บทที่ 308 ความรู้สึกนี้มันดีมากเลยล่ะ

ฉินหรูเหลียงกล่าวว่า "เขาพูดถูก ทุกคนรู้ว่าเฉินเสียนเป็นภรรยาของข้า ข้าเชื่อว่าท่านก็รู้เช่นกัน ทำไมข้าถึงรบกวนนางไม่ได้"

ซูเจ๋อเย็นชาไปทั้งตัว ไม่เหมือนปกติที่อ่อนโยนและเป็นมิตร แต่เต็มไปด้วยลมบรรยากาศที่ไม่เป็นมิตร

เฮ่อโยวเอนตัวอยู่ที่มุม เปลี่ยนข้างทันทีทันใด และกล่าวกับฉินหรูเหลียง "แค่คืนเดียว และเราสามคนเบียดกันนิดหน่อยก็ไม่ใช่จะนอนไม่หลับ ข้าว่าท่านแม่ทัพฉินจะไม่ต้องไปหาเฉินเสียนแล้วล่ะ"

เขาไม่อยากที่จะถูกจับได้ แต่เขาก็มีความสุขจริงๆ แต่ถ้าฉินหรูเหลียงไปหาเฉินเสียนแล้วซูเจ๋อหาเรื่องเขา ก็ไม่ควรจะเป็นเช่นนั้น ดังนั้นเฮ่อโยวจึงต้องแกล้งทำเป็นพูดอะไรบางอย่างเพื่อช่วยซูเจ๋อ

ฉินหรูเหลียงกลับรู้สึกมีความสุข ยิ่งซูเจ๋อไม่อยากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งอยากทำมากขึ้นเท่านั้น

ฉินหรูเหลียงกล่าวว่า "ซูเจ๋อ ข้าจะไปหาเฉินเสียนคืนนี้ ถ้ามีปัญหาอะไรก็ไปหานาง แต่เสียดายที่ท่านไม่สามารถ"

ฉินหรูเหลียงมั่นใจว่าซูเจ๋อจะไม่ทำอะไรกับเขาที่นี่ หากเขาทำ เรื่องราวก็จะเปิดเผยอย่างสมบูรณ์ แม้ว่าจะเป็นการป้องกันไม่ให้ฉินหรูเหลียงเข้าไปในรถม้าของเฉินเสียนแต่ซูเจ๋อก็ไม่สนใจ

ดังนั้นฉินหรูเหลียงจึงไปและซูเจ๋อก็ไม่สามารถหยุดเขาได้เช่นกัน

นอกจากนี้เขาไม่ได้กลัว แม้เขาจะถูกซูเจ๋อทำให้ตกใจกลัวมาก่อน แต่ตอนนี้แตกต่างออกไป

จู่ๆ ฉินหรูเหลียงก็ไปโดยไม่คาดคิด และซูเจ๋อก็ไม่ลุกขึ้นหยุดเขาจริงๆ

ซูเจ๋อพิงผนังตัวรถและกล่าวอย่างเงียบ ๆ "ถ้าท่านจะไป ข้าจะไม่หยุดท่าน แน่นอน ข้าไม่มีเหตุผลที่จะไปหานาง แต่ถ้าท่านกล้าที่จะสัมผัสนาง ไม่รอให้มือของท่านรักษาให้หาย ข้าจะกำจัดท่านไปก่อน”

ฉินหรูเหลียงทำเป็นไม่ได้ยิน

ซูเจ๋อหรี่ตาอีกครั้งไม่รู้ไม่ชี้และกล่าวว่า "ข้าจะทำให้ท่านไม่มีวันไปถึงเมืองจิง"

หัวใจของเฮ่อโยวอึมครึมลง เขารู้สึกว่าซูเจ๋อไม่ได้พูดเล่น

เฮ่อโยวกล่าวน้ำเสียงแหบแห้งว่า "คงไม่หรอก ท่านแม่ทัพฉินไม่สามารถทำซี้ซั้วได้ อีกอย่างนี้มีคนเฝ้าอยู่มากมาย และรถม้าก็อยู่ไม่ไกล..."

