว่าไม่กินก็ไม่เป็นไร

ซูเจ๋อกล่าวอย่างสบายๆ ว่า "ปวดหลัง แขนขาเย็น และด้านนั้นก็ไม่สามารถใช้งานได้ ผู้ใดเป็นคนกล่าวอย่างนั้นหรือ?"

เฮ่อโยวกล่าวว่า "เฉินเสียนกล่าว นางเชี่ยวชาญเรื่องการรักษาและเรื่องยาท่านก็ทราบ"

เฉินเสียนขยี้มุมตาที่กระตุกของเธอ ดึงที่มุมของเสื้อเฮ่อโยวจากใต้โต๊ะและกล่าวว่า "หยุดพูดได้แล้วล่ะ"

ซูเจ๋อมองเฉินเสียน พยักหน้าอย่างเข้าใจแจ่มแจ้ง "เป็นเช่นนั้นนั่นเอง"

เขาผลักพริกไปที่เฮ่อโยวและฉินรูเหลียง หรี่ตาและกล่าวว่า "พวกท่านกินเถอะ ข้าไม่กลัวป่วย ข้าก็เชี่ยวชาญด้านการรักษาและยาเช่นกัน ข้ารักษาตัวเองได้ถ้าข้าป่วย"

เฮ่อโยวและฉินหรูเหลียงมองหน้ากัน เห็นได้ชัดว่าการหลอกล่อล้มเหลว

เวลานี้ซูเจ๋อผลักพริกข้างมือของเฉินเสียนออก และกระซิบเบา ๆ ด้วยเสียงทุ้มลึกว่า "อย่ากินมันเลย กินมากไปก็จะร้อนเป็นไฟ" เขายิ้มลึกซึ้งอย่างมีความหมาย "ดูสิ ริมฝีปากของท่านแดงและบวมหมดแล้ว"

เฉินเสียน "..."

ซูเจ๋อไม่ได้เปิดโปงเธอ แต่ด้วยความฉลาดของเฮ่อโยวและฉินหรูเหลียงก็เข้าใจว่าเฉินเสียนนั้นหลอกลวง

ต่อมาเฉินเสียนเจอข้ออ้างที่จะหนีไปได้ เฮ่อโยวยังคงตบโต๊ะข้างหลังเขาและตะโกนว่า "เฉินเสียน! ทุกคำพูดของท่านเต็มไปด้วยเรื่องโกหก! เรื่องเข้าหอก็โกหกข้าด้วยใช่ไหม? "

เฉินเสียนแอบปลื้มใจ แต่โชคดีที่เธอวิ่งเร็ว

เฉินเสียนรู้สึกถึงความร้อนในจมูกของเธอตลอดทั้งวัน เธอไม่ได้คิดจะกินพริกจริงๆ และจบลงด้วยการกัดไปสองสามคำ

ซูเจ๋อต้มชาอุ่นๆ ให้เธอ และเฉินเสียนก็ไม่รู้สึกคอแห้งมากหลังจากดื่มมัน