บทที่310 บังเอิญที่จะตาย

เมื่อได้ยินสิ่งที่เธอพูด ผู้คนในกองเกียรติยศก็ไม่มีความคิดชั่วขณะหนึ่ง และพวกเขาลังเลใจอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

เฉินเสียนกล่าวอีกครั้ง "ถ้าทุกคนไม่เต็มใจที่จะเดินทางไป สามารถกลับไปพร้อมกับแม่ทัพโฮ้ว และกลับมาหลังจากโรคระบาดในจิงเฉิงถูกกำจัดไปแล้ว"

แต่เฉินเสียนยืนยันในเรื่องนี้ และแม่ทัพโฮ้วจะไม่มีทางจากไป ไม่มีทหารติดตามคนใดของเขาลังเล แม้ว่ากองเกียรติยศมีความตั้งใจที่จะล่าถอย แต่ก็ไม่มีใครพาพวกเขากลับไปที่เมืองอวิ๋น

ดังนั้นในท้ายที่สุดทุกคนก็ต้องตามไป ยังคงยืนยันที่จะไปที่เมืองจิง

กองกำลังมาถึงนอกเมืองจิงก่อนมืด

นอกเมืองมีความหนาวเย็น

ประตูเมืองเก่าที่มีร่องรอยถูกปิดอย่างแน่นหนา และผู้คนนอกเมืองตะโกนเป็นเวลานานแต่ไม่มีใครตอบรับ

ต่อมา ทหารคุ้มกันเมืองที่ดูแลเมืองออกมาจากบนกำแพงเมืองและตอบกลับว่า "ประตูเมืองไม่เปิด พวกท่านจะไปที่ไหนก็ไปเถิด!"

"กล้ามาก! นี่คือแม่ทัพโฮ้วที่พาองค์หญิงจิ้งเสียนมาส่งคุ้มกันด้วยตนเอง ยังไม่รีบเปิดประตูเมืองให้เร็วอีก!"

ทหารคุ้มกันเมืองมองอย่างตั้งใจภายใต้ท้องฟ้าที่มืดสลัว และแน่นอนว่ากองกำลังทั้งหมดเป็นทหารในชุดเกราะทหาร

ทหารคุ้มกันเมืองไม่ใช่เจ้านาย ดังนั้นเขาจึงรีบไปแจ้งหน่วยคุ้มกันเมืองและทางน้ำ

หลังจากรอครู่หนึ่งจนกระทั่งท้องฟ้าค่อยๆ มืด ประตูของเมืองจิงก็ค่อยๆ เปิดออก

เปลวไฟวูบวาบอยู่ข้างใน หน่วยคุ้มกันเมืองและทางน้ำกำลังเดินอยู่ข้างหน้าสุด

หน่วยคุ้มกันเมืองและทางน้ำในเมืองนี้เคยพบแม่ทัพโฮ้วมาก่อนและไม่สงสัยในตัวตนขององค์หญิงจิ้งเสียน เพราะเขารู้ว่าองค์หญิงจิ้งเสียนและทูตของต้าฉู่อยู่ทางใต้ ตอนนี้การเจรจาสันติภาพระหว่างทั้งสองประเทศได้สิ้นสุดลงแล้ว ถึงเวลาที่พวกเขาจะกลับมา

เช่นนี้จึงรีบให้คนเหล่านี้เข้าไปในเมือง หากพวกเขาติดโรคระบาด หน่วยคุ้มกันเมืองและทางน้ำจะไม่รับผิดชอบอีกต่อไป

ดังนั้นก่อนจะเข้าเมือง หน่วยคุ้มกันเมืองและทางน้ำอธิบายสถานการณ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า บวกกับการโน้มน้าวให้ล่าถอย เฉินเสียนไม่หวั่นไหวและยืนกรานที่จะเข้าเมือง

ในที่สุดหน่วยคุ้มกันเมืองและทางน้ำก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องต้อนรับพวกเขาเข้าไปในเมือง

เมืองจิงเพิ่งผ่านน้ำท่วมขังในฤดูใบไม้ร่วง ครั้งนี้ภัยพิบัติร้ายแรงมาก อาหารขาดแคลน โรคระบาดเกิดขึ้นอีก หมอในเมืองมีจำกัด และแม้ว่าพวกเขาจะพยายามอย่างดีที่สุด แต่ก็ไม่สามารถควบคุมโรคระบาด

