บทที่307 เหยียบหางเขา

หลังจากที่ฝนหยุด แม้ว่าจะไม่มีแสงแดด ท้องฟ้าก็ค่อยๆ เปิด

ดูเหมือนว่าฝนกำลังจะหยุดในที่สุด

การขุดลอกแม่น้ำของแม่ทัพโฮ้วก็ดำเนินไปอย่างราบรื่นเช่นกัน ตราบใดที่ฝนไม่ตก น้ำที่ไหลลงสู่อ่างเก็บน้ำที่อยู่ต่ำนั้นจะไม่ล้นอีกต่อไป และมีความเสี่ยงจะถล่มน้อยลง

หลังจากที่น้ำส่วนหนึ่งของน้ำในแม่น้ำเซียงถูกแบ่งออกมาแล้วส่วนหนึ่ง แม้ว่าน้ำในแม่น้ำจะยังคงมีตะกอนอยู่ก็ตาม แต่มันก็มีความมั่นคง เมื่อตะกอนตกตะกอนระหว่างทางและไหลลงสู่ปลายน้ำเมืองจิง แม่น้ำก็จะเปลี่ยนไปใสสะอาดแล้ว

ประชาชนและทหารในเมืองอวิ๋นรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งที่เห็นว่าฝนที่ตกต่อเนื่องกำลังจะผ่านไปในที่สุด

ซูเจ๋อและคนอื่นๆ อยู่ที่เมืองอวิ๋นมาเป็นเวลานาน และภายใต้การแนะนำของกองเกียรติยศในเมืองหลวง ถึงเวลาต้องออกเดินทางไปเมืองหลวง

หลังจากจัดการทุกอย่างในเมืองอวิ๋นแล้ว กองเกียรติยศในเมืองหลวงก็สำรวจทางกลับเมืองหลวง

ในวันเดินทาง ท้องฟ้าเป็นสีเทา เกือกม้าเหยียบลงบนพื้น โคลนสีน้ำตาลสาดกระเซ็น

ผู้คนในเมืองรู้ว่าองค์หญิงจิ้งเสียนกำลังจะไป พวกเขาก็แห่กันไปที่ประตูเมืองเพื่อส่งเสด็จ

ทหารนอกประตูเมืองยืนรวมกันอย่างเรียบร้อย เพื่อส่งพวกเขา

ในช่วงเวลานี้พวกเขาทำหลายสิ่งหลายอย่างเพื่อเมืองอวิ๋นและช่วยเหลือผู้ประสบภัยจำนวนมาก แม้ว่าจะมีน้ำท่วมในอนาคต แต่แม่น้ำนอกเมืองก็ถูกเปลี่ยนทิศทางและขุดลอก และชาวเมืองอวิ๋นก็ไม่ต้องกังวลเรื่องน้ำท่วมเข้ามาในเมือง

แม้ว่าจะเป็นเรื่องยากสำหรับทุกคนในการทำงานร่วมกัน แต่ทหารและประชาชนช่วยเหลือซึ่งกันและกัน พึ่งพาอาศัยกันและไว้วางใจกัน ก็เป็นเรื่องยากมากๆ

แม่ทัพโฮ้วมอบหมายกองกำลังทหารให้คุ้มกันไปส่งที่เมืองจิง

ในขณะนั้น ซูเจ๋อกำลังนั่งอยู่บนรถม้า แม่ทัพโฮ้วก็นั่งอยู่ข้างรถม้าของเขา

แม้ว่าจะมีกองเกียรติยศ แต่แม่ทัพโฮ้วก็ส่งทหารติดตามส่วนตัวอยู่ในนั้น เมื่อแม่ทัพโฮ้วและซูเจ๋อพูดคุยกันก็ไม่ต้องกลัวว่าใครจะได้ยิน

แม่ทัพโฮ้วมองขึ้นไปที่ถนนคดเคี้ยวข้างหน้าและกล่าวว่า "นี่เป็นทางยาวที่จะขึ้นไปบนภูเขา ใต้เท้าซูจะต้องระมัดระวัง ปกป้ององค์หญิงให้ดีล่ะ"

