บทที่309 ท่านเป็นเช่นนี้ข้าก็ปวดใจ

เขากล่าวเบาๆ "ข้าจะเอาโจ๊กมาให้ท่านทาน"

เฉินเสียนถึงจะปล่อยมือ

หลังจากนั้นไม่นาน ซูเจ๋อก็กลับมาพร้อมชามเปล่า ตักโจ๊กร้อนๆ หนึ่งชาม แล้วยื่นให้เฉินเสียน

เฉินเสียนถือมันไว้ในฝ่ามือของเธอ เป่าเป็นพักๆ

ความร้อนชื้นราวกับหมอก และบดบังสายตาของเฉินเสียนเล็กน้อย

เมื่อเธอมองขึ้นไปที่ซูเจ๋อ เธอรู้สึกว่าเขางดงาม คิ้วของเขาชัดดั่งภาพวาด ดูแล้วเหมือนไม่ใช่เรื่องจริง

ซูเจ๋อไม่ได้พูดอะไรเป็นเวลานาน

เฉินเสียนเอ่ยขึ้นก่อน "ท่านกำลังคิดอะไรอยู่?”

ซูเจ๋อตอบว่า "กำลังคิดหาวิธีฆ่าคน"

"จะฆ่าใคร?ฉินหรูเหลียง?"

"อืม"

เฉินเสียนกระแอมในลำคอของเธอ และมุมปากของเธอก็ยกขึ้นไม่ได้ และกล่าวว่า “โจ๊กนี่ใส่น้ำส้มสายชูเหรอ ทำไมข้าทานแล้วถึงมีรสเปรี้ยว”

"เพราะข้าเติมน้ำส้มสายชูลงไปในโจ๊กเล็กน้อย"

เฉินเสียน "...ท่านเติมมันจริงๆเหรอ?"

"เติมจริงๆ"

ดังนั้นเฉินเสียนจึงชิมสองคำอย่างจริงจัง และพบว่ามันไม่ใช่รู้สึกไปเอง แต่โจ๊กนั้นมีรสเปรี้ยวจริงๆ

เฉินเสียนหัวเราะไม่ออกร้องไห้ไม่ได้ "ทำไมท่านถึงเติมน้ำส้มสายชูล่ะ?"

ซูเจ๋อกล่าวว่า "ให้ท่านลองลิ้มรสความเปรี้ยว"

เฉินเสียนกล่าวว่า "เช่นนั้นท่านก็ต้องชิมเช่นกัน"

"ไม่ต้องชิม เดิมทีข้าก็เปรี้ยวอยู่แล้ว"

แม้ว่าในปากของเฉินเสียนจะเปรี้ยว แต่เธอก็รู้สึกหวานในใจ เธอทานโจ๊กทั้งหมดในชามแล้วยื่นชามเปล่าให้ซูเจ๋อ "งั้นขออีกชามหนึ่ง ข้าจะชิมรสเปรี้ยวนี่อย่างละเอียดเลยล่ะ"

ซูเจ๋อหยุด และตักอีกชามให้เฉินเสียน

เมื่อเห็นการชิมอย่างจริงจังของเฉินเสียน สีหน้าของซูเจ๋อก็ผ่อนคลาย และความสบายใจก็ค่อยๆ ไหลออกมา

หลังจากเฉินเสียนทานโจ๊กไปสองชามแล้ว ซูเจ๋อก็ถามว่า "ท่านอิ่มแล้วยัง?”

เฉินเสียนพยักหน้าและหรี่ตามองเขา "ท่านทานอีกหน่อยสิ เดี๋ยวท่านจะหิวระหว่างทาง" เธอพิงเขาและพูดด้วยเสียงต่ำว่า "ท่านเป็นเช่นนี้ข้าก็ปวดใจ"

หลังจากนั้นก็รีบดึงระยะห่างให้เข้ามาใกล้

ซูเจ๋อหรี่ตาและพูดว่า "เมื่อคืนนี้เขาทำตัวไม่เหมาะสมกับท่านหรือเปล่า?”

“ไม่ เขานอนตรงนั้น ข้านอนตรงนี้ ต่างคนต่างอยู่ ฉินหรูเหลียงไม่ใช่ฉินหรูเหลียงเมื่อก่อนแล้ว เขาไม่บังคับข้า” เฉินเสียนหัวเราะเสียงต่ำ

"อันที่จริง ได้ยินมาว่าเขาพูดว่าเขาแค่แกล้งท่าน ถ้าท่านโกรธจริงๆ จนนอนไม่หลับและกินไม่ได้ มันจะไม่เป็นอย่างที่เขาต้องการหรอกหรือ"

ซูเจ๋อทานโจ๊กอย่างช้าๆ แล้วกล่าวว่า "เช่นนั้นข้าเลยโกรธเขาไม่ได้จริงๆ”

เฉินเสียนดื่มด่ำอาหารของซูเจ๋ออยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาของเธอจ้องมองไปที่รอยคล้ำของเปลือกตาของเขา และกล่าวอย่างกังวลใจ "เมื่อคืนนี้ไม่ได้นอนจริงๆ หรือ?"

ซูเจ๋อกล่าวว่า "เปล่า แค่นอนไม่หลับ"

"แม้ว่าฉินหรูเหลียงจะดื้อรั้น แต่เขาไม่สามารถเอาชนะข้าได้ในตอนนี้ ดังนั้นท่านอย่ากังวลไปเลย"

ลูกกระเดือกของซูเจ๋อเลื่อนขึ้นลง หันไปมองไปเธอและพูดว่า "อาเสียน ท่านให้ข้าสัมผัสได้เท่านั้น"

เฉินเสียนละสายตาออกไป รู้สึกใจสั่นเล็กน้อย และยกริมฝีปากกล่าวว่า "อืม ไม่ให้คนอื่นแตะต้องได้ ให้ท่านสัมผัสได้เท่านั้น ตอนนี้ยังเปรี้ยวอยู่หรือเปล่า"

ซูเจ๋อขยับคิ้วและกล่าวว่า "โจ๊กนี้มีน้ำส้มสายชูเยอะเลยล่ะ"