ซูเจ๋อลืมตาขึ้นมามองเฮ่อโยว

ดวงตาแยกสีขาวดำอย่างชัดเจนดูเย็นชามาก ทำให้ผู้คนรู้สึกหวาดกลัวอย่างอธิบายไม่ถูก

เฮ่อโยวหลับตาลงทันใด ก้มหัวลง และนอนกรนอยู่ในรถม้า

รถม้าทั้งสองคันอยู่ไม่ไกลกันจริงๆ ซูเจ๋อปัดผ้าม่านเบา ๆ ภายใต้กองไฟข้างนอก เห็นฉินหรูเหลียงก้าวเข้าไปในรถม้าของเฉินเสียน

ใบหน้าของเขาไม่แสดงอาการใดๆ แต่ดวงตาของเขากลับฉายแววดำทมิฬ

แม้ว่าเขาเชื่อว่าฉินหรูเหลียงไม่สามารถทำอะไรได้ เขาก็อารมณ์เสียอยู่ดี

การมาถึงของฉินหรูเหลียงยังคงทำให้เฉินเสียนตะลึง แม้ว่าเธอจะรู้ว่าถ้ามีใครมา คนที่มีแนวโน้มมากที่สุดคือฉินหรูเหลียง

พื้นที่ในรถม้าก็แคบลงเล็กน้อย

เฉินเสียนชี้ไปอีกฝั่งแล้วกล่าวว่า "ท่านนอนที่นี่ ข้านอนที่นี่ อย่ารบกวนกันและกัน”

ฉินหรูเหลียงนั่งอยู่ครู่หนึ่ง และเห็นว่าเฉินเสียนไม่สนใจความหมายของเขา ก็กล่าวว่า "อันที่จริงข้าไม่จำเป็นต้องมา"

เฉินเสียนเลิกคิ้วขึ้น "แต่ไม่ใช่ว่าท่านนั่งอยู่ที่นี่แล้วหรือ”

ฉินหรูเหลียงกล่าวว่า "ท่านต้องรู้สึกว่าข้าไร้ยางอาย ไม่รักษาสัญญา และยังใช้ข้อผูกมัดความเป็นสามีและภรรยาทำให้ตัวเองสะดวก"

เฉินเสียนยิ้มและกล่าวว่า "ข้าไม่ได้คิดอย่างนั้น ท่านเปลี่ยนไปมากในช่วงเวลานี้"

"เหตุผลที่ข้ามา" ฉินหรูเหลียงกล่าว "ข้าแค่อยากจะยั่วโมโหซูเจ๋อ เขาไม่ต้องการให้ข้ามา และตัวเขามาไม่ได้ ดังนั้นอาจกังวลมากจนไม่ได้หลับในคืนนี้"

เฉินเสียน "......"

เธอหนังตากระตุกมองรอยยิ้มจาง ๆ ของฉินหรูเหลียง

ฉินหรูเหลียงกล่าวอีกครั้ง "ช่วงนี้เขาเย่อหยิ่งนัก ข้าไม่ได้คิดเข้าออกห้องของท่าน มีเพียงเรื่องของท่านเท่านั้นที่สามารถทำให้เขาโกรธได้ คืนนี้ปล่อยให้เขาโกรธ ความรู้สึกนี้มันดีมากเลยล่ะ"

ทันใดนั้นเฉินเสียนก็รู้สึกว่าฉินหรูเหลียงและซูเจ๋อทั้งรักกันอยากจะฆ่ากัน โดยมีเธอเป็นมูลเหตุ

เฉินเสียนพูดไม่ออกครู่หนึ่ง ฉินหรูเหลียงนอนอยู่อีกด้านหนึ่ง

เขาหลับตาลงแล้วกล่าวว่า "ท่านนอนหลับให้สบายใจเถอะ ข้าแค่ขอยืมสถานที่และจะไม่รบกวนท่าน"