ซูเจ๋อกล่าวว่า "ท่านแม่ทัพ วางใจเถอะ นี่เป็นหน้าที่ของข้า"

"ข้าไว้วางใจกับใต้เท้าซูมาโดยตลอด ใต้เท้าซูระหว่างเดินทางกลับเมืองหลวง ให้เรียกใช้ขุนนางเก่า เพื่อเปิดประตูเมืองต่างๆ ถึงตอนนั้นกองทัพชายแดนใต้จึงจะสามารถสำรวจทางเหนือได้ เพื่อจะไม่ต้องเปลืองแรง และหลีกเลี่ยงการต่อสู้ที่รุนแรง เพื่อความเสียหายต่อประชาชนทั่วไป แต่ยังไงเส้นทางนี้มันก็อันตรายมาก"

ขุนนางหลายคนถูกลดตำแหน่งเหมือนแม่ทัพโฮ้ว ตอนนี้มีโอกาสแล้ว ตราบใดที่มีการติดต่อกับขุนนางเก่า ทุกที่ทุกเมืองก็ไม่ต้องโจมตียึดครอง เปิดประตูเมืองต้อนรับพวกเขา

เพียงแต่ไม่รู้ว่าใจของขุนนางเก่าเหล่านั้นเหลืออยู่เท่าไรแล้ว ซูเจ๋อต้องทดสอบทีละขั้นตอน และเขาต้องตื่นตัวต่อลูกศรลับของเมืองหลวงทุกเมื่อ

เฉินเสียนจำเป็นต้องสร้างชื่อเสียงและบารมีของตัวเองในระหว่างการเดินทาง ไม่เช่นนั้นเขาจะไม่สามารถโน้มน้าวขุนนางและประชาชนในพื้นที่ได้

และความพยายามของซูเจ๋อได้หล่อหลอมบารมีของเธอ

ในที่สุดเธอก็จะกลายเป็นองค์หญิงจิ้งเสียนที่มีความรับผิดชอบและมีความสามารถซึ่งได้รับการสนับสนุนจากผู้คนของต้าฉู่

ซูเจ๋อจะทำให้ผู้คนในต้าฉู่เข้าใจว่ามีเพียงองค์หญิงจิ้งเสียนเท่านั้นที่สามารถช่วยพวกเขาได้ ถึงจะทำให้ต้าฉู่ดีขึ้นทุกวัน

ถนนสายนี้อันตรายและยาวไกล

ซูเจ๋อกล่าวว่า "เมื่อทุกอย่างพร้อม ข้าจะแจ้งให้ท่านแม่ทัพทราบ"

แม่ทัพโฮ้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและกล่าวว่า "สุดท้ายองค์หญิงไม่สามารถกลับไปเมืองหลวงได้ ใต้เท้าซูต้องเกลี้ยกล่อมองค์หญิงให้วางสถานการณ์โดยรวมก่อน หลังจากที่กองทัพของข้าไปทางเหนือ ค่อยกลับไปเมืองหลวง"

ซูเจ๋อราวกับอธิบายไม่ถูกและกล่าวว่า "นี่เกรงว่าอาจจะยากสักหน่อย แต่ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่"

ในเมืองหลวงยังมีเจ้าน่องน้อยอยู่ จักรพรรดิคงจะบีบเค้นแน่นในขณะนี้ เฉินเสียนจะละทิ้งเขาหรือ?

เมื่อเขาออกจากเมืองหลวงในตอนแรก เขากังวลว่าเฉินเสียนจะตกอยู่ในอันตราย ไปอย่างเร่งรีบ เขาไม่สามารถเตรียมตัวสำหรับเจ้าน่องน้อยได้ทั้งหมด

หลังจากฟังการจัดเตรียมของเฉินเสียนแล้ว แม่นมซุยเห็นว่าสถานการณ์ไม่ถูกต้องนัก และต้องการพาเจ้าน่องน้อยไปหาเหลียนชิงโจว หากขอให้เหลียนชิงโจวพาเจ้าน่องน้อยไป จวนแม่ทัพเต็มไปด้วยสายตาทุกหนทุกแห่ง และเหลียนชิงโจวคงจะถูกเปิดเผยอย่างแน่นอน