ไร้ผู้คนบนถนนที่เย็นและชื้นนี้

ตรงหัวมุมถนนมีโคมสีขาวลอยอยู่บ้าง ซึ่งจะปลิวไปตามลมในตอนกลางคืน

กระดาษโคมสีขาวเปียกโชกด้วยน้ำโคลนบนพื้น ประกอบกับเสียงร้องแห่งความเศร้าโศกที่หลั่งไหลมาจากบ้านต่างๆ มันดูรกร้างเป็นพิเศษ

หน่วยคุ้มกันเมืองและทางน้ำกล่าวว่าตั้งแต่การระบาดของโรคระบาด ผู้คนเสียชีวิตทุกวัน

หน่วยคุ้มกันเมืองและทางน้ำไม่มีทางเลือกใด ๆ ผู้คนที่เสียชีวิตจากอาการป่วยไม่สามารถฝังได้ดังนั้นพวกเขาจึงต้องเอาศพไปเผาทิ้งทันที

คืนนั้นหน่วยคุ้มกันเมืองและทางน้ำจัดที่พักอาศัยชั่วคราว เพื่อให้เฉินเสียนและคนอื่นๆ พักค้างคืนในเมืองและรอพรุ่งนี้ออกเดินทาง

ใครจะคิดในวันรุ่งขึ้น เฉินเสียนลุกขึ้นและไม่ได้ตั้งใจที่จะจากไป แต่ผูกแขนเสื้อไว้อย่างทะมัดทะแมงและเตรียมงานใหญ่

หน่วยคุ้มกันเมืองและทางน้ำถามอย่างเสียงสั่นเครือ "องค์หญิงหมายความว่าอย่างไรพ่ะย่ะค่ะ?"

เฉินเสียนเลิกคิ้วขึ้นและกล่าวว่า "ข้าจะยังคงอยู่ที่นี่แม้รู้ว่าโรคระบาดในเมืองจิงกำลังระบาด เจ้าคิดว่าข้ามาค้างคืนหรือ? ถ้าโรคระบาดในเมืองนี้ยังไม่หมด คนจะต้องทนทุกข์ ให้ออกไป ณ เวลานี้ ขาดความรับผิดชอบเกินไปหรือเปล่า”

"องค์หญิง ได้โปรดเถิดพ่ะย่ะค่ะโรคระบาดนี้รุนแรง ถ้าพระองค์ติดเชื้อ... รักษาไม่ง่ายแน่!"

"งั้นก็ยิ่งไปไม่ได้เลยล่ะ"

หน่วยคุ้มกันเมืองและทางน้ำกังวลมาก และไปหาซูเจ๋ออีกครั้ง กล่าวว่า "ใต้เท้าซูควรเกลี้ยกล่อมองค์หญิง ถ้ามีอะไรผิดปกติ..."

ซูเจ๋อกล่าวว่า "นี่คือสิ่งที่องค์หญิงต้องการ และข้าก็ช่วยอะไรไม่ได้"

เขาดูอธิบายไม่ถูก และกล่าวว่า "ท่านใต้เท้าไม่ต้องกังวล องค์หญิงจิ้งเสียนจะช่วยประชาชนของเมืองจิงผ่านวิกฤตนี้อย่างแน่นอน”

ผ่านครึ่งวันเช้าไป หม้อต้มสองสามใบถูกวางไว้ที่หน้าประตูสำนักงานที่ทำการปกครองเมือง หน่วยคุ้มกันเมืองและทางน้ำต้องช่วยเขาด้วย รวบรวมวัตถุดิบยาที่เหลือทั้งหมดในเมือง เฉินเสียนปรุงยาและต้มยาไม่หยุด

หลังจากที่ยาถูกต้ม ฉินหรูเหลียงและเฮ่อโยวมีหน้าที่แจกจ่ายยาต้มให้กับผู้คนทีละคน

เฉินเสียนได้ขอให้คนที่กำลังทุกข์ทรมานจากโรคระบาดในตอนแรกออกมาข้างหน้า และเธอก็วินิจฉัยพวกเขาอย่างละเอียด และจากนั้นก็เข้ารับการรักษาเป็นพิเศษ

แม่ทัพโฮ้วอยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว ยังมีกองทัพในเมืองอวิ๋นที่รอให้เขากลับไปจัดระเบียบการปกครองใหม่

ซูเจ๋อส่งเขาไปที่ประตูเมือง