บทที่414 ปล่อยวางทุกอย่างแล้วสู้ให้ถึงที่สุด

เฉินเสียนพูดอย่างเฉยเมย "ถ้าข้าไม่จัดการกับเขา แน่นอนว่าบางคนต้องการรอให้เขาตาย ไม่คิดว่าที่พี่น้องจะกินเลือดกินเนื้อกันมีน่าสนใจกว่ารึ? เฮ่อเซียงจะเป็นประโยชน์ในอนาคต ถ้าข้าฆ่าลูกชายของเขาด้วยตัวเอง แม้ว่าเขายังเต็มใจให้ข้าใช้ ข้าก็ไม่กล้าใช้"

ฉินหรูเหลียงหันข้างมองไปที่นาง ใบหน้าของนางอยู่ในแสงลึกตื้นตอนกลางคืน และการแสดงออกทำให้คนคาดเดาไม่ได้

นี่ยังเป็นเฉินเสียนคนเดิมหรือไม่?

คนอาจจะใช่คนเดิมคนนั้น แต่หัวใจของนางเปลี่ยนไปจากเดิมเยอะมาก

นางเหมือนปล่อยมือเดินบนสะพานลูกโซ่ที่อยู่เหนือหน้าผาด้วยความรู้สึกเด็ดขาดและบ้าคลั่ง แต่ในขณะเดียวกัน นางก็ดูมีสติสัมปชัญญะและมีเหตุผลมาก

เฉินเสียนก็พูดอีกครั้งและพูดทีละคำ "เฮ่อฟั่ง คน นี้ สมควร ตาย จริงๆ"

ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่ซอกซอยแล้ว เฉินเสียนได้หยุดอยู่หน้าประตูแห่งหนึ่ง

นางหันกลับมามองที่ประตู ยกเว้นตราประทับที่ประตู ทุกอย่างยังคงคุ้นเคย

นี่คือประตูข้างเรือนของซูเจ๋อ

เฉินเสียนจำได้ว่าซูเจ๋อขึ้นไปบนภูเขาเพียงลำพัง และเมื่อช่วยชีวิตนางจากถ้ำของโจรภูเขา นางเดินผ่านประตูนี้ ไปที่ในเรือนของซูเจ๋อที่เคยทำอาหารให้เขากิน ที่นี่ได้ผ่านไปแล้ว

นางและซูเจ๋อเคยพบกันที่หน้าประตูนี้ ยืนอยู่ข้างประตูและพูดคุยกันเบาๆ และทั้งสองคนยังไม่ยอมแยกห่าง

ในตอนนั้นนางได้ยืนอยู่ตรงที่ที่นางยืนอยู่ตอนนี้ มองดูแสงสลัวที่ส่องอยู่ทางด้านหลังประตู ทำให้โครงร่างของซูเจ๋อสว่างขึ้น

นางมองดูเขายกมือขึ้นเพื่อฆ่าใครบางคนภายใต้แสงจันทร์โดยไม่ลังเล

ฉินหรูเหลียงยังมองไปที่ประตูและพูดว่า "คืนนี้ท่านเพียงแค่ขอให้เฮ่อเซียงช่วยหลีกเลี่ยงการทรมานของเขา ต่อไปควรทำอย่างไร?"

"ต่อไปควรทำอย่างไร จริงๆ แล้วข้าเองก็ยังไม่รู้"เฉินเสียนยืดแขนลูบรอยและตัวสลักของประตูสักพัก แล้วพูดเบาๆ ว่า "ข้าไม่รู้ว่าเขาเคยรู้สึกแบบข้าในตอนนี้หรือไม่ ไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร ทุกอย่างก็แค่ปล่อยวางแล้วสู้ให้ถึงที่สุด"

เฉินเสียนไม่ได้อยู่นานเท่าไหร่นักก็ได้จากไป

นางอ้อมไปทางประตูใหญ่ของเรือนซูเจ๋อ ไม่ได้เดินขึ้นไปข้างหน้า เพียงแค่ยืนมองอยู่ที่มุมเงียบๆ สักพักแล้วหันตัวพูดว่า "เรากลับกันเถอะ"

เมื่อกลับไปถึงสวนสระวสันตฤดู ก็เที่ยงคืนแล้ว

อวี้เยี่ยนกับแม่นมซุยไม่รอให้เฉินเสียนกลับมา ต่างก็ไม่กล้านอน และจุดไฟรอตลอด

เมื่อได้เห็นนางกลับมาแม่นมซุยได้เข้ามารีบถาม "เป็นอย่างไรบ้างเพคะ องค์หญิงมีวิธีที่จะช่วยใต้เท้าหรือยัง?"

เฉินเสียนส่ายหน้า และเดินตรงไปที่โต๊ะหนังสือแล้วนั่งเหม่ออยู่ที่นั่น

นางนั่งพักครึ่งคืน อวี้เยี่ยนอยู่ข้างๆ ก็เป็นห่วงและพูดว่า "องค์หญิง พักผ่อนสักหน่อยเถอะเพคะ ถ้าท่านทำเช่นนี้ ร่างกายจะทรุดลงได้นะ......"

เฉินเสียนทำเหมือนไม่ได้ยิน

นางไม่สามารถแบ่งเวลาในการดูแลตัวเองได้ นางต้องใช้สมองคิดหาวิธีที่จะช่วยชีวิตซูเจ๋อ

เมื่อท้องฟ้าด้านนอกหน้าต่างสว่างเล็กน้อย เฉินเสียนก็เงยหน้าขึ้นทันทีและมองดูแม่นมซุย "เอ้อร์เหนียง เจ้ารู้จักคนส่งจดหมายที่ผ่านมาของซูเจ๋อหรือไม่? เขาสามารถหลบเลี่ยงผู้คนและสามารถส่งจดหมายไปยังชายแดนทางใต้ได้ เย่เหลียง และสามารถส่งไปที่เป่ยเซี่ยได้ เขาต้องมีคนเชี่ยวชาญในการส่งจดหมายแน่"

แม้ว่าสมองจะหนักหน่วงและเจ็บปวด แต่ดวงตาของเฉินเสียนก็ยังคงส่องแสงสว่าง

เมื่อเอ้อร์เหนียงได้ฟัง สติก็ได้กลับมาทันที พูดว่า "ในเมืองหลวงคนที่รับผิดชอบส่งจดหมายออกนอกเมืองให้ใต้เท้าบ่าวรู้จักเพคะ"

เฉินเสียนทั้งปูแผ่นกระดาษจดหมายทั้งหยิบพู่กันจุ่มหมึกเขียน พูดว่า "อาศัยเวลาที่ฟ้ายังไม่สว่างมาก รีบไปเชิญคนส่งจดหมายมา"